©Norbert Neugebauer

Er zat drie jaar tussen jullie debuut cd Coo-Coo en dit tweede album. Wat is er in de tussentijd gebeurd met T-99?
Een hele hoop! Na de release van Coo-Coo heeft T-99 bijna twee jaar lang weekend aan weekend getoerd. Niet alleen in het Nederlandse club- en festivalcircuit maar ook in het buitenland al dan niet als begeleidingsband van enkele Amerikanen. Oorspronkelijk wilden we niet te lang wachten met het uitbrengen van een tweede album maar door omstandigheden zat er uiteindelijk toch bijna drie jaar tussen de twee albums. T-99 heeft in twee fasen bezettingswisselingen doorgemaakt. In 2002 vertrok drummer Henk Punter waarvoor Martin de Ruiter in de plaats kwam en in 2003 kwam Donné la Fontaine de rol van bassist overnemen van Thijs Gorter. Aangezien Martin een fantastische zanger is en we eerst wat naar elkaar toe wilden groeien besloten we destijds eerst maar even te wachten met het opnemen van een nieuwe plaat. In oktober 2003 zijn we uiteindelijk de studio ingegaan met Teddy Morgan als producer wat een geweldige samenwerking bleek te zijn. In januari 2004 vlogen we naar Tucson, Arizona om daar de nieuwe CD af te maken en om een korte tour te doen. Dat was een prachtervaring.

Wat waren de inspiratiebronnen voor 'Strange Things Happen'?
We wilden een CD maken waarop veel verschillende sfeertjes aan elkaar worden geweven. Live deden we dat al, maar we wilden het voor de plaat nog meer uitvergroten. Van trashcan-boogies tot surfinstrumentals en van rockabilly tot bluegrass-achtige taferelen maar wel binnen het Amerikaanse roots-idioom. Het moeilijke is vaak om het tot een geheel te maken als je veel verschillende stijlen wilt spelen, maar wonder boven wonder vielen de dingen als vanzelfsprekend op hun plaats. Alledrie hebben we zeer uiteenlopende muzikale achtergronden die weliswaar allemaal uitmonden in de blues en aanverwante stijlen, maar de andere invloeden zijn zeer divers. Er is echter één plaat die een inspiratiebron voor ons alledrie was en dat was de eerste en enige plaat van Mambo Chillum; een Belgische band die helaas eind jaren '90 veel te vroeg uit elkaar gegaan is. Zij wisten een scala aan verschillende stijlen zo aan elkaar te smeden dat je je in een soort Tarantino-speelfilm waant. Persoonlijk luisterde ik op het moment dat we het materiaal voor de CD aan het schrijven waren ook veel naar Son House, Kenny Burrell, Robert Nighthawk, Tom Waits, Los Lobos en Dr. John.

Hoe beviel de samenwerking met Dave Gonzales en producer Teddy Morgan?
Teddy Morgan zit ook bij Belmont Bookings, ons boekingskantoor. We hadden elkaar al eens ontmoet, maar het was eigenlijk Bas Flesseman; de eigenaar van Belmont Bookings die met het idee kwam om Teddy te vragen om onze nieuwe CD te produceren. Teddy was namelijk al enkele jaren actief als producer en had al veel producties op zijn naam staan. Teddy was begin 2003 in het land en tijdens een gesprek zagen we het allebei gelijk zitten. Toen we vervolgens in oktober 2003 de studio ingingen was het één grote magische trip. Ook de samenwerking tussen hem en opnametechnicus Evert Kaatee was fantastisch. Teddy weet veel van verschillende opnametechnieken, maar ook met arrangementen heeft hij ons enorm geholpen. Bovendien is hij niet te stuitten door zijn enthousiasme en energie. Terwijl wij en Evert soms de oogleden op onze kin hadden hangen na een lange dag opnemen, zat Teddy al weer nieuwe microfoonopstellingen te maken of nieuwe ideeën te spuwen. Echt heel bijzonder en een geweldige man om mee samen te werken. We hebben hem weer gevraagd om ons volgende album te doen. In juni gaan we ons derde album opnemen.

