Ik kan er nergens een linkje van vinden, maar wat echt leuk is om te horen: Joe Pass in een funky setting op Reelin' With The Feelin' van Charles Kynard. Heel ander soort toon en spel dan waar wat je van hem gewend bent.
Printable View
Ik kan er nergens een linkje van vinden, maar wat echt leuk is om te horen: Joe Pass in een funky setting op Reelin' With The Feelin' van Charles Kynard. Heel ander soort toon en spel dan waar wat je van hem gewend bent.
Hee m'n postje is kiwjt. Nog eens dan: ik kan geen link ervan vinden, maar check Pass eens in funky setting op Reelin' with teh Feelin' van Charles Kynard. heel andere stijl en sound dan wat je van 'm gewend bent!
Hee m'n postje is kiwjt.
Had ik gisteren ook, precies hetzelfde. Ik ontving wel zojuist de mail met je bericht erin. Herfststorm op het forum?
Nou... niet echt. Om te beginnen heeft Philip Catherine zo'n beetje de mooiste afwerking die ik van een jazz gitarist gehoord heb (een van de weinigen die echt met mooie volumebeheersing en zowaar vibrato speelt. De enige die ik dat nog mooier hoor doen is Bill Frisell), maar de solo opnames die ik van Pass ken zijn meer een kwestie van walking bass, akkoorden en melodietjes laten opvolgen dan van het echt tegelijk doen. En de kwaliteit van die solo uitvoeringen is bij Pass wel erg wisselvallig. Van heel mooie opnames tot stukken op een akoestische gitaar die zo te horen 20 jaar voor de opnames voor het laatst nieuwe snaren heeft gezien, en toen ook voor het laatst gestemd was. Voor het solowerk in extrema is Tuck Andress toch wel iets mooier vind ik. Wat Pass wel erg goed deed was zangeressen begeleiden. En bij Oscar Peterson is hij ook goed te pruimen.Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door terrasbeest
En het contrapunt voor gitaar pur sang vind je in de E- luitsuite van Bach. Daar kan ELKE jazzgitartist een puntje aan zuigen. Luister maar naar het presto of de gigue uit die suite (yep, die van de bekende bourree)
@Harald.
(Ik had natuurlijk een excuus nodig om Philip Catherine te kunnen posten).
Als ' soms' fan van Joe Pass ben ik ermee akkoord dat zijn solo werk niet altijd het beste is van wat hij heeft laten horen. Het kan ook met smaak te maken hebben : het is me dikwijls veel te druk, overdreven zelfs.Ik heb het eerder in een andere post al gezegd,zonder daarbij aan z'n werk met Ella Fitzgerald te hebben gedacht, dat hij IMO als side-man meer waard was.
In het vergelijken van Jazz gitaristen met gitaristen in andere genres ga ik niet meegaan, want dat is hetzelfde als de Gibson-Fender discussie elders op dit forum. Een klassiek gitarist speelt ook geen jazz.
Appels/citoenen/ peren enz.
harald, ooit al es iets van joe pass proberen na te spelen?
Geen slecht idee.(Hint :Ik heb een paar transcripties, incl tabs, zitten bij de DVD ).Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door gorgasm
Ik ben ooit hier aan begonnen :
http://www.youtube.com/watch?v=aWa6aChSf1w
(iets verder geraakt dan 8 maten-EC...misschien moet ik maar weer eens proberen)
moest ik hier geen 250 standards moeten kennen, arpeggios over spelen en toonladders dan zou ik me daar ook weer mee kunnen bezig houden. Ooit nog helemaal round midnight gekunnen.
en een groot deel van satin doll kan/kon ik ook
trouwens beest, stiekem ben k die conti dvd's niet vergeten. al heb ik wel weer geen tijd :chicken:
@ gorgasm : huiswerk maken gaat voor !
Ik heb het ook niet gevonden.Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door EuroCinema
Had je deze al gezien :
http://www.youtube.com/watch?v=VoRq1JAwHJg
Country meets Jazz.
