Wat heb je aan theorie?

[Daan_B]

Net zoals zinnen ontleden, het moet automatisch gaan anders heb je er vrij weinig aan en word het nogal lastig om toe te passen.

[vulvasonic]

Mijn ouwe pa speelt cello. Leek hem leuk voor zijn pensioen. Dus ik had het effe met hem over theorie. Hij zegt: "Wat moet ik daarmee? Het staat toch allemaal op papier uitgeschreven? Wat kan mij het schelen dat na die b een c volgt, als ze een c# hadden geschreven, had ik die gespeeld!"

Het is prettig als je zo makkelijk kunt lezen. Het is nog prettiger om te weten WAAROM na die b een c volgt, om jouw voorbeeld maar even aan te halen. Kennis van de theorie maakt het spelen in de praktijk eenvoudiger. Trouwens, ook het lezen an sich gaat sneller als je snapt hoe 'het systeem' werkt.

Volgens mij denken heel veel gitaristen ook zo: Ik speel wat ik hoor.

Ik geloof dat veel gitaristen dat inderdaad denken. Helaas hoor je meestal niet meer dan wat je uit je bagage met automatismen haalt.
M.b.v. enige theoretische kennis ontwikkel je je gehoor op gebieden waar je anders nooit gekomen zou zijn. Gedurende de periode waarin je nieuw opgedane theoretische kennis oefent en leert begrijpen, bouw je een nieuw arsenaal aan mogelijkheden en automatismen op, die je bij je bagage kunt stoppen. Als je DAN speelt wat je 'hoort', hoor je ineens veel meer dan voorheen...
Het is allemaal een kwestie van theoretische kennis, gehoortraining en automatismen.

Theorie is voor mij echter een noodzaak om te kunnen improviseren. Dat kan ik wel doen zonder theorie en vervolgens op gehoor wat keuzes maken tussen die 12 tonen, maar ik heb liever een toonladder tot mijn beschikking waar ik enkel goede tonen uit kan kiezen. Dat scheelt in ieder geval al 5 potentiele uitglijders tijdens mijn spel.

Als gitaardocent weet ik inmiddels uit ervaring dat er twee soorten gitaristen bestaan; zij die beter functioneren vanuit de koude theorie (neigt naar een wiskundige benadering) en zij die volledig vertrouwen op hun gehoor. De betere gitaristen, uitzonderingen daargelaten, zijn de gitaristen die de beste balans weten te vinden tussen beide manieren.

Dus ik heb me verdiept in al die ladders. Volgens mij zijn er duizenden. Heb ik een heel verhaal over geschreven van lokrisch tot oktatonisch, en kom bij mijn leraar. Die zegt: "Wat doe je nou moeilijk!" Hij zegt: "Er zijn twee ladders: jongetjes (majeur) en meisjes (mineur). En je moet effe letten op de 7. Maar verder mag je alles doen dat god verboden heeft. Denk je nou echt dat ik de hele tijd loop na te denken of de 13 een b13 of een 13 moet zijn?"

In zekere zin heeft je leraar gelijk. Als je je verdiept in de theorie en je begint bij het begin en je eindigt bij het einde, dan blijkt alles ineens heel simpel samen te vatten in slechts een handjevol kerndingetjes. Je maakt namelijk voortdurend gebruik van iets wat in het beginsel in principe allemaal eender is.
Het grote probleem hiervan is echter dat je TOCH door die theoretische achtergrond heen moet om tot dit besef te kunnen komen.

Kortom: vraag: wie heeft de meest simpele benadering van theorie?

Er is geen simpele benadering van de theorie. Ten eerste pakt iedere benadering bij iedereen anders uit en ten tweede is theorie maar een klein deel van wat nodig is om een goede deun muziek te kunnen spelen.

[Guitarmania]

Ja en?

