Toch wil ik Dust in the wind dan nog wel eens in Bb zien, zonder omstemmen. Of Blackbird in F. Of van mijn part Mary had a little lamb van SRV in G.

Jazz standards is wat dat betreft echt een andere tak van sport. Bij het gemiddelde jazz nummer maakt het me ook niet zoveel uit. Alhoewel, toen onze saxofonist met Bright Size Life aankwam vond ik dat prima. Maar hij had het in een andere toonsoort. Ik vraag ook niet of hij Blue Monk in A wil doen. Of Straight no chaser in E. Zou het trouwens ook voor de gitarist alleen lastiger maken om die dingen dan nog naar jazz te laten klinken.

Wat dat betreft trouwens wel verassend dingetje waar ik zonder youtube niet zo snel aan gedacht had... Metheny heeft ooit een prachtige versie van Lonely woman van Ornette Coleman opgenomen in Ebm. Aangezien het een jazzgitarist is verwacht je dan dat hij het qua grepen in Ebm speelt. Maar, afgaande op een live-opname kiest zelfs Metheny daar voor omstemmen naar standaard vanuit Eb.

En tegenwoordig zie je soms zelfs klassieke (niet flamenco, daar is het een integraal deel van de sound) gitaristen tegenwoordig oude luitstukken met een capo op de tweede of derde fret spelen, om meer bij de originele toonsoort te blijven. Nog mooier zijn trouwens meersnarige tertsgitaren, een kleine terts hoger gestemd met wat extra bassnaren, 11 of 13 snarig. Met dertien snaren en aangepaste stemming kun je die barokstukken dan helemaal correct spelen zonder zo'n ietwat onhandige luit.