Eerlijk gezegd heb ik solidkick's eerste reactie als 1 grote sarcastische grap gelezen.

Anyway, muziekschuur snijdt wel een interessant punt aan, dat wat mij betreft een eigen onderwerp verdient. Het lijkt wel alsof er in dit land een oorlog tegen live muziek wordt gevoerd: wie het wil promoten, wordt aan alle kanten aan banden gelegd en moet - al is er geen huis in de omgeving - als een ambtenaar de decibelmeter in de gaten houden. Ondertussen mag er niet gerookt worden, niet gestaan op het terras en wat je verder maar kan bedenken om de horeca kapot te krijgen. Zo blijven er weinig podia over, en die hebben daarom soms een houding van "je mag allang blij zijn dat". Beperk je je tot de podia die wél redelijk betalen en muzikanten keurig behandelen, dan speel je dus inderdaad 1 of 2 keer in de maand en moet je ernaast ander werk doen.

Toch vraag ik me af of dat hier nou de oorzaak was. Sommige muzikanten staan nou eenmaal stijf van de zenuwen/adrenaline als ze spelen en worden onzeker/perfectionistisch met de bekende ontploffende ego's ten gevolg. En sommigen zijn meer bezig met hun popsterfantasie uitleven, dan met de realiteit van een lullig zaaltje met een lauw publiek en soms inderdaad suboptimaal geluid. Ik zou persoonlijk een ander vak/hobby kiezen als ik er zo ongelukkig van werd, je moet er wel plezier in hebben. (Maar goed dit blijft giswerk, ik ken al die mensen niet).