 | | Klik op het plaatje voor een vergroting |
Het frontpaneel verkeert in fraaie staat, dat is toch een beetje het smoeltje c.q. visite kaartje van de amp.
Op de foto ziet ie er best netjes uit, maar in het echt is het toch wel iets minder gesteld. De tolex is licht beschadigd en de grill cloth is ook beetje ruw en er zit een scheurtje rechts boven. Dat mag natuurlijk ook wel voor een amp van 43 jaar oud. Ik laat het baffleboard waarschijnlijk opnieuw voorzien van "maroon" (black/oxblood) grill cloth.
 | | Frontpaneel (klik voor vergroting) |
Ook mist er een volume knop en zijn er een paar knoppen wat minder fraai, maar van "amp maatje" Jean-Luc krijg ik de knoppen van zijn "geblondeerde" Tremolux (nu dus met witte knoppen, historisch gezien niet correct, maar esthetisch gezien zeer verantwoord!), nu maar hopen dat die nog netjes zijn.
De handle is ook niet origineel, de verkoper heeft die in bestelling en hij wordt me nog nagestuurd. Ook zou ik nog één knop van 'm krijgen. Het duurt nu wel erg lang maar ik geef hem nog even het voordeel van de twijfel.
Het bijzondere aan deze amp is de "harmonic vibrato". Fender noemde het tremolo (hard/zacht) effect op alle amps "vibrato", maar deze amp heeft echt een pitch bending effect, het lijkt inderdaad een echte vibrato. Het is een best mooi effect, maar niet bijzonder, en zelfs met intensity op 10 niet te dominant. Heeft wat weg van wat uit een Marshall Vibrotrem komt, mooi warm vol dus best bruikbaar! Mag ook wel want worden in totaal 3 (eigenlijk 2 en een half) buisjes gebruikt om het effect te creëren!
 | | Close up |
Achterpaneeltje ziet er ook nog netjes uit. Fender Electric Instruments Co. duidt op een echte pre-CBS.
 | | Frontpaneel (klik voor vergroting) |
Ook aan de voorkant dus alles okay. Volumeknop mist, maar dat wordt geregeld.
 | | Voorkant (klik voor vergroting) |
Oei, onder de cap de eerste tegenvaller. De filtercaps zien er verlopen uit, die moeten zeker vervangen worden. De mintgroene filtercap rechts is van december 1952 (!!). Aan de binnenkant filtercap "broodtrommeltje" (niet op foto) te zien is er ooit eentje uit elkaar geklapt.
 | | Filtercaps (klik voor vergroting) |
Okay, dat is dus geregeld. Als eerste filtercaps zit een setje 100 uF 350V in serie (vervangingwaarde dus 50 uF 700V), parallel aan de caps 220K weerstandjes zodat de zich spanning netjes verdeeld over de twee. Volgende caps zijn Ruby Audio Caps, 20 uF 550V. Weet niet of het "vormen" van caps nu broodje aap is of niet, dus met geleend variac van "Paul's tube amp helpdesk" toch maar langzaam op spanning gebracht.
 | | Nieuwe Filtercaps (klik voor vergroting) |
Ik had bij de aankoop al zo mijn twijfels over de trafo's (amp was "helemaal origineel"), maar helaas is dus alleen power trafo origineel, choke en output trafo zijn goedkope replacements, waarschijnlijk afkomstig uit London City o.i.d. Vermoedelijk is amp een keer uitgefikt, sluiting in eindbuis heeft OT meegetrokken en choke door hoge stroom ook doorgebrand.
 | | Trafo's (klik voor vergroting) |
Niet geheel ontrots om mijn creatieve zoekwerk een grote foto van de nieuwe trafo bezetting. De output trafo is afkomstig uit mijn Vibrolux Reverb uit 1980 die voorzien is van een Bassman Trafo voor wat extra "ooomphfff". Deze trafo bleek 2 ongebruikte secundaire draadjes te hebben en na meting bleek het waarempel een multitap trafo te zijn. Alleen de 4 Ohm tap was aangesloten, maar er zat dus ook een 2 Ohm tap op en een (hoera!) een 8 Ohm. Het formaat van deze trafo is gelijk aan het formaat dat er in hoort, ook gelijk b.v. aan 1 x 15" Vibroverb (dé SRV amp). Trafootje is dus best bijzonder, schijnen volgens amp maatje Al(bert) erg gewild te zijn voor VibroClone projecten, toch een meevallertje. Leuk detail is dat deze trafo uit 1980 stamt en het serienummer dus met "606-0" begint, dat lijkt dus dus heel mooi te kloppen met het jaartal van de Pro (1960) ware het niet dat het typenummer "nieuwe stijl" verraadt dat het om een CBS silverface trafootje gaat, kniesoor die daar op let ...