Niet echt, daarvoor vind ik zijn solowerk (en ik heb wel wat van die virtuoso lp's gehoord) niet interressant genoeg. Wel het nodige a la Tuck Andress gedaan, en dat is qua techniek en arrangementen toch echt een slag complexer. Pass is dan weer beter in het single note soleren. Maar serieus, geef me een jazzschema, en ik speel er zonder veel problemen een bas en akkoorden begeleiding bij. Echt strak contrapunt heb ik Pass maar heel weinig horen doen in zijn eentje. Als je goed luistert wat hij doet is het meestal afwisselen tussen de verschillende partijen. In de tijd dat hij dat deed waren er niet zo veel die dat konden misschien, maar er zijn inmiddels echt wel mensen die daar verder mee gegaan zijn.Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door gorgasm
Pass is zo'n gitarist die ik alleen vanuit gitaristisch oogpunt beluisterbaar vindt (behalve als hij begeleid, wat hij weer erg mooi kan) Emotioneel raakt hij me totaal niet. En het gitaarkunstje kan ik ook van andere gitaristen afkijken. Geef me dan maar solonummers van Wes Montgomery, of een gitarist als Pat Metheny. Die mensen kan ik voelen als ze spelen.
Te gek hoor. Sowieso kunnen die Nashville gasten allemaal een dikke portie swingjazz spelen, geweldige muzikanten zijn dat.
Die Kynard plaat is op cd uitgekomen met nog een andere erbij (The Soul Brotherhood geloof ik, met Grant Green). Hebben ze bij leuke winkel Backbeat records in Amsterdam. Vette shit als je van die funky Prestige sound houdt! Ik ga geen illegale linkjes posten, maar er zal vast wel iemand zijn die het op blogspot gezet heeft.
Pass vs Andress vs Catherine vs Bach(!)... het zal allemaal wel. ik zie niet zoveel nut in een wedstrijd wie-heeft-de-grootste-op-contrapunt-gebied. De emotionele kant is dan interessanter, maar ook weer zo persoonlijk. Ik vind het zelf altijd leuker om muzikanten te horen interacteren dan er 1 in zijn eentje te horen. Smaken...
Ik heb persoonlijk helemaal geen reet aan theorie.
Oorspronkelijk geplaatst door Han SCitaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Tho
Maar jij hebt ook een erg lekker kontje Thomas
??????????????????
Dat is wel waar idd. Wat dat betreft heb ik sowieso een beetje mijn vraagtekens bij het onderscheid solo-begeleiding. Ik zie dat verschil niet. Daarom spreek ik liever van het onderscheid improviseren - niet-improv.. Als je het over dat onderscheid hebt, pak je ook meteen begeleidings-improv mee.Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door terrasbeest
Inderdaad.. ik heb geen reet aan theorie, maar ik heb wél een lekker kontje aan theorie.Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door terrasbeest
Duidelijk toch?
Hmmm in theorie klinkt dat aannemelijk, maar in praktijk zijn de groepen waar de begeleiding echt in dezelfde mate als de solist improviseert, wel op de handen van 1 Bimhuisprogrammeur te tellen hoor. Varieren met harmonie en accenten en reageren op een solist is nog een heel ander verhaal dan echte groepsimprovisatie zoals in sommige freejazz en oude new orleans dingen.Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Guitarmania
Op deze wou ik ook nog even terugkomen:Catherine vind ik erg mooi spelen, maar ik snap niet waar het cliche vandaan komt dat jazzgitaristen geen vibrato zouden gebruiken. Niet op elke noot, en niet op zo'n Gerard Joling-achtige over-the-top manier als sommige rockers :D, maar ze doen het toch echt bijna allemaal: een korte, zingende vibrato om sommige nootjes wat meer sjeu te geven. Net als hammer ons en pull offs en the occasional bend trouwens, ook allemaal dingen die jazzers zogenaamd niet doen. :???:Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Harald
Wat je bedoelt is wss iets als dit :Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door EuroCinema
http://www.youtube.com/watch?v=x54l1...eature=related
Hun ' repertoire' is niet mijn ding, maar als ik ooit in de buurt ben ga ik zeker naar z'n optreden,al zal dat wss in één of andere redneck kroeg zijn :
http://www.youtube.com/watch?v=Jg9Y8...eature=related
( Ik zal me wel onopvallend weten te gedragen, ze hoeven niet de weten dat ik Yoorup ben )
toen ik 'begon' met het improviseren liet ik gewoon eerst een backing-track lopen en klooide wat aan, maar nu ik heel wat meer theorie etc weet denk ik er meer bij na en speel gewoon in de betreffende toonladder. wat de jazz-muzikanten allemaal doen gaat m'n petje te boven vaak, maar ik vind het ook niet altijd erg mooi en ga me er op dit moment ook nog niet in verdiepen. ik wou gewoon een improvisatie kunnen doen als ik een nummer voor me neus gedrukt kreeg en dat lukt me nu dankzij de theorie dus ik vind de theorie wel nuttig wat dat betreft! het helpt zeker
harald je moet spelen op jazz maastricht? en tis gvd weer een vrijdag, de dag da ik naar huis ga.