Dave Gonzales kende ik al een paar jaar en Teddy en Dave kenden elkaar al sinds dat Teddy een puber was. Teddy maakte vlak voor onze opnames nog deel uit van de Hacienda Brothers; Dave z'n nieuwe band. Dave was meteen enthousiast om mee te werken aan onze plaat. Hij toerde in het najaar van 2003 in Europa maar had één probleem en dat was dat hij maar één dag vrij had in die tour. Hij is vervolgens op zijn enige vrije dag in zijn lange toerschema heen en terug vanuit Sittard overgekomen om partijen voor onze plaat in te spelen. Dat was supertof van hem.

©Klaas Guchelaar

Welke andere gastmuzikanten werkten mee met 'Strange Things Happen'?
Neil Harry zegt sommige mensen misschien niets, maar deze pedalsteel-speler maakte lange tijd deel uit van Giant Sand, een naam die mensen misschien veel meer zegt. Verder heeft Jimmy Carr op twee nummers vibes-partijen ingespeeld. En tot slot speelde Teddy's goede vriend en collega Gary Mackender op twee nummers accordeon. Gary heeft zijn eigen Tex-Mex-Zydeco band The Carnivaleros.

Geeft opnemen in de VS een extra dimensie?
In de Yland studio in Amsterdam hebben we de basistracks opgenomen en in Tucson hebben we de resterende zangpartijen opgenomen, geëdit en gemixt. Voor mij was het pas de eerste keer dat ik in Amerika was. Het doet je absoluut wat. Zeker de omgeving waar Tucson zich in bevind; de lege woestijn, de grote cactussen, de droogte en de hitte is heel bijzonder. Volgens Amerikanen zelf is Tucson eigenlijk een land op zich binnen Amerika. Onbewust zullen we wel een andere dimensie aan de opnames hebben toegevoegd doordat we daar waren denk ik, maar 90% van de tijd waren we hard aan het werk en de binnenkant van een studio in Tucson verschilt door de airconditioning echt niet veel met één in Nederland. Het is moeilijk te zeggen maar ik denk wel dat als we de basistracks ook in Tucson hadden opgenomen de plaat wel anders zou hebben geklonken.

Wat is je favoriete nummer van dit tweede album?
Pffff..., moeilijke vraag! Meestal luister ik niet meer naar mijn eigen CD's zodra ik de nummers ken om ze live te kunnen spelen. Voor mij is een CD een momentopname. Iets waar je met trots of in het slechtste geval met afgrijzen op terugkijkt zodra die af is maar wat tevens een blauwdruk is van hoe je je ten tijde van de opnames voelde. Dus veel te persoonlijk en te gekleurd. Ik kijk liever vooruit. Wat kan ik nu doen om mijn spel nog meer te verfijnen zodat de boodschap van het liedje nog beter overkomt? Als ik na een jaar terug luister naar een album van mij dan hoor ik opeens de dingen niet die ik nu wel speel. En dan krijg je het gevoel van had ik toen maar geweten wat ik nu weet en wat ik nu kan. Onbegonnen werk. Maar wat ik live leuk vind om te spelen wat van de tweede plaat afkomstig is, is Sayonara, een sort of surfinstrumental, Hungry Wolf, een rauwe boogie en Countryside Bound, een bluegrass-achtig nummer waarbij Donné ukelele speelt en ik mandoline.

©Arny Raedts

Betekent 'Strange Things Happen' jullie internationale doorbraak?
'Strange Things Happen' heeft zeker veel stof doen opwaaien in landen om ons heen. Een herpersing van het album was al binnen driekwart jaar nodig en dat schijnt voor een band zoals wij een hele goede prestatie te zijn tegenwoordig. In Frankrijk zijn we een graag geziene gast. We maken daar ieder jaar een toertje en doen voor Franse begrippen belangrijke festivals aan. Ook gaan we regelmatig naar Zwitserland en België. Duitsland lijkt nu ook eindelijk voor ons te zijn gevallen na een zeer succesvolle tour die we in februari deden door het zuiden van Duitsland. Scandinavië moet nog komen, maar daar begint langzaam aan ook al belangstelling voor ons te rijzen.

T-99 bestaat als naam nu 5 jaar en wij zijn er vanaf het begin nooit vanuit gegaan dat we een enorme doorbraak zouden beleven als je het zou vergelijken met bands uit het populaire genre. Daarvoor beantwoordt onze muziek niet aan de vraag van het huidige radiobestel. Onze live-reputatie wordt gelukkig steeds groter maar breidt zich eerder langzaam uit als een olievlek dan dat het uit de pijpleiding knalt. Maar eerlijk gezegd hebben we dat veel liever dan dat we opeens heel veel succes zouden hebben en dan opeens uitgekotst zouden worden. Zolang we muziek kunnen blijven maken voor het publiek dat ons waardeert, we geen concessies hoeven te doen aan platenmaatschappijen of sponsorschap en ons blijven ontwikkelen dan ben ik heel erg gelukkig.

