Doyle Dykes - Een workshop inspiratie

Het optreden van Doyle Dykes, fingerpicker uit Nashville, was de muzikale afsluiting van een week waarin hij een aantal workshops verzorgde voor Taylor, georganiseerd door Benelly Import. Ik had hem in februari al op de Musicmesse in Frankfurt, waar hij een clinic verzorgde, willen zien maar was toen helaas verhinderd. Het werd dus het CKV in Dronten, een zaaltje waar zo'n honderd gelukkigen ademloos mochten toekijken hoe Doyle Dykes zijn gitaar beroerde. Bij zo'n virtuoos hebben gitaristen onder ons weleens de neiging om naar 'de vingertjes' te gaan staren. Wie op deze zaterdag echter echt een goddelijke avond wilde hebben, deed gewoon zijn ogen dicht en genoot van zijn sprankelende, melodische, ja goddelijke spel.

Ik wil hier proberen niet teveel de nadruk te leggen op zijn virtuositeit. Dat leidt namelijk de aandacht af van zijn prachtige en veelzijdige composities. We hebben hier te maken met een zeer zeldzame 'original'. 'Doyle Dykes- stijl' bevat jazz, gospel, klassieke, bluegrass en flamenco invloeden. Toegegeven, het blijft prachtig om te zien hoe iemand zijn instrument zo volledig beheerst en controleert.

Zonder al teveel in technische details te treden, vertelde hij tussen de nummers door hoe deze tot stand waren gekomen. Zijn benadering van de gitaar is, zoals hij het zelf omschreef, 'to look beyond the guitar'. Zo vertelde hij dat hij bij het spelen van arpeggio's, pianoakkoorden in zijn hoofd had, terwijl hij ook harp-achtige loopjes speelt, met hele melodieen in flageoletten. Zijn gebruik van flageoletten is echt nooit eerder vertoond. Je hebt het gevoel dat hij elk boventoontje exact zo lang en vol laat doorklinken als hij het in zijn hoofd heeft. Een andere bijzondere techniek is, het tussen elk couplet de b-snaar een halve toon omhoog draaien (bij een alternatieve stemming), waardoor het ene couplet majeur en de volgende weer mineur is. Doordat hij dit tijdens het doorklinken van de snaar doet, heb je echt het gevoel dat je naar mineur, of naar majeur, 'getrokken' wordt. Ook het achter de kam opdrukken van de snaar geeft hij een nieuwe dimensie. Het nummer 'Howlin of the wood' van het album 'Zelf' is daar het beste voorbeeld van.

Voor de mensen die Doyle kennen ( ik blijf me overigens verbazen hoe weinig dat er in Nederland zijn); hij speelde vanavond een groot aantal van zijn klassiekers, zoals Howling of the wood, Twin Six Shooters en Celtic Cowboy. De laatste twee nummers speelde hij samen met zijn dochter, waarbij Celtic Cowboy werd omgedoopt tot 'Cowboy en Cowgirl'. Ze bleek de basislijnen van zijn nummers aardig onder de knie te hebben. Maar wat wil je, met zo'n leraar.

Zijn dochter was niet de enige die vanavond op het podium werd geroepen. Ben van der Sman van Benelly import, vriend van Doyle, werd verrast met het verzoek 'dat ene nummertje spelen, waarbij mensen tranen in hun ogen zouden krijgen'. Na opgemerkt te hebben dat er toch vooral tranen in zijn ogen sprongen, sloeg hij het eerste akkoord op de door Doyle aangereikte Taylor gitaar aan. "Oao, Oao, Den Haog..". Het was waarschijnlijk een poging van Doyle om de "zit en luister sfeer" te doorbreken en het publiek wat meer bij het optreden te betrekken. Of er in het publiek traantjes te bespeuren waren? Als je Ben van der Sman (hee, meneer Dêèiks) moest geloven toch wel, luisterend naar zijn versie van de klassieker van Klein Orkest, "meteen gaan huilen, als ik een Drontenaar zou zijn....".

Doyle is ook bijzonder creatief in het interpreteren van covers uit zeer verschillende muziekstijlen. Luister maar eens naar de instrumentale versie van 'Girl' van de Beatles op zijn CD Gitarra 2000. Vanavond demonstreerde hij deze gave in een aantal medleys, zoals een medley van nummers van de onlangs overleden Chet Atkins (zijn vriend en mentor) en zowaar een U2-medley waarin hij de nummers "with or without you"en "still haven't found what I'm looking for'" in elkaar liet vloeien.

Ook gaf hij een voorproefje op zijn binnenkort uit te brengen CD, Country Fried Pickin'. De ritme trein begon meteen te razen, wat een energie! Zoals de naam al laat doorschemeren, speelde hij geweldig stampende bluegrass nummers. In het verleden heeft hij, op elektrisch gitaar, veel met banjo speler Grandpa Jones gespeeld. Waarschijnlijk zijn het veelvuldig spelen van die banjo nummers de oorzaak van Doyle's weergaloze rechterhand techniek.

De mensen van Taylor gitaren zullen zeer gelukkig zijn, dat een grootheid als Doyle Dykes zich als ambassadeur zo inzet voor de "Taylor zaak". Ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die na het zien en horen van Doyle koste wat het kost (en dat is in het geval van een Taylor gitaar niet gering) zo'n gitaar willen hebben. Hij speelde ook nog een paar nummertje op een ander model van Taylor, de baby Taylor, een minigitaartje met een voor die afmetingen verrassend vol geluid.

Het werd vanavond duidelijk dat Doyle een man is met een missie. Naast het overbrengen van zijn muziek, bestaat deze missie ook, en in het bijzonder, uit het stimuleren van het maken van muziek. Hij was zich bewust dat zeker driekwart van het publiek uit gitaristen bestond (dat had een eerder door hem verrichte enquete door handopsteking ook al uitgewezen). Bij het volbrengen van zijn missie moest hij voorkomen dat al deze gitaristen na het zien van zijn spel, zwaar gefrustreerd naar huis zouden gaan. Hij begon met te vertellen dat hij de gitaar nooit compleet zijn wil heeft kunnen opleggen. "I haven't conquered this instrument", "The guitar allways wins". Daarna benadrukte hij dat de essentie van het maken van muziek het overbrengen van emotie is en dat iedereen die gave bezit, welk niveau je ook hebt. Hij vertelde het verhaal van een optreden in een bejaardenhuis waarbij hij in de achtergrond speelde en zijn dochters zongen. Een bejaarde vrouw in een rolstoel kreeg tranen in haar ogen. Een moment dat hem vele malen meer voldoening gaf dan de waardering die hij krijgt als 'gitaarvirtuoos'.

Zoals het verhaal van de bejaarde vrouw waren er vanavond meerdere. Ik bedoel daarmee verhalen over de 'mooie dingen des levens'. Zoals ondermeer uit zijn motivatie voor het nummer 'White rose for Heidi' bleek, (lees dit verhaal op Doyle's site) neemt zijn geloof daarbij een belangrijke plaats in. Nederlanders willen daar nog weleens cynisch tegenover staan. Als ik zo om me heen keek had dit publiek daar geen last van. Doyle is vooral enorm positief en komt over als een erg open en vriendelijke persoonlijkheid. Daarbij spreekt de pure schoonheid van zijn muziek voor zich. Eigenlijk gaf Doyle vanavond weer een workshop. Een workshop inspiratie.

 Relevante links:

top