wanneer moet je? En waar?
oh die is verschrikkelijk offtoppic :chicken:
Ik heb er toch ook heel wat gehoord, en op Django Reinhardt na ken ik er toch weinig die echt veel met de toonafwerking doen. Hammer ons en pull ofs wel. Bends veel minder, maar dat is gezien de snaardikte ook niet zo vreemd. Maar ik ben dan ook meer van het overtrokkene. Mensen als Vai en Jeff Beck hebben een erg doordachte toonafwerking. Dat vind jij dan ws. over the top. Zo ben ik ook wat allergisch tegen het gebruik van de kreet Blues in jazztitels. Ook al spelen ze een 1 4 5 schema of aanverwant schema, met blues heeft het vaak niets te maken. Jazzmuzikanten die een bluesfeel kunnen neerzetten zijn zeer schaars. Maar het is vooral een kwestie van smaak. Ben zelf geen jazzmuzikant, en luister er tegenwoordig ook weinig naar. Op een enkele uitzondering na zijn de dingen die ik uit die hoek graag hoor nou ook niet echt de typische jazz. Mensen als Frisell en Metheny daar kan ik goed naar luisteren. En een Thelonious Monk die midden in een drumsolo ineens een kluster op zijn piano speelt, dat vind ik dan wel weer leuk, net als zijn hoekige eigenzinnige komposities. Maar Wes Montgomery of George Benson als hij jazz speelt, dat kan ik ook waarderen.Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door EuroCinema
Ik reageerde vooral op de kreet dat Joe Pass dat allemaal in zijn eentje zou kunnen... laat me dan eens zien waar? Ik heb het hem nog niet overtuigend zien doen, en ik heb echt wel wat platen van de man gehoord. Pass is net als Leo Kottke zo'n muzikant waar ik eens in de zoveel tijd weer eens naar luister omdat er teveel goede muzikanten zijn die ze geweldig vinden. Maar beide kunnen ze me maar zelden raken, en hoewel ik kan horen dat ze kunnen spelen, hoor ik teveel andere mensen die dat zeker zo leuk doen.
kort off topic antwoord, kreeg toevallig vandaag de gegevens door.Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door gorgasm
We spelen in Au Mouton Blanc (Kersenmarkt 10) vanaf 22:00 uur
Als je kunt komen kijken, leuk!
Het is ook maar welke jazz je luistert inderdaad. Mannen als Grant Green, Jimmy Ponder en Benson werkten als rhythm 'n' blues muzikanten voordat ze in New York bop gingen spelen en die hebben die bluesfeel dan ook wel te pakken. Burrell ook trouwens. Goeie jazz/blues is alleen wel een beetje onderkoeld, met een zonnebril op zeg maar. :cooler: Vergelijk het met hoe Chet Baker zong: heel recht, bijna geen vibrato maar toch heel veel emotie. Alsof je hoort dat hij zich stoer houdt, maar ondertussen. Maar ik geef toe: er zijn, zeker sinds het nieuwe conservatisme vanaf de 70s, veel jazzmuzikanten die die finesse niet beheersen en gewoon klinken alsof ze stoicijns plonkerige noten uit een boekje afwerken met snaren en actie die hun vingers eigenlijk net niet aankunnen. Vai en Beck vind ik te gek hoor, niks mis met lekker gieren en al die kleine expressie-dingetjes. Doet Scofield trouwens ook veel, elk nootje net weer anders. Maar de muziek die mij het meest raakt is toch die waar de emotie net onder de oppervlakte ligt.Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Harald
@Harald : het begrip ' toonafwerking' is een mij onbekende term.( ??? )
Zonder aan haarklieverij te willen gaan doen, mss heb ik te onpas de term contrapunt gebruikt als het over Joe Pass gaat, hij gebruikt deze term zelf niet, maar bij gebrek aan vertaling van movement en motion ,vond ik dat de meest geschikte term. Mijn buurman, een eindje in de zeventig, wel geschoold ( in tegenstelling tot ikzelf ) , ex-muziekleraar èn ex-beroepsmuzikant, nam zelf ook die term in de mond toen ik hem de transcripties van ' an evening with Joe Pass ' liet zien.Laten we het dan maar op Jazz Contrapunt houden.
