Klik op het plaatje voor een vergroting

In de Tokai catalogus van 1985 kwam voor het eerst een rits gitaren voor waarbij gebruik was gemaakt van kunststof. Of hiervoor gekozen was om bewust een alternatief te zoeken voor de naderende schaarste in goed toonhout of juist simpelweg de drang tot innovatie, vermeldt de historie helaas niet. In ieder geval wordt gewag gemaakt van een kunststof met de fraaie term FRP. Volgens de catalogus zouden zowel body als hals hiervan gemaakt zijn, afgemaakt met een palissander toets. Ergens heb ik de indruk dat er niet bijster veel van deze gitaren de fabriek zijn uitgerold, sowieso kun je stellen dat alle modellen in een catalogus onder de prototypes vallen. In sommige gevallen zal het daar ook bij zijn gebleven en soms is dat maar goed ook. En heel soms is dat erg jammer…

In het geval van deze M-702 is de body van FRP, afgemaakt met een laagje chroom finish. Sommige plekken onder de slagplaat geven een kijkje in het binnenste prijs en daar zie je dat de holle delen opgevuld lijken met een soort schuim. Het lage gewicht van de body lijkt dit te bevestigen. Voor de hals is bij dit exemplaar echter geen FRP gebruikt, na demontage (3-punts bevestiging) ziet het eruit als esdoorn. Weer een prototype? Of opruiming van de laatste bodies en er maar gewone halzen voor gebruikt? Wie het weet mag het zeggen. De hals heeft overigens weinig ruimte om te bewegen, de body grijpt om de hals heen. 't Lijkt wel op de manier waarop Les Paul halzen bevestigd worden maar dan zonder lijm. Netjes gedaan en bij houten Strat-achtigen nog nooit gezien. De hals is verder zwart afgelakt, de toets is ongelakt palissander.

Klik op het plaatje voor een vergroting

Dat een Tokai hals goed bespeelbaar is, mag bekend worden geacht en ook deze laat zich hierin niet kennen. Ronde vorm van de hals, normale radius en medium jumbo frets laten een soepele speelstijl toe. Een lage aktie is mogelijk zonder dat de ketting van de fiets rammelt zogezegd, zelfs de lichte sleet op de eerste frets laat zich niet gelden. De gitaar is verder voorzien van een eigen ontwerp Floyd Rose variant met topklem en fijnstemmers en twee open coil humbuckers met PAF specs uit eigen huis. Verder alleen een volume- en toonregelaar en een driestandenschakelaar. Niet te moeilijk dus.

Klik op het plaatje voor een vergroting

Maar hoe klinkt-ie nou?
Welnu: anders en toch ook weer niet. Als je verwacht een dikke humbuckertoon te horen met veel midden en weinig hoog zou je er niet verder naast kunnen zitten. Het ding spettert zogezegd. 't Is en blijft een Stratocaster maar is ronder, steviger en milder. Het felle komt vanzelf als je iets harder aanslaat maar blijft dan nog veilig onder de snerpende zaaggeluiden van een Tele. Ik heb de gitaar vergeleken met een Stratocaster met plexiglas body en single coils en die is pas echt hard en snijdend. De cleane geluiden lenen zich prima voor funky slagjes en riffjes, de gitaar zelf leent zich ook goed voor zo'n speelstijl. Geluiden die Jan Akkerman in de jaren '70 gebruikte zijn hier met gemak uit te halen. De sustain is overigens duidelijk beter dan die van een 'normale' Strat. Vervormd is de gitaar ook prima bruikbaar. Scheuren doet-ie zonder zeuren en je kunt 'm voor veel dingen gebruiken. Het halselement kan goed gebruikt worden voor single-string maar akkoorden kun je dan beter niet spelen, dat wordt zoals bij vele gitaren ook hier een brij. Al met al eigenlijk gewoon een erg goede gitaar die breed inzetbaar is, de eigenzinnige constructie laat zich niet gelden in een dito geluid dat maar beperkt bruikbaar is.

De M.A.T. Series werden van 1986 tot 1988 voortgezet met nieuwe modellen waarbij gebruik werd gemaakt van Graphtech, Fibertech en Carbon Fiber voor zowel bodies als halzen. Sommige exemplaren zijn werkelijk schitterende topmodellen met walnut body, carbon fiber hals, ebbehouten toets en EMG elementen, anderen zijn weer volledig van Carbon Fiber opgebouwd. Jammer genoeg is de lijn niet aangeslagen, de catalogus van 1989 laat weer een uitgedund programma zien waarin voornamelijk op de oude getrouwen wordt geleund. Na o.a. het Britse Bond moest ook Tokai bemerken dat de gitaarwereld niet op vooruitgang zat te wachten.

 Relevante links: