Ik heb vandaag in een van de 'zorgenkindjes' van de groep een dimarzio FRED en een superdistortion gesoldeerd. Tot de grote, boze heks binnen kwam wandelen was dit een heerlijk sonisch, orgastisch festijn. Darned, wat een sound! Ik heb de mazzel dat ik 't kan vergelijken met een echte ouwe superD uit de 70ies, en er is eigenlijk niet heel veel verschil! de ouwe is iets 'sweeter' dan de nieuwe (de mijne is uit 1974!) maar dat kan honderd redenen hebben. Dimarzio heeft 't echt goed gedaan met de superD. Waarom ik 'm 7 jaar geleden uit m'n gitaar gegooid heb, om er nu pas weer naar terug te keren: geen idee.