|
Ik heb op het moment een probleempje. Mijn favoriete gitaar is namelijk
mijn Gibson ES 295 reissue (zo'n gouden hollow-body, denk Scotty Moore),
maar heb de nieuwe Drippin' Honey-plaat 'Love the Curse' (Cool
Buzz/Munich) grotendeels opgenomen met mijn Fender '56 relic Strat
(blond), vanwege de compactere en strakkere sound. Nu is ze dus boos. Ik
ben bang dat als ik nu live op haar speel dat ze uit protest heel erg
gaat ontstemmen. Hoe kan ik het weer goedmaken?
Ik ben eigenlijk begonnen als strat-gitarist, zoals zo velen beïnvloed
door gitaristen als Stevie en Jimi. Mijn eerste echt goede gitaar was
dan ook een SRV-signature strat, verdiend door op straat te spelen. Die
heb ik nog steeds en gaat ook nooit meer weg. (Momenteel wordt hij
gebruikt door onze nieuwe gitariste bij Drippin' Honey: Petra Appelman.)
Op een gegeven moment werd ik zo vaak 'Stevie' genoemd, dat ik hard toe
was aan iets anders. Bovendien ben ik sinds mijn zesde enorm Elvis-fan
en dus ook van zijn gitarist Scotty Moore. Toen ik dus zo'n
Scotty-gitaar zag staan, de ES 295, wist ik meteen: dat is mijn gitaar.
Eenmaal gekocht (ik mocht van mijn vader de piano inruilen!) heeft het
me toch een tijd gekost voordat ik met dat ding het podium op durfde.
Dat strat-gevoel krijg je niet snel uit je vingers, en dit was toch wel
echt andere koek. Ook kreeg ik er niet het geluid uit wat ik wilde. Dat
bleek aan de elementen te liggen, omdat ze bij Gibson zo slim waren om
er humbuckers (P100's) in te zetten ipv de broodnodige
enkelspoels-elementen. Twee Seymour Duncan P90's later was het probleem
opgelost. Sindsdien is ze overal mee naartoe geweest, van Delfzijl tot
Terneuzen, van Kopenhagen tot Austin, Texas.
Ik gebruik over het algemeen 011-snaren van D'Addario, vanwege de
kwaliteit en lage prijs. Ik ben een tijdje overgestapt op een
samengesteld setje van 012-052, maar dat was niet goed voor mijn vingers
en voor mijn portemonnee. Ik vervang namelijk voor elk optreden mijn
snaren, en dit setje liep hard naar de 30 gulden.
Qua versterkers ben ik altijd een Fender-liefhebber geweest (Vibroverbs,
Twins, Bassmans, zelfs een Vibroking), maar sinds een jaar of twee ben ik
verknocht geraakt aan een witte Marshall 1987 plexiglass reissue.
Afhankelijk van de gelegenheid hang ik hier de bijbehorende 4x12 aan of
een open 4x10 Carvin-speakerkastje. Er zit gelukkig ook een powerbreak
bij, want hij is ondanks zijn 50 watt echt snoeihard. Eigenlijk lijkt
hij qua geluid wel een beetje op een Fender Bassman, hij is alleen
kwalitatief veel beter en het geluid is veel rijker.
Mijn effecten zijn ook weer klassiek, denk ik: een Crybaby Wah, een
Tubescreamer, een Big Muff, een Rotovibe en een Voodoolab tremolo. Soms
speel ik ook met een Fender buizengalm en een Fender Vibratone
leslie-kast. Op het titelnummer van 'Love the Curse' heb ik gebruik
gemaakt van een voicebox (zo'n tuinslang in je mond). Ik zou zeggen:
gaat dat horen!
Drippin' Honey Website
Coolbuzz
 |
| Sander met zijn Gibson ES 295 |
Gibson ES 295 reissue
Pickups: Seymour Duncan P90's
Versterker: Marshall 1987 plexiglass reissue
Snaren: d'Addario 0.11
geluidsfragment: Flip a Coin (intro)
uit: Love the Curse
|
 | Heb je je gitaar laten bouwen of is het een standaardconfiguratie? |
| Deze is uit het rek, zullen we maar zeggen. Ik ben trouwens dankzij deze
gitaar in Drippin' Honey gekomen, doordat Joost, de drummer, mij hoorde
spelen in Feedback Den Haag toen ik deze gitaar uitprobeerde en
uiteindelijk kocht.
|
 |
| Sinds de aanschaf nog iets aan veranderd? |
| Ik heb de p100's vervangen door Seymour Duncan P90's. Die p100's zijn
gestapelde humbucker's, waarvan de onderste alleen gebruikt wordt om de
ruis te onderdrukken zoals bij een gewone humbucker. Maar ze toch niet
'het' p90-geluid. Daarom de Duncans, die veel meer dat
enkelspoels-geluid hebben. Daarnaast heb ik er een 'stapel' in laten
bouwen, dat is een soort verbindingsstuk in de body tussen het boven-en
onderblad, waardoor je minder last hebt van feedback.
|
|
| 'Klus' je veel aan je gitaar? |
| Nooit meer iets aan gedaan.
|
|
| Krassen op je gitaar; geven je gitaar karakter of ben je juist voorzichtig?
|
| Met een strat is het een ander verhaal, maar zo'n hollowbody behandel je
toch voorzichtig, want ze is erg gevoelig. Krasjes zijn helaas
onvermijdbaar, zeker bij optredens.
|
|
| Het schoonmaken van je gitaar; heb je een speciaal middeltje? |
| Meestal alleen een doekje erover, heel soms een beetje Martin Guitar
Polish.
|
|
| Wanneer je je gitaar oppakt, speel je dan 9 van de 10 keer dezelfde riff of accoord? |
| Of het echt altijd hetzelfde is, weet ik niet (ik ga er eens op letten),
maar ik geloof dat het meestal toch begint met een paar blueslicks.
|
|
| Beschrijf het geluid van je gitaar. |
| Een mooie mix van warmte, bagger en twanggggg.
|
|
| Wat maakt het geluid van je gitaar; (meest doorslaggevende factor(en))? |
| Naast natuurlijk je vingers (cliche) is het vooral het hout denk ik. Alhoewel die Gibson volgens mij gewoon van triplex is gemaakt, want akoestisch klinkt ze eigenlijk belabberd. Maar versterkt door mijn Marshall plexi-reissue, oei!
|
|
| Heb je weleens met je gitaar geslapen? |
| Geen commentaar.
|
|
| Ooit wil ik graag nog een... |
| '63 Lincoln Continental met suicide doors. Wat gitaren betreft is mijn hartje vervuld. Alhoewel, een mooie Martin is niet lelijk. Mmmm...
|
|