 | | Nieuwe Trafo's (klik voor vergroting) |
Huisleverancier en ampguru Al had gelukkig ook een replacement choke trafootje voor me (gemaakt door of i.o.v. Amp Service Tongeren) maar het werd nog mooier! Een paar weken later kocht ik een Fender PA-100 topje, een 100W zangversterker met 4 eindbuizen én reverb (kortom, een "dual-showman-in-disguise"), daar zat het juiste type choke in dat ook in de Pro hoort (en b.v. Dual Showman, Twin Reverb, Vibroverb, Super Reverb etc.) dus deze amp toch maar vertroeteld met een choke van Fender's trafo hofleverancier Schumacher. Je wilt toch het beste voor zo'n knuffelamp nietwaar...?
De opdruk op power trafo is 67233, dat is de "oude stijl" codering die Fender gebruikte voor het power trafo 125P7A welke ook in b.v. (Dual) Showman en Twin Reverb werd gebruikt, die zelfde OT hoort in een Pro dus (?) is wel origineel of in ieder geval het juiste type. Trafobezetting is als geheel nu in ieder geval weer conform originele specs qua formaat e.d.
 | | Trafo opdruk |
Component board is gelukkig nog helemaal origineel, heeft "Astron" coupling caps (papier/folie). Kathode bypass capjes zijn vervangen door te hoge waardes, is inmiddels ook weer aangepast.
Deze Astron coupling caps werden ook in de Tweed modellen gebruikt, o.a. de legendarische Bassman en Deluxe, zouden wat eerder gaan lekken dan de latere Mallory blue molded caps dus moet ook allemaal even kritisch nameten. Ben zeer benieuwd naar de klank!
 | | Astron (klik voor vergroting) |
Na de "grote" beurt voorzichtig eens geprobeerd. De klank was "bruin" te noemen, daarom is het natuurlijk ook een brownface. De speaker was een originele Jensen P15N alnico speaker uit 1959 maar helaas opgeblazen, ligt nu bij Al en wordt t.z.t. opgestuurd naar Ted Weber voor recone en remagnetiseer sessie. Vanwege het donkere karakter van deze "brownie" is een heldere alnico speaker met veel tophoog wel de juiste keuze.
Het was wederom Al die mij voor een zeer redelijke prijs een Jensen reissue P15N kon leveren. Ik kon ook nog kiezen voor een ceramische Weber, maar die had minder tophoog en strakker laag, zou wat minder bij het karakter passen, na de eerste voorzichtige tests is gebleken dat ik zelfs met deze Jensen alnico zeker niet teveel tophoog heb, dus we laten het lekker zo. Ik vind het ook wel leuk dat het type klopt, hoewel een reissue Jensen (merknaam is eigendom voor goedkope Italiaanse Hifi en autoradio fabrikant) niet in de schaduw kan staan van de echte oude USA Jensen speakers. Om het geheel nog wat authentieker te maken qua looks heb ik de originele "bell" die om de magneet zit weer op de nieuwe speaker geschroefd, paste precies en levert wederom een esthetisch verantwoord plaatje op...