Mijn aanbod om je de transcripties te bezorgen, was een ernstig voorstel, geen uitdaging in de zin van ' je kunt dat toch niet'.Ik ben ervan overtuigd dat jij dat technisch aan zou kunnen, of het jazz zou zijn is weer wat anders.
Over blues : Als de jazz blues hetzelfde zou zijn als blues, ja dan was het geen jazz blues natuurlijk.Je hebt ook bluesrock, sommigen zijn beter in bluesrock dan in rock tout-court, maar net als in rock heeft jazz heel wat van de blues overgenomen.
Jazzers die Bossa spelen is ook geen Bossa, maar toch is die ' braziliaanse jazz' iets wat door jazzers geadopteerd is, en iets wat ze als hun eigen kind zijn gaan beschouwen.Het is aan het kind duidelijk te zien dat het andere ouders heeft, maar het spreekt wel perfect de taal van zijn nieuwe ouders .
@ Eurocinema : ik heb gisteren een stukje Scofield gehoord dat mij beter bevalt dat zijn gewone werk. Als sideman van Roy Haynes op album ' Love Letters'. Klinkt erg traditioneel.
Ach, het is natuurlijk contrapunt. Maar het is bij Bach toch wel een iets andere orde. Maar dat is dan ook gecomponeerd. (maar dan ws. wel in relatief korte tijd, als je kijkt hoe er in die tijd geschreven werd, en stukken vaak voor een enkele uitvoering werden geschreven, zal daar echt wel enige improvisatie aan te pas gekomen zijn in het schrijven vermoed ik) Gaat me verder niet om de ene stijl tegen de andere aan te zetten. Ik houd ervan om al die grensjes tussen de stijlen redelijk te negeren. Nadeel daarvan is dan weer dat je voor de echte jazzmuzikanten te rock of blues bent, en de bluespurist het weer te jazzy of rock achtig vind. Het zij zo.Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door terrasbeest
Transcripties van Pass, leuk aanbod, en het is ongetwijfeld muzikaal interressant om een paar van die stukken door te werken. Leer ik misschien nog eens echt als een jazzgitarist te klinken :), maar ik ben bang dat ik er echt niet aan toe zou komen, puur qua tijd.
Toonafwerking, zal het wel zelf verzinnen, dat woord, kan zo snel niet een ander woord bedenken dat het helemaal dekt. Frasering komt aardig in de buurt. Wat ik bij mensen als Beck en Vai, en in de jazz hoek nog het meest bij Frisell en mensen uit de Django verwante hoek hoor, is dat dingen als aanslag, vibrato, volume, muting, en ook een stukje timing echt zowat op de noot is afgestemd. Toch steeds weer net anders, van heel licht vibrato tot extreem, een nootje net laten aanzwellen of afknijpen, pinch harmonics. Al die dingen die elektrisch en akoestische gitaar nu net zo'n gaaf instrument maken eigenlijk.
De jazzhoek doet me vaak meer aan klassiek denken, waar voor bepaalde stijlen gewoon regels gelden voor de timing, en versieringen, die dan eigenlijk heel saai gevolgd worden zonder echt naar het stuk te kijken. Ik hoor bij klassieke muzikanten vaak een vibrato dat aan en uit gaat, net als een vibrato knop op zo'n goedkoop elektronisch orgel. Wel handig voor een sektie die met meerdere mensen dezelfde partij spelen. Binnen een orkestsituatie dus heel begrijpbaar. Maar een solist mag daar best wat meer mee doen. En veel jazzgitaristen klinken voor mij ook zo. Strak in die swingfeel doorratelen met 8ste of 16e noten, met een lichte accentuering in de groove... Dan luister ik liever naar Scofield en Frisell op een nummer als Samurai Hee Haw ( http://www.youtube.com/watch?v=0ML3Pj5AijY ) Er zijn er idd. wel die meer doen met wat ik dan als toonafwerking omschrijf bij gebrek aan het goede woord.
