Zaterdag 23 april 2005 trad Ian Moore op in club Bitterzoet te Amsterdam. Ian had geen betere gelegenheid kunnen uitzoeken, want zijn muziek is bitter en zoet, en zijn optreden was het ook.

Wat zijn bitterzoete muziek betreft, en dan met name de tegenstrijdigheid in zijn muziek, geldt dat Ian Moore in het eerste deel van zijn muzikale carrière een blues-man pur sang was. En in dat genre was hij een fantastische gitarist. Ian wist een blue note te raken. Zoveel is zeker. Maar op een gegeven moment heeft Ian de drie akkoorden verlaten en is hij muziek gaan maken van een juweelachtige schoonheid. Dat begon met "And all the Colours" en heeft onlangs geleid tot de geboorte van "Luminaria". Een prachtige CD met een hulde aan Brian Wilson, de grote man van The Beach Boys, die na "Pet Sounds" volgens Ian ten onrechte een grote frustratie heeft opgelopen. Onbegrepen, ongeweten en... ongenaakbaar.

En dat is Ian Moore ook. Ian is een grote in Amerika maar (door vage marketing?) een kleintje in Europa. In Europa is hij onbegrepen en ongeweten. En wat zijn ongenaakbaarheid betreft, kan ik het volgende vertellen. In Bitterzoet in Amsterdam gaf Ian een prachtig concert. In zijn eentje. Hij was een naakte man met een prachtige stem en een akoestische gitaar op een podium dat uitzicht gaf op een publiek van 50 mensen. Ian speelde prachtige songs van - onder andere - zijn album "And all the Colours". Een deel van de zaal zat te genieten, maar een ander deel zat lekker te lullen. Ian meende dat de zaal niet genoeg op hem lette. Halverwege het optreden zei Ian tegen de zaal dat hij niet langer wilde spelen voor het sigaretten drinkende en bier rokende publiek, en kondigde hij aan in een klein hoekje van de zaal een privé-optreden te geven voor de mensen die daadwerkelijk geïnteresseerd waren.

En dat deed hij vervolgens ook.

Ian ging aan een zijmuur van de zaal onversterkt zingen en spelen voor een kleine kring van mensen. En steeds meer mensen gingen daar omheen staan, als ware Ian een straatmuzikant die door een kunstje winkelend publiek aantrekt. Op een gegeven moment sprong een dame op uit het publiek en greep de microfoon op de buhne. Daar zei ze dat Ian alle aandacht verdiende en dat de mensen in de zaal moesten luisteren. Vervolgens, na een minuut of vijf, stond Ian weer op het podium en bracht hij nog een prachtig stukje muziek.

Ongenaakbaar.

Ik zei op een gegeven moment tegen iemand uit de kring rond Ian dat ik dat een beetje kleinzerig vond. Als je in Amsterdam optreedt moet je er immers vanuit gaan dat mensen met elkaar lullen in de zaal en niet continue op de muzikant aan het letten zijn. Maar mij werd gezegd dat Ian spreekt met zijn muziek en iets wil vertellen. Ian was niet kwaad op het publiek, maar wilde iets geven aan de mensen die niet door zijn muziek heen lulden.

En zo is het ook. Toen Ian daar aan de muur van Bitterzoet een klein concertje gaf aan de echte liefhebbers van zijn muziek en teksten, geheel onversterkt, moest ik glimlachen. Het had iets "love & peace"- achtigs. Ian zong uit volle borst zijn beste songs voor een publiek van misschien 20 mensen. Hij was daar in beste vorm. Het was prachtig, en ontroerend.

Na het kleine intermezzo aan de zijmuur klom Ian weer op het podium. En ineens had ie de aandacht van het gehele publiek.

Want dit had dat publiek nog nooit meegemaakt. Dat een muzikant vanwege zijn muziek en zijn verhaal een kleine kring van toehoorders tot zich neemt en de prediking voortzet.

Onverstoord.

Ian wordt een grote. Ian is een grote. En over tien jaar moeten we weer een nieuwe paus kiezen.

Ian?

 Relevante links:

top