 | | Jensen (klik voor vergroting) |
Met de Jensen P15N klonk de amp toch nog best donker. Vreemde treble, ik zou het bijna mid-hoog willen noemen. Toen ik weer eens glazig naar het componentboardje zat te staren viel me iets vreemds op. Het circuit van deze amp is 6G5-A want de harmonic vibrato gebruikt 3 buisjes (eigenlijk 2 en een halve), daar is dus geen twijfel over mogelijk. Zoals zo vaak bij Fender, gaat het hier ook weer om een zogenaamd "transition" model want het circuit(tje) voor neg. bias spanning is nog wel "oude stijl" met twee elco's (en 15K i.p.v. 10K weerstand). De CTS potmeters (code 137) dateren uit 1960, van week 10 tot week 43 dus we kunnen wel stellen dat deze amp van laat 1960 of vroeg 1961 is. Goed, nu de ontdekking. Beide schema's tonen een vrij unieke tonestack. Bedank dat de Pro Amp een soort opstapje is/was naar de blackfaces. Met name treble is nog wat "vreemd" geregeld, maar bas en mid coupling caps hebben al de blackface waardes. Een .1 coupling cap om de bas te regelen (af te voeren: passieve toonregeling) en een .05 (later .047) om het mid te regelen (af te voeren). Kijk met die wetenschap nog eens naar het plaatje hiernaast, je ziet daar een close up van tonestack van vibrato kanaal. Van links naar rechts: een .05 coupling cap (na de tonestack), een ceramische 250 pF voor het hoog, een .1 voor de bas en.... jawel, een .02 uF voor het midden. Een .02 laat minder midden door maar het gaat hier om het midden dat je laat afvloeien naar aarde. Er vloeit dus minder af naar aarde, m.a.w. de tonestack klinkt vetter in het midlaag! Als je naar het soldeersel kijkt, zie dat het echt "stock" is. Het normal kanaal bleek ook een .02 te hebben, maar dan een ceramische disc. Het kwam wel eens voor dat een bepaald bakje met onderdelen leeg was, maar dan knutselde men vaak door meerdere parts in serie of parallel te zetten, de juiste waarde in elkaar b.v. twee 120 pF (bright!) capjes parallel als vervanging voor de treble (250 pF) cap. Hier is echter gewoon (bewust?) een andere waarde gekozen. Een waarde die later in 1963 in de Super Reverb wordt toegepast. In Vibroverbs (ook met enkele 15" wordt overigens i.p.v. gangbare .047 een .033 gebruikt, ook voor iets dikker midden). In die dagen was Fender al best groot, Leo soldeerde niets meer in elkaar, dat liet ie doen, maar de geruchten gaan wel dat hij, vaak tot ergernis van zijn compagnon en/of de productiemedewerkers, de werkplaats binnenliep om eens wat uit te proberen. Dit lijkt me één van die typische experimenten.
 | | Tonestack (klik voor vergroting) |
Nee, ik beweer niet dat Leo zelf in mijn amp heeft zitten spitten, maar dit zou best een probeerseltje kunnen zijn "in opdracht van". Als je nu weer naar boven scrollt, dan zie je dat ik de tonestack van normal channel heb voorzien van een .047 Spraque 715 "orange drop" (had even niets anders bij de hand). Voor wat extra tophoog, heb ik het normal channel ook voorzien van een vast bright capje van 47 pF, de waarde die bij een Deluxe Reverb wordt gebruikt (ook "fixed"). Dit kanaal klinkt nu wat meer als een blackface amp, dikke bas, typische dip in het mid en mooie helder hoog. Je kunt nu ook veroorloven om gematigd om te gaan met het vrij penetrante mid-hoog van de treble knop, met treble op 3 of 4 mooie volle toon, maar brightcapje geeft een mooi kristallen topje. Het vibrato kanaal is nog steeds "stock", zoals gezegd moet je voorzichtig zijn met treble, hij mist wat tophoog en heeft een dikke onderkant en donkerbruin midden. Absoluut ongeschikt voor op het podium, maar ozo leuk om thuis mee te spelen (letterlijk en figuurlijk) als ik me weer eens inbeeld dat ik jazz kan spelen of van die smaakvolle Westcoast blues lickjes van Junior Watson of Hollywood Fats...
Als je op de volgende links klinkt, zie je nog de afbeeldingen van de patenten die aangevraagd zijn door uitvinder Clarence L. Fender. Beide patent nummers worden vernoemd op het circuit van deze Pro-Amp uit 1960. In de patent aanvraag wordt overigens wél gewoon over "tremolo" gesproken, Leo wist dus dondersgoed dat het geen "vibrato" was maar blijkbaar was die kreet toch favoriet bij de marketing department.
De volledige informatie, maar ook patenten aangevraagd op andere uitvindingen van o.a. Clarence L. Fender, Seth Lover (Gibson), Ray Butts (Gretsch) etc. kun je vinden op een site van de Amerikaanse overheid. Alle documenten zijn gescand en op te vragen. Je moet wel even een plug-in installeren om de .tif files in je browser te kunnen lezen (paar minuten werk).
© Pleun Vermeulen
eevee@xtsr500.nl">peevee@xtsr500.nl
Voorbeelden van andere patenten:
|
Direct zoeken op
)
)
){kind=small}
)
)
)
)
)
)
)
)
