 |
|
|
|
|
|
|
 | Guitar Nomads
PalmStrings in the USA
door Rienk Agtereek November 2006 |
Op een veel te warme woensdag in oktober zijn we, Sören Venema van Palm guitars en Rienk Agtereek van The String in Amsterdam, vertrokken naar de grootste beurs ter wereld voor oude tweedehands en vintage gitaren, onder het pseudoniem 'PalmStrings'. Het is namelijk verboden om met twee winkels een (1) tafeltje te huren in Texas. Een tafeltje overigens van $ 450, en je mag hem niet eens meenemen na de show.
We gaan dit jaar met British Airways omdat we dan in één ruk door van Londen naar Texas vliegen in een goede stoel en met goed eten. We doen het al ongeveer twaalf jaar met elkaar en we delen dan ook een vaste hotelkamer die ieder jaar voor ons klaarstaat, naast het zwembad. Een makelaar zou zeggen: "gunstig gelegen bij de uitvalswegen", maar de realiteit is dat we ingeklemd zitten tussen drie razend drukke snelwegen. Eerst gaan we na aankomst shoppen tot we droppen en we ontdekken een op de rand van faillissement balancerende kledingzaak met duizenden shirts. Broeken, hawaïhemden die voor 4 dollar weg mogen. Sören koopt zoveel gepalmboomde stropdassen en hawaïhemden dat hij ter plekke een extra koffer moet kopen om het mee te zeulen naar zijn winkel.
We hebben deze keer uit Londen cadeautjes als smeergeld meegenomen om allerlei mensen om te kopen. Werkt perfect! Van de hoteldame tot de dames van de Freightcompany die onze gitaren vervoeren. Maar goed, vrijdag begint de echte gitaarshow, eerst nog alleen voor dealers die met een VIP kaart naar binnen mogen. Om twaalf uur staan er al een hoop zenuwachtig grappen te maken. Er worden wat handen geschud en op schouders geslagen. Ze komen uit heel Amerika en Japan. Hiertussen zitten ook de echte 'Guitar Nomads', een nieuwe klasse gitaarhandelaren waar ik wat over wilde vertellen.
Een aantal beroemde winkels heeft de deuren gesloten, de winkels staan leeg, ze zijn er mee gestopt. Niet omdat die winkels niet lopen maar omdat ze een andere tactiek zijn gaan volgen. Een mooi voorbeeld is de winkel van Rod & Hank in het hartje van Memphis, op een prachtige plek. Die is er dus niet meer. Overal in Amerika zijn gitaarshows waar mensen hun gitaren kunnen komen verkopen en als echte rodeoriders trekken de nomads van show naar show in oude Bedfordbussen waar ze ook nog in slapen als het moet.
Het zijn illuster uitziende gasten die constant on the road zijn, overal gitaren kopen en ze via internet verkopen. Het zijn ouwe hippies (zie foto 1), en getatoeëerde langharige ex-rockgitaristen. Ik heb ze gezien met een oude sok in hun broekspijp vol met honderd dollarbiljetten. Van goedkoop hotel naar hotel, duizenden mijlen per jaar rijdend in hun oude bussen. Sommigen zijn letterlijk gehaaide gasten die bij de ingang van de show rondhangen en iedere bezoeker met koffer bespringen. Er zijn daarom strakke regels voor handelen (zie foto 2).
We ontdekken al snel onze booth (foto 3) waar we de gekochte waar opslaan. Vaak kopen we goedkope boeken in de plaatselijke "De Slechte" boekhandel en verkopen ze op de show en in Amsterdam voor een prikkie. (foto4)
Dit jaar ga ik speciaal op zoek naar Fender versterkers en ik koop er een stuk of vijf. Bij terugkomst verkoop ik er direct drie op mijn eerste werkdag!: de Luxe Reverbs, Vibroverbs, losse reverbs, Princeton en de Musicman rd 110. Veel van mijn klanten vragen me om te zoeken naar onderdelen maar dat is zo'n tijdrovend en gecompliceerd werkje dat het bijna ondoenlijk is (foto 5) Het enige dat lukt is een geweldige deal met AllParts die halzen en bodies maken voor Fender. Ze verkopen me zestig bodies die een beetje off colour zijn en nekken. Zoveel dat ze het niet allemaal mee konden nemen en later nasturen. 's Avonds laven we ons aan de beroemde frozen Margharita's die de tongen losmaakt maar de hersenen bevriezen.
De volgende twee dagen mag ook het publiek naar binnen en die staan in lange rijen te wachten om besprongen te worden door 'sharking dealers'. Ik ben niet zo gehaaid, maar koop toch een paar gitaren van particulieren. Een geweldig klinkende Martin met cutaway en Fishmanpick-up,
E 895 in de winkel, en een Gibson 12-string. Ik vind tot mijn verbazing nog drie de Armond pick up's, zeer zeldzaam maar geweldig goed. Op zondag kopen we nog wat Jazzgitaren: een X50 van Guild, een Gibson ES-125 met twee pickup's en cutaway. Tot mijn verbazing vind ik ook een Gibson J160, zo'n Beatle-gitaar die elders $ 4000 kosten. Ok, er zit een gat in de zijkant dat we moeten repareren maar vind het maar eens voor onder de 1800 euro!
Ik scoor ook drie Astatic microfoons, ideaal voor mondharmonica voor 95 euro per stuk. Een oude bekende is de enorm dikke dealer die geweldig banjo en mandoline kan spelen. Ik had hem al jaren niet meer gezien en dacht dat ze zijn loodzware kist reeds ter grave hadden gedragen, maar nee, hij was al jaren op tournee, en geen grammetje afgevallen. (foto 6).
Op zondag vind ik nog een prachtig klinkende oude Taylor in perfecte staat en een kleine Oahu akoestische slidegitaar. Verder vind ik nog drie hele mooie lapsteels, zelfs een Fender van 1957, waarvan de verkoper zegt dat de potmeters al evenveel kosten als de hele lapsteel. Ook een helemaal nieuwe Gibson en een Oahu. Ondertussen is het tropich warm en drijven Sören en ik regelmatig rond in het zwembad. We overwegen ons volgend jaar in te schrijven als 'The Whale brothers'.
|
|
|
