 | Heb je je gitaar laten bouwen of is het een standaardconfiguratie? |
| Het is een Gibson Les Paul Standard Plus, Honeyburst uit 1984, geheel
nog in de standaardconfiguratie. Ik overweeg om de elementen te
vervangen door DiMarzio's voor iets rijkere definitie.
|
 |
| Sinds de aanschaf nog iets aan veranderd? |
Nee, de enige aanpassing is dat ik de switch blauw heb gemaakt. Ik
geef toe een detail, maar het smoelt veel beter.
|
|
| 'Klus' je veel aan je gitaar? |
| Ik ben niet zo'n fanatieke gitaarklusser, ik speel er liever op. Als
er aanpassingen gedaan moeten worden, dan laat ik dat doen door mensen
die er echt verstand van hebben. Aan deze gitaar is niet geklust.
|
|
| Krassen op je gitaar; geven je gitaar karakter of ben je juist voorzichtig?
|
| Tijdens het spelen gebeurt er wat er gebeuren moet, soms heel heftig.
Meteen daarna verdwijnt de Gibson in z'n koffer. Krasje moet zeker
kunnen, daar ben ik niet panisch over. Overigens hoor ik van veel
gitaristen dat het nadeel van Gibsons is dat de hardware nogal eens
spontaan uit elkaar wil vallen, dus ik wacht rustig af tot het mij
gebeurt.
|
|
| Het schoonmaken van je gitaar; heb je een speciaal middeltje? |
| Gewoon het reguliere spul. Om de zoveel tijd laat ik de gitaar
onderhouden door deskundigere handen.
|
|
| Wanneer je je gitaar oppakt, speel je dan 9 van de 10 keer dezelfde riff of accoord? |
| Leuke vraag, nooit zo bij stil gestaan. Inderdaad 10 van de 10 keer
dezelfde riff. Dan hoor ik ook direct of er iets vreemds aan de hand is
en of de stemming OK is. De riff is overigens bedacht door m'n tutor
Dany Lademacher tijdens een van de gitarenbeulsessies met hem.
|
|
| Beschrijf het geluid van je gitaar. |
| Hangt geheel af van z'n humeur. Hij kan scheuren, janken, zagen en
zingen, soms ook chagrijnig mopperen. Over het algemeen door z'n vette
sustain een heldere, kleurrijke toon die precies zegt wattie zeggen
moet.
|
|
| Wat maakt het geluid van je gitaar; (meest doorslaggevende factor(en))? |
| De wijze waarop je hem bespeelt. Ik geloof niet zo in al die
technische poespas. Je hebt gitaristen die eeuwig op zoek zijn naar
die ene typische sound en door al dat zoeken niet aan het spelen
toekomen. Er zijn grenzen. Ik vroeg een keer aan Sander van Herk
(Goede Doel) hoe hij die karakteristieke zoete distortion sound uit
zijn gitaar toverde. Zijn antwoord opende mijn ogen. Hij zei dat hij
die sound uit elke gitaar kon halen, en verdomd! Hij heeft gelijk. Wat
ik echt mooi vind is de combinatie van de Les Paul met mijn Charlie-
versterkers. Die versterkers zien er niet uit (Ikea grenen hout-look),
maar de sound is ongeëvenaard. Een heldere, zuivere klank met een
bijna akoestische bite! Ik hoor meteen of iemand via een Charlie
speelt, want heel soms kom je nog wel eens iemand tegen (zoals de
gitarist van Candy Dulfer). Het geluid van een Charlie is zo prachtig,
dat haal je uit duizenden. Degene die voor mij de norm heeft gezet is
natuurlijk Dany Lademacher. Dany is trouwens een meester in het
optimaal benutten van de mogelijkheden van elke gitaar die hij in zijn
handen krijgt. Dezelfde riff klinkt bij hem per gitaar écht anders!
|
|
| Heb je weleens met je gitaar geslapen? |
| Ja, jaren geleden tijdens een zeer saaie jamsessie. Ik ben daarna met
jamsessies opgehouden.
|
|
| Ooit wil ik graag nog een... |
| Een Gibson Flying V. Het ontwerp van de V oogt nog steeds futuristisch
en de gitaar is echt een perfect instrument. In muziekwinkels grijp ik
er altijd naar. Wat me tot nu toe van de aanschaf weerhouden heeft, is
dat het ding nogal onpraktisch is. Bovendien zou ik me er op het
podium toch een beetje mee voor lul vinden staan. Heeft natuurlijk
alles met de muzieksoort te maken. Maar die V komt er heus wel, ik
wacht gewoon tot ik er opeens tegen aan loop. Een Explorer mag
trouwens ook. Zelfde verhaal eigenlijk. Zolang ze maar niet wit zijn;
ik heb het niet zo op witte gitaren. Ik ben hiervoor door de dokter
behandeld, maar helaas zonder succes.
|
