fotos: © Diane Snabilie

Liefhebbers van Vintage-gitaren komen elkaar diverse keren per jaar tegen. Een van de eerste keren is de derde zaterdag in maart. Dan opent theater De Lampegiet in Veenendaal haar deuren. Deze dag staat in het teken van de Vintage-gitaar, zowel het grote merk als de particulier biedt er zijn waren aan. De Lampegiet in Veenendaal leent zich niet echt als expositieruimte van mooie - lees dure - gitaren. Het is er te warm of juist te koud, te krap en vaak te druk. Maar dat doet er niet toe, de beurs is op haar manier knus en gezellig.

Alhoewel gezellig? De op Marty Feldman lijkende Duitser - in een stand op de eerste verdieping - zette de hele dag geen D-mark om; de te koop staande Vox-versterker en de Fender Coronado II ten spijt. Uiteindelijk mocht het de pret niet drukken. Toen de drukte het even toeliet, spoedde ‘Marty’ zich naar de buurmannen van GitaarNet om te informeren naar de daar uitgestalde Gretsch. Gitaarfreaks onder elkaar. Zette de Duitser - hij en zijn landgenoten waren in grote getale naar Veenendaal getrokken - niets om, anderen hadden meer geluk.

Zoals het studentikoze type bij de garderobe. De hele dag zat hij er al. Met het uur keek hij verdrietiger. Zijn Heritage Golden Eagle moest 4.450 gulden opbrengen, in zijn ogen stond te lezen dat er wel wat af kon. Om kwart voor drie keerde zijn geluk, een Duitser komt op hem af, speelt een riedeltje, kijkt nog eens goed naar de gitaar en biedt 3.500 D-mark, even de twijfel, maar dan toch… verkocht. De jongen met de Guus Meeuwis-bril stamelt even later vol ongeloof: ‘Hij komt op me aflopen, speelt een minuut op de gitaar en neemt hem zo mee.’ Nog enigszins verbijsterd kijkend krijgt hij een bier in zijn handen gestopt, langzaam breekt een glimlach door. Alle koopwaar in een keer kwijt.

Aan de linkshandige gitarist was in Veenendaal ook gedacht. Bijvoorbeeld door Wout Bosma. Voor de ‘lefties’ bouwt de Dordtse gitaarbouwer replica’s van John d’Angelico instrumenten, met name het jaren vijftig model New Yorker, Venetian Cutaway. Zijn gitaren vinden gretig aftrek, getuige de gesigneerde foto’s van Toots Thielemans en Philip Catherine. Naast Bosma was de bouwer van Rose gitaren aanwezig. Ook al staat het er niet zwart van de mensen, toch heeft het wel wat zo’n stand met maar zeven gitaren.

In de stand van Gibson staan beduidend meer gitaren. Zoals een door Slash gesigneerde akoustische gitaar. Natuurlijk is Slash al zo’n maand of vier geleden in Nederland geweest, maar we gaan niet gelijk zo’n gesigeerde gitaar in de verkoop gooien, zegt de standverkoper. ‘We boden Slash twee gitaren aan om te signeren, maar op die ene was de lak aan de achterkant van de hals heel licht beschadigd. Wat denk je? Signeert Slash juist die gitaar. Het is een lastig heerschap,’ zegt de Gibson-verkoper vergoelijkend. Tot slot laat hij weten dat de gitaar voor een kleine 7.000 gulden te koop is.

Wie minder geld te besteden had, kon toch terecht op deze beurs. Maar eerst moet je het geluid trotseren van het constant stemmen van de A of lage E-snaar, oorverdovende versies van Brown Sugar, langdradige versies van Dust in the wind en het eindeloos op en neer spelen van de pentatonische toonladder. Als dat je lukt is deze beurs een must, anders kan je maar beter thuis blijven. Alhoewel een Amsterdamse gitarist iets van beide werelden toonde. In onvervalst Amsterdams vroeg hij hoe laat de trein uit ‘dit gat’ vertrok. Toen hij te horen kreeg dat dat nog wel zo’n minuut of 25 kon duren, riep hij uit: ‘Godskolere wat een dorp’. In zijn rechterhand een koffer met een net aangeschafte Fender Stratocaster. Ondanks zijn gekanker is wat van ver komt blijkbaar toch lekker.

top