Dan doe je net alsof je dat expres deed. Doen jazzmuzikanten constant. Ze doen ook net alsof die enorm valse noot de bedoeling is, "ja want dat is de #11 van de bVII",

Ik ben effe weggeweest, daarom hier wat mosterd na de maaltijd. En eerst beriggie voor Terrasbeest: Thanx voor je jojo-opmerking! hehe, je suis un jojo! Heerlijk! ;-)

Dan JEROEN: ik heb ooit een optreden gehad waarin ik 2 keer een "fill" mocht doen (stukkie funkslag over een break). Stoned speelde ik over de eerste "fill" alles wat je dus niet over de basismuziek mocht spelen. Vals! Daarna kwam de tweede "fill". Ik stond voor de keuze: Als ik nu iets goeds doe, geef ik daarmee meteen toe dat ik er eerst naast zat. Dat was voor mij een brug te ver. En dus speelde ik over die tweede "fill" exact dezelfde valse tonen als over die eerste. En toen begon het te lijken op opzet. Toen bleek het ineens geen fout meer te zijn maar een weloverwogen keuze mijnerzijds om iets raars te doen. Het enige commentaar dat ik daarna kreeg was dat ik een "eigenaardige muzikale smaak" heb. Maar geen mens verdacht mij ervan dat ik een fout beging.

Herhaling van een fout maakt dingen alsnog goed! Of hoe zeggen ze dat in de wiskunde: min maal min = plus.

[EuroCinema]

Er is nog wel een verschil of mensen denken "het zal wel aan mij liggen" of dat ze het ook echt mooi vinden he..

[terrasbeest]

@Guitarmania : ik dacht al dat je beskinder was omdat ik je had vergeleken met een stuk speelgoed .

Ik ga effe iemand quoten :

....................you might have your listener's scratching their heads.

Pat Martino is a master at controlling the level of dissonance vs

coherence that the above mentioned techniques entail. I.e. it's possible

to make very "out' sounding things sound totally logical and melodic.

But this requires much more than simply understanding the theories

involved. It involves working with the sounds that the theory suggests

until you've found musical sounding things that "work". .............

Ik denk dat ik ondertussen ook begrepen heb waar het probleem van de meesten hier ligt, ik heb er ergens in één of ander topic melding van gemaakt, ik dacht in een antwoord aan Jeroen.

[EuroCinema]

Eens! Volgens mij hebben nogal wat gitaristen het volgende probleem: ze vinden jazztheorie wel intrigerend, maar hebben geen enkele zin om ook echt hele dagen naar Parker of Coltrane te gaan luisteren. Vervolgens proberen ze de theorie toe te passen op hun eigen rocklicks. Dat is alsof je met de kaart van Amsterdam door Den Haag probeert te navigeren. Logisch dat je dan tot de licht gefrustreerde conclusie komt dat het allemaal nergens op slaat/men maar wat doet/het allemaal gepiel voor BIMhuis publiek is. Serieus: als je niet fraseert als een bebopper, kun je ook de nootkeuze van een bebopper niet toepassen. Het is zoals hierboven zo mooi beschreven allemaal 1 geheel.

[terrasbeest]

Ik vind de bewoordingen in die verwijzing naar het meesterschap van Pat Martino 'meesterlijk', als je begrijpt wat ik bedoel. Zeer kernachtig samengevat, enz......

[-=JEROEN=-]

Nou, mooi verhaal, maar als ik naar Coltrane luister, heb ik toch nog net te vaak het idee dat hij iets zogenaamd aan het verantwoorden is, maar het toch nergens naar klinkt. Ik weet dat sommige dingen moet je een beetje aan wennen, maar ik ben inmiddels wel gewend en het klinkt nog steeds als een hoop gepiel!

[EuroCinema]

Dan zou ik als ik jou was geen tijd meer verspillen aan jazztheorie. Als je niet hoort wat men er mooi aan vindt, blijft de theorie erachter natuurlijk abacadabra.

[peter_heijnen]

Nou, mooi verhaal, maar als ik naar Coltrane luister, heb ik toch nog net te vaak het idee dat hij iets zogenaamd aan het verantwoorden is, maar het toch nergens naar klinkt. Ik weet dat sommige dingen moet je een beetje aan wennen, maar ik ben inmiddels wel gewend en het klinkt nog steeds als een hoop gepiel!

Schoolvoorbeeld voor wat Frans Elsen op het conservatorium precies bedoelde met 'over geen smaak valt niet te twisten'. Dat is niet persoonlijk bedoeld, maar duidt op 'niet bewust van onbewust zijn'.

Trouwens dit is hem en als iemand weet wat je aan theorie hebt moet je mss wel bij hem zijn, hij is zo'n beetje mr. toegepaste theorie hier in nederland en daarbij topmuzikant!