Tony Joe White is de meester en grondlegger van de "swamp sound", een geluid dat de sfeer moet oproepen alsof het rechtstreeks uit de moerassen van het zuidelijke Verenigde staten komt. Het geluid staat inderdaad voor een zompige klank, bluesy met soul-invloeden. Prachtige nummers kwamen van zijn hand, terwijl anderen er bekend mee weren. Zo schreef hij Steamy windows (Tina Turner) en Rainy night in Georgia (Randy Crawford). Eigenlijk best vreemd, want hij heeft zelf een zeer warme en indringende stem die erg goed bij die nummers past. Hij heeft nog veel meer mooie nummers geschreven die minder bekend zijn. Luister eens naar Ol' Mother earth, een nummer dat op één van zijn "best of" albums staat. Kippenvel! En actueler dan ooit, want het gaat over het milieu dat we sinds het uitbrengen van het nummer in de seventies alleen maar nog meer verpest hebben.

Tony had voor mij wat te goed te maken, wantde vorige keer dat ik hem zag, alweer wat jaartjes geleden in Nighttown in Rotterdam, raffelde hij zijn concertje wel erg gemakkelijk af. Na ongeveer twintig minuten medleys gespeeld te hebben stopte hij er toen mee, om vervolgens af te sluiten met een toegift van een kwartiertje... En er waren mensen uit het hele land gekomen omdat het concert in Rotterdam het enige was dat hij toen in Nederland gaf.

Hij zat er erg cool bij, op een stoeltje met hoed en zonnebril, elektrisch gitaar en versterker. Verder had hij alleen een drummer meegenomen. Het had natuurlijk wel wat en het past bij het 'basic' maar intense geluid van Tony om het niet "vol te proppen" met bijzaken. Jammer was dat hij geen akoestische gitaar had meegenomen. Hier had hij juist de intieme sfeer mee kunnen benadrukken, vooral bij de langzame nummers, zoals "Rainy night in Georgia" en "Taking the midnight train". Nu ging zijn gitaargeluid vaak verloren in de muur van feedback, waardoor veel nummers ook een beetje op elkaar gingen lijken. Daar konden de trouwe fans, waarvan er duidelijk veel in de zaal waren, waarschijnlijk niet zo mee zitten. Zij waren vooral blij dat Tony al vanaf het eerste nummer vroeg of er verzoekjes waren.

Tony heeft een nieuw album gemaakt, getiteld "Uncovered", waarop beroemdheden als Eric Clapton, Mark Knopfler en JJ Cale meespelen. Hierdoor krijgt hij de waardering van mensen die kunnen weten dat Tony's stijl en nummers puur en origineel zijn.

Het optreden in Paradiso deed me een beetje denken aan de enige keer dat ik John Lee Hooker, een andere (wijlen) "Southern blues" grootheid, live heb gezien. Ook hij zat in een stoel op het podium, had een hoed met zonnebril op en als ondersteuning niets anders dan zijn elektrische gitaar. Het verschil met het optreden van Tony was dat hij echt een intieme sfeer wist te creëeren. Hij maakte gebruik van de stiltes, liet "de stilte zijn werk doen", waardoor de noten díe hij speelde indruk maakten.

Dit gevoel kon Tony bij mij helaas niet helemaal overbrengen. Zijn albums blijven echter tijdloos goed, er gaat niets boven het meebrommen van "Polk Salad Anny" op de snelweg!

 Relevante links:

top