Door welke hedendaagse gitaristen laat je je inspireren?
Ik begin voor mijn gevoel de afgelopen jaren eindelijk mijn horizon te verbreden. Ik luisterde naast Blues al veel naar Jazz en Soul-platen en wat er tussenin lag maar had toch wel een beetje oogkleppen op besef ik nu. Ik luister sinds een paar jaar veel meer naar verschillende soorten muziek, zo kun je tegenwoordig in mijn CD-speler ook een country, punk of Rock n Roll plaat aantreffen. Voor mijn gevoel zijn de betere platen in die genres al jaren geleden gemaakt, dus ik luister (nog te) weinig naar hedendaags muziek. Maar van wie ik van de hedendaagse gitaristen wel wild ben is Marc Ribot, de gitarist die op veel recente Tom Waits platen meespeelt. Wat een waanzin in z'n spel. En wat ik ook zo goed aan hem vind, is dat met alle technische kennis en ervaring die hij heeft hij ook eenvoudige solo's kan en durft te spelen. Echt heel erg bijzonder en spannend om naar te luisteren. Verder zag en hoorde ik laatst Bill Kirchen spelen, een country rock-'n-roll gitarist uit Washington DC waarvan ik bijna van mijn kruk viel. Over het algemeen luister ik het liefst naar Amerikaanse muziek. Goede Nederlandse gitaristen vind ik Richard van Bergen, Raymond Nijenhuis, Rudy Lentze, Sjors Nederlof en goede Nederlandse bands van dit moment vind ik Stuurbaard Bakkebaard en de Shavers.

Hoe zou je je unieke gitaarstijl willen omschrijven?
Misschien zo: in your face, melodieus met een rauwe maar ronde toon. Mijn achtergrond is blues en dat is denk ik goed te horen. Gitaristen als Buddy Guy, de drie Kings, Magic Sam, T-Bone Walker, Johnny Guitar Watson en Otis Rush hebben in mijn tienerjaren de toon gezet voor een onuitputtelijke bron waar ik nu nog steeds uit put en er mijn eigen interpretatie aan geef. Zoals al gezegd probeer ik niet stil te staan en probeer ik andere elementen uit bijvoorbeeld de Rock and Roll (Chuck Berry, Johnny Burnette) en Country (Merle Travis, Luther Perkins) en Jazz (Kenny Burrell, Grant Green) in mijn stijl toe te passen.

©Steven Verhoeven

Wat is je favoriete setup: gitaren, versterkers, effecten?
Ik speel live meestal op een '66-er Guild CE-100 DP. Het heeft lang geduurd voordat ik een gitaar vond die de twang en het scherpe hoog van een strat, maar tegelijkertijd het vette laag van een hollowbody had. Voor mijn gevoel is op dit moment een Guild de enige gitaar waarmee ik dat kan bereiken. De minihumbuckers van mijn CE-100 in combinatie met een hollowbody zorgen voor een brede sound dat een driemansband als T-99 nodig heeft. Daarnaast speel ik vaak enkele nummers op een Harmony Stratotone uit eind jaren '50. Dit is een zeldzaam klein, maar megavet solidbody gitaartje dat ik vorig jaar in Tucson heb gekocht.

Verder heb ik nog veel meer gitaren maar die gebruik meestal in de studio of bij andere shows dan die van T-99. Daarvan is mijn Fiësta-rode Custom Shop strat uit midden '80 een van mijn favorieten samen met een jaren '70 Telecaster en een onlangs aangeschafte Silvertone uit '61.

Wat versterkers betreft: ik blijf maar trouw aan mijn oude Fender Super Reverb uit '68. Ik heb veel andere amps gebruikt en gehad maar ik blijf maar terugkomen bij deze amp. Zo heb ik bijvoorbeeld vorig jaar een nieuwe '59 Bassman RI LTD aangeschaft maar het is gewoon niet mijn sound. Hij staat overigens nu te koop op gitaarmarkt.nl ;-). Naast mijn Super Reverb gebruik ik een Fender Pro Junior. Veel mensen vragen mij vaak na afloop van concerten hoe ik aan die volle sound kom, dat komt met name door de combi met die Pro Junior denk ik. De Super Reverb voor het scherpe hoog en het relatief strakke laag en de Pro Junior voor de growl. Voor mij is dit nu de beste combi. Maar net als bij veel collega's blijf je altijd zoekende naar het perfecte geluid dus over een tijdje zou alles best wel eens anders kunnen zijn. Voor kleine optredens speel ik meestal alleen met de Pro Junior in combinatie met een Fender reverbtank.

