Als je als mannelijke liefhebber van gitaarmuziek naar optredens van gitaristen gaat, moet je niet verwachten dat je daar de liefde van je leven tegenkomt. Over het algemeen bestaat het publiek namelijk uit mannen (die zelf gitaar spelen) en hier en daar vrouwen die bij die mannen horen. En toch is uw medewerker van GitaarNet.nl maandanavond 16 mei 2005 in Zaandam verliefd geworden. En wel op drumster Kim Thompson van The Mike Stern Quartet.

Toen de drie mannen van het Quartet het podium opliepen (Mike Stern op gitaar, Bob Franceschini op sax en Chris Doky op basgitaar) wist nog niemand in de zaal dat de avond naast goede muziek ook iets anders voor ons in petto had. Totdat het quartet op het podium werd gecompleteerd door drumster Kim Thompson. Een bloedmooie, jonge (geboren in 1981), Afro-Amerikaanse vrouw die het drumstel zou blijken te gaan bespelen alsof haar leven ervan af hing.

Kim Thompson (www.kimthompsondrummer.com). Geboren in Los Angeles en opgegroeid in St. Louis. In mijn fantasie verschijnen beelden van een klein opdondertje dat de godganse dag haar moeder lastig viel door met vorken en messen op potten en pannen te slaan. Moeders die het niet begreep. Waarom niet met poppen spelen? Totdat een buurman zei dat ze misschien wel een goede drummer zou zijn. En wederom moeders die zei: "Drummen? Dat doen vrouwen toch niet!" Maar kim bleef op prullenbakken, auto's en hoofden van klasgenootjes roffelen, totdat moeders uiteindelijk een trommeltje voor haar kocht. Na het ene trommeltje kwam er een tweede bij. En toen ze tien jaar oud was werd er een een heel drumstelletje om haar heen gebouwd. Op school was ze niet bij de les. Zat maar met haar voeten te tappen. En eenmaal thuis, wist ze niet hoe snel ze weer achter het drumstel moest klimmen. Met als resultaat dat Kim Thompson op 16 mei 2005 in de Kade te Zaandam met een grote grijns op haar gezicht het Mike Stern Quartet begeleidde alsof het niks was. Drie door de wol geverfde muzikanten die haar alle ruimte gaven om lachend, schreeuwend en in opperbeste stemming voor een prachtige avond te zorgen voor het publiek.

En dat was precies was The Mike Stern Quartet nodig had. Want saxofonist Bob Franceschini is nu niet direct een persoonlijkheid om wie je een feestje heen bouwt. En Mike Stern lijdt ook niet bepaald aan vernieuwingsdriften. Hoewel je hem dat ook weer niet mag kwalijk nemen, want men zegt wel dat je een winnend team (of concept) niet moet wijzigen. De nummers die Stern speelde waren van recente datum en bestonden uit de aloude Stern-ingrediënten: licks met sax en gitaar, veel getrek aan snaren afgewisseld met razendsnelle loopjes binnen een breedte van 6 frets en een standaard solo-opbouw van chorus naar overdrive naar echo.

Maar dan hebben we het wel over het winnende team. Want hoe je het ook wendt of keert, spelen kan ie en voor je het weet sta je je in het publiek dezelfde grimassen aan te meten als Stern doet als ie gitaargewijs naar een climax lijkt te komen. Maar hij had net even teveel langzame stukken op de playlist. Stukken met een trage melodie (of thema) die werden gespeeld met sax en gitaar en die vervolgens teveel werden herhaald. Jammer, want juist bij de meer up-tempo nummers bleek dat Mike Stern het nog steeds niet is verleerd.

Ach, wat maakt het uit. De avond werd helemaal goedgemaakt door mijn nieuwe idool Kim Thompson. M'n zus gaat binnenkort bevallen. Ze weet nog niet of het een jongen of een meisje wordt. Maar als het een meisje is, koop ik meteen een klein trommeltje voor haar.

 Relevante links:

top