Tis een beetje een kwestie van de balans vinden. Verschilt ook sterk per band (samenstelling grote/kleine bezetting, wel/geen blazers, 1 of 2 gitaristen, wel geen achtergrondzangeressen etc.), per genre (singer songwriter, coverband, reggae, funk, motorhead of van die doom metal, gypsy jazz), en per ritme sectie die qua volume natuurlijk veel kunnen verschillen (soms spelen ze heel hard, anderen helemaal niet zo). Daarnaast verschilt het weer of je kleine podia speelt of grotere zalen en binnen of buiten. Dus soms is een klein combootje heel smaakvol, soms helemaal niet. Soms is het nieuwste en beste geluid op zijn plaats, soms (in een punkband bijvoorbeeld) helemaal niet. Soms mag het helemaal niet ruisen, soms is dat niet zo'n probleem (p 90 in een bluesband). Dus tsja, ieder zijn/haar ding.
Ik vond het zelf altijd een hele kunst om de balans te vinden met mijn toetsenist (die speelde op Rodes en Hammond met Leslie). Als ie een akkoord aanhield en zijn Leslie stond te blazen dan smeerde hij de hele ruimte (en mijn frequentiegebied) helemaal vol. Hangt er dan ook vanaf waar je speelt in de groove en in het akkoord of je jezelf kunt horen of niet natuurlijk. Sta je te hard dan is dat niet fijn, voor de rest niet maar ook voor jezelf niet omdat je de rest niet goed hoort. Sta je te zacht dan hoor je jezelf niet, en de anderen horen je ook niet, schiet ook niet erg op. Ik weet wel dat ik het met een Bluesbreaker combo niet haalde, met een Twin wel maar die stond dan tijdens repetities soms bijna helemaal open. Maar toch: ik speelde nooit harder dan nodig.






Met citaat reageren

Favorieten/bladwijzers