Effecten gebruik ik niet veel op een Roger Mayer Voodoo Vibe na. Dit is een analoog effect wat zowel chrorus, vibrato en tremelo in zich heeft. Ik moet zeggen dat ik hoofdzakelijk alleen de vibrato gebruik. Op de Voodoo-vibe heb ik een expressiepedaal aangesloten waarmee ik de snelheid van het vibrato-effect kan regelen en de Voodoo Vibe tevens als booster kan gebruiken. Sinds kort heb ik ook een Fulltone Fatboost die ik soms gebruik. En verder speel ik eigenlijk voornamelijk afwisselend met mijn vingers en plectrum, pots en galm uit de amp zelf.

Wat zijn je top 5 albums?
Bij mij altijd een momentopname maar voor nu:

Wat vind je van de huidige Nederlandse muziek scene?
Over het algemeen vind ik dat veel Nederlandse muzikanten lui zijn. Met een zogenaamde Rock and Roll-houding proberen veel muzikanten hun muzikale kunnen te overschreeuwen zodat het niet zo opvalt dat ze niet kunnen spelen. Maar gelukkig is voor mijn gevoel, doordat de mogelijkheden om op te treden zijn afgenomen de laatste jaren, bands over het algemeen daardoor wel beter worden.

Wat ik tegelijkertijd triest en van de zotte vind is dat de Nederlandse radio en TV veel te weinig aandacht beschouwt aan alternatieve muziekstromingen. Er wordt veel te veel op safe gespeeld omdat ze vermoedelijk bang zijn dat de kijk- en luistercijfers en reclame-inkomsten af zullen nemen. Even de VPRO en een paar uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Als je de Nederlandse radio en TV vergelijkt met bijvoorbeeld het aanbod op de Engelse en Belgische zenders dan is het echt om je te bescheuren wat wij hier aan het doen zijn, of om te huilen, het is maar hoe je het bekijkt. Dat onze commerciële zenders niet breder programmeren is nog enigszins te begrijpen maar dat de publieke zenders - die voor een groot deel gefinancierd worden uit overheidsgeld - ook voornamelijk mainstream draaien is toch op z'n zachtst gezegd wel erg vreemd. Ik heb laatst ergens gelezen dat gebleken is dat de songkeuze onder downloaders op betaalde muziek-websites zoals I-tunes en Sony niet zoals verwacht voornamelijk de grote hitsingles of songs van grote sterren betreft maar dat het over het algemeen juist in de breedte heel gelijk op gaat. Dus onbekend talent werd net zo vaak ge-download als bekende sterren. Laat de media dat als leidraad gebruiken voor hun programmering zou ik zeggen! Een hippe Braziliaanse tango of een swingende Duke Ellington-klassieker of een Russische punk-polka om 13.04 uur op 3FM...wow...zou dat niet geweldig zijn??

Wat kunnen je fans in de nabije toekomst van je verwachten?
Aardig wat zou ik zeggen. Voor september staat de release van ons nieuwe album gepland. In juni gaan een tour doen met Teddy Morgan in Nederland en België. Verder zullen we komend jaar weer veel in het buitenland zijn; in juli in Frankrijk en in September en December in Duitsland. Voor mei 2006 zijn we gevraagd om op het befaamde Hemsby festival in Engeland te spelen. Uiteraard zullen we tussendoor gewoon op veel podia in de Benelux te zien zijn. Verder is er kans dat onze muziek door een filmproducer uit Los Angeles gebruikt gaat worden voor in een filmproductie. Een spannende gedachte is dat, maar natuurlijk altijd eerst zien en dan pas geloven.

Noot van de redactie:
Bezoek de website van T-99 op: http://www.t-99.com voor het beluisteren van muziekfragmenten en aanschaffen van de CD!

 Relevante links:

T-99 Teddy Morgan Belmont Bookings De gitaar van ... Mischa! Hacienda Brothers The Paladins

top