For what it’s worth: met Celebrating Amy hebben we nooit voor ogen gehad alles van Amy zo precies mogelijk na te doen. Voor de Tribute kregen we de indruk dat dat wel moest. Eigenlijk kwamen er tijdens de uitzending pas achter dat de andere bands veel losser waren in hun interpretatie.

Onze show is nu ook veel meer een homage aan Amy, we spelen haar nummers, volgens onze eigen opvatting en interpretatie. We eisen van niemand dat de gitaarpartijen en baslijnen exact zo zijn als op de plaat of van live-uitvoeringen. En we voegen tegenwoordig ook nummers toe van artiesten die Amy’s inspiratie waren maar die zij zelf nooit gezongen heeft (Ray Charles en Carole King bijvoorbeeld). Wordt het wel veel leuker door om te doen!