Een optreden in Ahoy is altijd een spektakel. Keiharde sound en perfect lichtwerk. En als de gitarist dan ook nog eens zijn sinds jaar en dag vaste gitaar meebrengt en de drummer en ook de zanger over een fenomenaal stemgeluid blijken te beschikken, dan heb je een zeer goede avond gehad. Met Queen in Ahoy ben je dan ook nog eens getuige van een tweetal iconen (Brian May en Roger Taylor). Althans, een drietal, want Paul Rodgers, de man die Freddy Mercury op deze tour van Queen vervangt, is natuurlijk ook een icoon (Free en Bad Company), zij het van een iets minder allooi.

Dat Paul Rodgers een prima stem heeft, dat hadden we al gelezen in de previews. Maar dat ik zo onder de indruk zou zijn van de stem van Roger Taylor, had ik niet verwacht toen ik deze ietwat dikbuikige, 50- of 60-jarige, blonde, blauw-ogige en hese drummer naar voren zag lopen met de microfoon en hij aankondigde dat hij een liedje voor ons ging zingen. Ik hield zelfs mijn hart vast toen ie verlegen "Hi" gorgelde naar de zaal. Maar hij maakte zich er fantastisch vanaf. En het zou bovendien niet de enige keer van de avond blijken te zijn dat ie zou zingen.

De speellijst was niet "je van het". Veel nummers uit de jaren '80 en later. "Kind of Magic", "Radio GaGa", "The Show must go On" en "Those were the Days". Maar ja, dat is een kwestie van smaak. Want Queen zal veel nieuwe fans hebben gekregen vanwege hun muziek uit die tijd. En met zo'n omvangrijk genre moet je toch keuzes maken. Zeker als je Paul Rodgers ook nog tijd en ruimte wilt geven om zijn oude Free-hits te zingen. Want eerlijk is eerlijk: Dit was niet aangekondigd als een Queen-optreden, maar als een Queen + Paul Rodgers-optreden.

Nogmaals, het is een kwestie van smaak, maar ik miste toch nummers als "Save Me", "Don't Stop Me Now", "Bicycle" en "Who Wants to Live Forever". En als ik Queen was geweest had ik het tweede deel van de show - na het "we want more" - begonnen met "Save Me", in plaats van met "The Show Must Go On". Hoezeer de titel van dat laatste nummer ook toepasselijk leek.

Het hoogtepunt van de avond was het nummer "Bohemian Rhapsody". De band zette het nummer in en Paul Rodgers stond in een hoek met zijn microfoon. Toen hij aan de beurt was om in te zetten, hoorde je ineens iemand anders zingen. Op het scherm achter de band werd ineens Freddy Mercury getoond. Het was niet Paul Rodgers maar Freddy die zong. De band had zijn voice-over naadloos ingepast in het live-optreden. Prachtige beelden van een wild uitgedoste Freddy en hier en daar zag ik om mij heen mensen in de zaal sidderen.

En meteen was ook duidelijk dat Queen zonder Freddy Mercury alleen maar een ontzettend goede band is. Het hoogtepunt van de avond maakte dat duidelijk. Paul Rodgers niet te na gegeven. Want hij was grandioos. En tegen een legende is niet op te boksen.

Verder nog een advies: Koop geen Arena-kaarten voor een uitverkocht Ahoy-optreden als je korter bent dan 1,80 meter. Er zijn namelijk een hoop lui langer dan 1,80 meter en die staan op de çén of andere manier altijd voor je.

 Relevante links:

top