In het kader van theorie (ging de topic daar niet om), Scofield zit hier behoorlijk buiten de toonsoort te klooien, daar kun je vast allerlei alternatieve toonladders voor bedenken, of kreten als inside outside erop loslaten. Maar het is eigenlijk gewoon een spel met spanning en ontspanning wat gespeeld wordt. Voor mij is dat een benadering waar ik veel meer mee kan, dan gestructureerd toonladders gaan benoemen om dat kunstje na te doen.
En @Eurocinema, Kenny Burell, yes, die man kan idd. met een heuse bluesfeel spelen. Heerlijk! En op zich heb ik verder geen problemen met jazz bluesjes, vind dat op zijn tijd zelfs lekker om te spelen.
Het spel van spanning en ontspanning : als je daar méé bent, heb je een hoop jazz theorie al begrepen: het blijft voor velen blijkbaar toch een mysterie.
OK, het lijkt simpeler dan het eigenlijk ook te gaan spelen/toepassen, maar eigenlijk is er 'niks' aan.
Ik volg ook volledig wat betreft Vai en Beck ( Beck is wat mij betreft die enige jeugdheld die nog overeind staat, maar hij is dus wel geëvolueerd sinds pakweg 1968...).
Maareuh, laat het nu net de frasering zijn die je toelaat om die jazzscales niet als een kakofonie te laten klinken .
Verder vind ik het nog steeds een plezier om naar bvb Bigbands te luisteren, hoe ze het contrapunt (mss is meerstemmigheid een betere uitdrukking?) aanpakken.
Luister :
http://www.npr.org/templates/story/s...oryId=18371883
Een goede bigband kan idd erg mooi zijn! Ook wel leuk om in die context te spelen. Alleen zijn repetities op amateurnivo voor de ritmesectie een behoorlijke aanslag op het geduld. De meeste tijd wordt aan de blazers besteedt.
Het jazzvibrato-verhaal gaat trouwens stukken verder dan de gitaar. In de swingperiode werd er lustig op los gevibreerd, luister maar eens naar Goodman of Bechet of Armstrong etc. Beboppers als Parker en Gillespie deden het en stukje subtieler, maar waren er ook zeker niet vies van. De cool jazzers met Miles voorop deden het nog verfijnder en gingen ook de lange, vibratoloze noot als stijlfiguur gebruiken. Round Midnight in Miles' versie is een les in extreem doordacht vibratogebruik, vergelijk de bijna pijnlijk lange rechte noten in het intro, outro en thema met de meer "vibrerende" noten in zijn solo (en die van Coltrane). Anyway, na Miles en consorten klonk iedereen die elke lange noot breed en vrolijk vibreerde opeens als een blije eikel met een Dixieland strohoed op. In jazzoren dan. Sommigen zijn daarin een beetje doorgeslagen en hebben het maar helemaal achterwege gelaten, maar ik vind dat iemand als Green Miles' voorbeeld heel mooi naar gitaar heeft vertaald met een selectief en muzikaal vibrato.
Ben nu naar Grant Green aan het luisteren, en selectief is wel het goede woord. Geloof ik al één noot met vibrato gehoord... (na een half uur muziek) maar los daarvan doet hij wel mooie dingen.
:) Verschilt wel per LP ook. Ik had hier net Iron City opstaan en daarop vibreert-ie best vaak.
Benieuwd of Harald dit kan smaken :
http://www.youtube.com/watch?v=ISsy-...eature=related
dezelfde in een meer Jazzy situatie , Bireli komt wat later in deze vid ook nog aan bod, dus blijven kijken :
http://www.youtube.com/watch?v=MykL5zZoN00
en hier met Philip Catherine :
http://www.youtube.com/watch?v=vin0KTwzRFU
Nog een kandidaat om fan van te worden IMO ( Duo met Bireli )
http://www.youtube.com/watch?v=jFkaZJnxzz4
Sylvain Luc benadert de gitaar zoals een kind een speelgoedwinkel zou gebruiken als niemand kijkt :cooler: Mag dat wel. Zonde van de vervorming in dat eerste fimpje. Tweede met Birelli Lagrene is erg goed.
