Hoe lineairder hoe minder vervorming. Fenders gebruiken niet voor niets 1K5.
De kunst is om vervorming te krijgen als jij dat wilt. Dus clippen als het signaal richting 0V gaat en de ander uiterste. Je kan adhv. de grafieken zien waar een ECC83 helemaal dicht knijpt.

Je moet dus een punt zoeken langs de 100K loadlijn waar beide helften het minst ongelijk zijn. Vervormen kan altijd nog. Tenzij je het bewust op zoekt.

Gitaar signalen liggen meestal rond de 100 mV pp voor een single coil tot 300V pp voor een humbucker maar er zijn uitzonderingen beide kanten op.

Door de koppelcondensator en de potmeter (meestal) of gridweerstand van de volgende trap, kun je bepalen wat de maximale signaalspanning is die op de ingang is. Nu kun je beslissen of dit signaal te groot is of te klein, bij het eerste kun je dan een evt. extra serie weerstand aanbrengen om het signaal te verkleinen. enz.

Tevens kun je bepalen of je wilt dat de bovenkant van de puls gaat afvlakken (dus dichter bij 0V instellen) of dat de buis gaat afknijpen bij de onderkant van de puls (dichter naar de -4V oid brengen).

Als de gain te groot is, kun je de anode weerstand splitsen in bijv. 2 x 47K in serie en op de middenaftakking het volgende signaal afnemen. Heb je toch een loadlijn van 100K maar je halveert het uitgangsignaal.