Ik heb er toch ook heel wat gehoord, en op Django Reinhardt na ken ik er toch weinig die echt veel met de toonafwerking doen. Hammer ons en pull ofs wel. Bends veel minder, maar dat is gezien de snaardikte ook niet zo vreemd. Maar ik ben dan ook meer van het overtrokkene. Mensen als Vai en Jeff Beck hebben een erg doordachte toonafwerking. Dat vind jij dan ws. over the top. Zo ben ik ook wat allergisch tegen het gebruik van de kreet Blues in jazztitels. Ook al spelen ze een 1 4 5 schema of aanverwant schema, met blues heeft het vaak niets te maken. Jazzmuzikanten die een bluesfeel kunnen neerzetten zijn zeer schaars. Maar het is vooral een kwestie van smaak. Ben zelf geen jazzmuzikant, en luister er tegenwoordig ook weinig naar. Op een enkele uitzondering na zijn de dingen die ik uit die hoek graag hoor nou ook niet echt de typische jazz. Mensen als Frisell en Metheny daar kan ik goed naar luisteren. En een Thelonious Monk die midden in een drumsolo ineens een kluster op zijn piano speelt, dat vind ik dan wel weer leuk, net als zijn hoekige eigenzinnige komposities. Maar Wes Montgomery of George Benson als hij jazz speelt, dat kan ik ook waarderen.
Ik reageerde vooral op de kreet dat Joe Pass dat allemaal in zijn eentje zou kunnen... laat me dan eens zien waar? Ik heb het hem nog niet overtuigend zien doen, en ik heb echt wel wat platen van de man gehoord. Pass is net als Leo Kottke zo'n muzikant waar ik eens in de zoveel tijd weer eens naar luister omdat er teveel goede muzikanten zijn die ze geweldig vinden. Maar beide kunnen ze me maar zelden raken, en hoewel ik kan horen dat ze kunnen spelen, hoor ik teveel andere mensen die dat zeker zo leuk doen.





Met citaat reageren

Favorieten/bladwijzers