De tone van Catherine aan het begin van het filmpje is geweldig, maar vervolgens zitten ze allebei naar mijn smaak toch vooral te egotrippen. Als ze de song zelf wat belangrijker konden maken ipv hun virtuositeit zou ik het filmpje met plezier hebben kunnen afkijken. Nu niet helaas.
Christian Escoude heeft ook een heel mooie tone hier.
Heb vorig jaar het genoegen (zeg maar eer) gehad met Andreas Öberg het podium te delen, nog een interressante van de wat jongere lichting. Hij deed toen ook wat solo dingen, waarbij hij deels ook met sterk omlaag gestemde bassnaren speelde, net zoals Sylvain Luc dat wel eens doet.
Andreas Öberg
http://www.youtube.com/watch?v=9BsfBHmqEbY
en in een band context
http://www.youtube.com/watch?v=bh9jcRRyiJ8
+1 voor Oberg, ik heb er ergens een paar CDtjes van, compleet vergeten trouwens:sssh:
BTW iedereen heeft wel eens een slechte dag :
http://www.youtube.com/watch?v=YxgX-zwIkhg
Kijk dan, Frisell drinkt Grolsch! :)
Jaja ,' Les excuses sont faits pour s'en servir'.Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Harald
( Men vindt altijd wel een excuus )
Gave dingen die er gepost zijn weer. Maar Harald, ik snap eigenlijk niet hoe je dat filmpje van Oberg mooi kunt vinden maar dit niet:
http://www.youtube.com/watch?v=aWa6aChSf1w
Zelfde soort benadering, waarbij (als je toch moet vergelijken) Oberg technisch dan wat sneller en gladder speelt, maar Pass harmonisch toch weer een stukje rijker en jazzier was wat mij betreft. Sowieso draait het solojazzwerk (ook op piano) toch vooral om de reharmonisatie-on-the-spot wat mij betreft. Qua snelheid worden we er toch wel uitgespeeld door de blazers :dontgeti:
Over Frisell: ik weet nooit wat die gast nou echt kan op bop-gebied, houdt-ie zich in of heeft hij z'n beperkingen? Het is wel (bijna) altijd mooi om te horen, dus wat maakt het eigenlijk.
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door EuroCinema
Frisell heeft zeker z'n beperkingen, een snelheidsmonster is ie zeker niet.
Persoonlijk vind ik hem beter als ie wat breder mag uitwaaien dan in zo'n swing-of-ik-schiet-setting.
Heb je hem wel eens Live To Tell van Madonna horen spelen?
Hij heeft ook platen met John Scofield (Grace Under Pressure) en Pat Metheny (Sound Of Summer Running). Bij de laatste valt mij vooral op wat een oppervlakkige kletsmeier Metheny eigenlijk is, Frisell zegt 10x zoveel met 10x zo weinig noten.
Bovendien zijn zijn composities aangenaam simpel maar wel smakelijk dissonant af en toe. Mijn favoriete eigen-werk plaat is Where In The World (waaruit je kunt afleiden dat ik hem al een tijdje niet meer echt volg).
My votes zijn toch voor Oberg als ik naar dit filmpje kijk. Dat is een combinatie van dingen. Dat reharmoniseren is leuk, maar ik hoor bij Oberg de song net iets meer op de voorgrond, terwijl die zich in Nuages toch echt niet inhoudt. Kwestie van smaak denk ik. Dat jazz om reharmonisatie on the spot gaat, ik vraag me af of dat voor iederen op gaat. Aan een nummer als So What valt toch weinig te reharmoniseren eigenlijk, en dat is ook jazz.
Frisell ken ik trouwens niet ineens uit de meer traditionele jazzhoek. Is ws. idd. niet zijn sterke kant. Ken hem meer van dit soort werk. Hij heeft een heel herkenbare sound
http://www.youtube.com/watch?v=7ddAtKWXhaA