Walter Trout speelde zaterdag 4 december het onlangs verbouwde Paard van Troje (voorheen 't Paard) plat met een stevige portie blues. Walter had er duidelijk zin en
speelde het hele concert op zijn ouwe vertrouwde en ook beroemde 1973 Fender Stratocaster. Nu wisten we dat hij ook heel tevreden is over zijn Vigier strat (zie ook: www.vigierguitars.com), maar er kwam geen andere gitaar het podium op! Dat was wel even anders bij Joe Bonamassa een week eerder in Zaandam, die zo ongeveer om de twee nummers van gitaar wisselde. Nu heeft hij deze strat ook al 30 jaar, we zagen hem meer dan 8 jaar geleden in de Melkweg er ook al op spelen, dus die band met zijn gitaar moet een hele bijzondere zijn! We spraken hem er na afloop over, waarop hij zei:
"My guitar loves me! Ik kocht hem nieuw, 30 jaar geleden. Hij was wit toen ik hem kocht, nu is hij helemaal afgeragd blank en bijna bruin! Ik ben zo vertrouwd met deze gitaar, het is mijn trouwe maatje."
| (voor meer foto's zie onder aan dit verslag) |
 | | © Diana Snabilié |
En wat mishandelt deze man zijn gitaar vreselijk, zonder dat die ouwe strat uit stemming raakt! En dat terwijl hij met met 009's speelt. Wat overigens niet ten koste gaat van zijn "power-blues attack". In het interview dat we na het concert hadden, zei hij er het volgende over: "Dat gelul over meer attack met dikkere snaren is complete onzin. Het gaat er alleen maar om wat je er zelf mee doet. Een pionier als James Burton was nog gedwongen op dikke snaren te spelen, die speelde op banjosnaren, kun je je voorstellen. Maar in die tijd had je nog geen dunnere snaren. Dat kwam pas later, de slinkies van Ernie Ball. Billy Gibbons van ZZ Top speelt zelfs met 008's, is er iets mis met zijn attack? Ik dacht het niet."
De show was een mooie mix van oude en nieuwe nummers en covers. En wat een stem! Ook Trout's grote hit in Nederland van 8 jaar geleden, "The love that we once knew", kwam langs. En dat werd gewaardeerd, aan het meebrullen van het publiek te horen. Begin januari komt een verzamelaar uit, met de komische titel "Deep Trout", waarop al zijn grote hits staan. Het interview dat we na afloop met hem hadden komt rond die tijd op GitaarNet.
Walter speelt nooit met een vaste setlist.
"We wilden in het Paard onze ouwe drummer, Berny Pershey, mee laten spelen. Die stond in het publiek, en op een gegeven moment gaf ik hem een seintje. Hij wist pas wat hij ging spelen toen ie op het drumstel zat. (Fortunate son - cover van CCR, red)."
Hij houdt er van een spontane show te geven met veel improvisatie. Hij straalt uit dat zijn hoofddoel is zijn publiek een leuke avond te bezorgen. Klinkt vanzelfsprekend, maar dat is het zeker niet. Trout leeft voor zijn fans en is niet te beroerd om lang na de show nog een praatje te maken met zijn fans en handtekeningen uit te delen. Dat respect voor zijn fans gaat nog verder.
"We hadden die avond nog via een e-mail een verzoek gekregen om een bepaald nummer te spelen ter nagedachtenis van een pas overleden Nederlandse fan, zijn naam was Jan. Dat speelden we en ik zag zijn vriend of familie in het publiek huilen. dat is waar je het voor doet, als je op zo'n manier met je muziek mensen kunt roeren, dat is prachtig. De energie waarmee ik speel, en daarmee ook de muziek die ik speel hangt af van de energie die ik van het publiek krijg. In het Paard kreeg ik veel energie, dat was mijn beste show in de hele tournee tot dan toe."
Hij improviseerde er lekker op los, op een gegeven moment kwamen er zelfs
kerst-themaatjes (jingle bells, silent night) door zijn solo's heen.
"Ik keek die dag (4 december red) naar de Nederlandse televisie en zag daar "Santa Claus", samen met een of andere zwarte jongen met een veer op zijn hoed. En ik dacht: dat is waar ook, het is alweer kerstmis!"
Een uitgebreid interview met Walter Trout, waarin hij o.a. vertelt over zijn tijd met oude bluesrotten als John Lee Hooker en Big Mama Thornton verschijnt in januari 2005 op GitaarNet.
|
