"Whitesnake!"

Jazeker, 'Whitesnake' met een uitroepteken! Want het was ons wat, ginds te Tilburg in 013! Woensdag 8 september 2004 waren de mannen van Whitesnake in Tilburg de die-hards van de softe hardrock aan het vergasten op een concert om nooit te vergeten. En dat terwijl de onnozelen onder ons thuis of elders zich zaten te bezatten bij de mazzelpartij van het Nederlands elftal tegen de Tsjechen.

David Coverdale, de zanger van Whitesnake, had zich voor de gelegenheid (te lang) onder de zonnebank laten bruinen en zijn gebit met die vage spulletjes die je tegenwoordig bij Tell-sell op de TV kunt kopen (veel te lang) laten witten zodat ook de mensen achterin de concertzaal van 013 konden genieten van het contrast. En als ik dan ook nog eens vertel dat zowel gitarist als bassist een (veel te) strakke spijkerbroek aanhadden en desondanks gedurende het gehele optreden hun benen in een hoek van 170 graden wisten te houden waarbij hun (bas)gitaren zo ongeveer voortdurend de grond raakten, dan weet je het wel:

Echte mannen!

Ach, en dat een bezoeker ergens achterin de zaal op een gegeven met luide stem naar Coverdale riep: "VUILE SLET!!!" dat moeten we maar laten voor wat het is: een adhesiebetuiging aan al dat prachtigs dat Whitesnake ons die avond voorschotelde.

Want denk niet dat Coverdale en companen het allemaal verleerd zijn. Coverdale werd op 22 september 2001 vijftig jaar. En hoewel ie kennelijk van alles probeert te ondernemen tegen de ouderdom door zonnebankjes en tooth-whiteners, lijkt ie juist de ouderdom te ontstijgen door die waanzinnige muur van kwaliteitsgitaarmuziek die hij de hele avond tegen de vele trommelvliezen aan heeft geworpen.

Tering, wat een sound!

Totdat ie tussen de nummers door dus in hoog-engels begint te praten tegen het publiek. Ik bedoel, ik wist niet eens dat ie uit Engeland kwam, dus ik schrok me dood: hoog-engels! Oftewel: eerst een enorme dosis herrie en vervolgens een soort van Margaret Thatcher die je vraagt of je het goed vond. Dat is net alsof Jan-Peter Balkenende na een nummer van Megadeth aan het publiek vraagt of iedereen 'happy' is.

Tsja, zo bekeken is Balkenende ook een vuile slet…

Maar goed, het ging om de muziek. En die was fabeltastisch. En toen Adje van den B. ook nog eens ten tonele verscheen om een solootje te doen over "Here I go again" gonsde de zaal…

"Adje, Adje, Adje, Adje, Adje…."

Het publiek in extase, Adje in extase en de band in extase. Jazeker, Coverdale en companen hadden het gigantisch naar hun zin. Ze zijn wel acht keer teruggekomen na het einde. Ik ben op een gegeven moment weggegaan, maar het zou me niet verbazen als ze nou nog een toegift aan het geven zijn.

 Relevante links:

top