 | | Stephen en Tommy |
Woensdag 26 maart. Ik had met Tommy Emmanuel en Stephen Bennet afgesproken om in Zaandam wat bij te praten over het afgelopen jaar. We hadden elkaar immers een jaar niet meer gezien. Verleden jaar speelde Tommy Emmanuel en ik op het Acoustic Strings Festival van Joop Essers te Raalte. En in een jaar kan veel gebeuren...
Stephen Bennet was in eerste instantie voor mij een "onbekende" gitarist. Ik wist alleen dat hij "Harpguitar" speelde, maar verder wist ik weinig van zijn muziek.... Dit ging in de aankomende dagen veranderen. Ik vertelde Tommy in welke theaters ik zou gaan spelen tijdens de tournee in Maleisië en vroeg of hij wat informatie hierover had. Er verscheen een grote grijns op zijn gezicht en hij vertelde mij dat hij nagenoeg dezelfde tournee gedaan had. Op de poster word ik aangeduid met "A bottleneck wizzard arrives...". Stephen vertelde mij dat ook hij zo vaak wordt aangekondigd. Hij is al op zeer jonge leeftijd (7 jaar) met de bottleneck in aanraking gekomen en bezit een National guitar uit 1930, die hij veel gebruikt voor zijn slide gitaarspel.
We gingen op weg naar het Panama theater in Amsterdam en waren in tijdnood gekomen doordat we te lang hadden zitten praten over muziek. Zo vertelde Tommy mij dat een belangrijk onderdeel van muziek is, dat je gevoelens weet los te maken bij mensen. Dat betekent veel meer dan 20 gouden platen aan je muur. Ik deelde deze mening en vertelde Tommy een verhaal over mijn broer Rene, die veel emotionele waarde heeft bij zijn nummer : "Those who wait" (van het album "Only"). Tommy vroeg hierop of mijn broer vanavond in Panama aanwezig zou zijn. Toen ik hem vertelde dat hij te laat was geweest om nog een kaartje te bemachtigen en alles al uitverkocht was, gaf hij mij de telefoon en vertelde dat ik mijn broer direct moest bellen en dat hij moest komen. Zo gezegd, zo gedaan.
Bij het theater aangekomen was er niet echt veel tijd meer voor een goede soundcheck. Maar de professionaliteit van Tommy deed snel zijn intrede. Binnen "no time" haalde hij een fantastisch geluid uit zijn twee Maton's gitaren. Een korte drum solo op zijn gitaar, wat snelle ragtime stukjes van Chet Atkins en een mooi stukje van een ballad deden wonderen.
Ook Stephen Bennet liet zien dat je binnen 10 minuten je geluid perfect kunt hebben...
Stephen Bennet gaf de aftrap op het concert met geweldige ragtime stukken die hij afwisselde met ontroerende Harpguitar ballads. Zijn vertolking van "Bridge over trouble water" liet eens en te meer zien wat je met zo'n evergreen allemaal niet kunt doen. Zijn stuk " Paris troika" (jawel met een knipoog naar Perestroijka) liet zien dat je ook geweldig swingende stukken op een harpguitar kunt spelen.
Toen was het de beurt aan Tommy: van meet af aan vuurwerk. Zijn vertolking van "Classical gas" is werkelijk ongeëvenaard! Veel variatie met veel improvisatie. Het stuk "Walk don't run" werd even in het nummer geïmproviseerd. Een "walking bass" om je vingers bij af te likken. Het tempo werd enorm opgevoerd door Tommy. Het topstuk qua fingerpicking (in het kwadraat...) werd zijn eigen favoriete "Guitar Boogie" (*) De technieken die hij daar in liet grenzen aan het onmogelijke.
 Om onderstaande video's te bekijken heb je de gratis Windows Media Player 7 nodig. Klik hier voor meer informatie.
Guitar Boogie! (Windows Media Player video)
De licks waren snel en geplaatst en de melodie van de bas speelde hij een gedeelte verder met 1 hand! Zijn rechterhand wees naar zijn linkerhand terwijl het nummer swingend doorging. Veel gitaristen hebben al moeite om dat gedeelte met twee handen te spelen... De zaal ging compleet uit zijn dak.
Tommy kreeg het publiek ook niet meer stil. Na afloop van zijn vertolking van de Guitar boogie wilde hij een rustig nummer spelen. Helaas viel dit een beetje in het niet omdat tijdens dit stuk ("Over the rainbow") het "geroezemoes" aan hield... het overdonderde publiek was nog lang niet uitgesproken over wat men zojuist gezien had...
Halverwege de show ging Tommy recht voor Rene staan en speelde "Those who wait" op een schitterende manier...(Hoe bedoel je omgaan met je fans!!?) Dit zegt toch wel iets over het karakter van deze man. Altijd vriendelijk, hij neemt werkelijk voor iedereen de tijd. Een voorbeeld voor menig gitarist in vele opzichten.
Een gesprek met Tommy en Stephen
Op het Acoustic Strings Festival in Raalte op zaterdag 29 maart vroeg ik Tommy in de kleedkamer naar zijn flageoletten techniek. Tommy kan (zoals Chet Atkins en Lenny Breau dit in het verleden ook demonstreerden) een waterval van flageoletten spelen door met zijn rechterhand op een speciale manier het akkoord van zijn linkerhand te spelen (*).
Waterval van flageoletten... (Windows Media Player video)
Ik vroeg Tommy of hij dit had afgekeken van Lenny Breau: " Nee Alex, dit is een vreemd verhaal.... Ik hoorde Chet Atkins op de plaat " Wish Upon A Star" dit doen en ik kon het maar niet uitzoeken. Het was een raadsel voor me. Totdat ik op een avond in slaap viel en een droom kreeg. In deze droom kwam Chet Atkins op met een prachtig blauw pak achter een rode achtergrond. Chet speelde dat stuk en ik kon zien hoe hij het deed. De volgende morgen werd ik wakker, pakte mijn gitaar.... en kon het spelen... Chet heeft mij deze techniek in mijn droom verteld ... echt waar!!" Ik geloof deze man direct. De intro's van zijn nummers "Michelle" en "Over the rainbow" laten je duizelen van de flageoletten.
Tommy vertelt... (Windows Media Player Video)
Stephen Bennet is een duizendpoot. Hij speelde slide a la Ry Cooder... Mooi melodieus en met een feel waar je stil van wordt. Zijn voorbeeld was vroeger Leo Kottke. Nu heeft hij een eigen stijl ontwikkeld die je het beste kunt zien als een mix van Ry Cooder, Robert Johnson en Leo Kottke...(het kan minder....;-)
 |
 |
| Jammen met Stephen |
Toen Stephen en ik wat zaten te jammen, kreeg het nummer van John Fahey 'The Last Steam Engine Train" ineens een heel ander karakter (*) Goh, wat zat ik te stuiteren op mijn stoeltje...
Stephen en Alex. (Windows Media Player Video)
Hierna pakte Stephen zijn Harpguitar en speelde " A Whiter Shade Of Pale" van Procol Harum... Met een compleet andere techniek!. Hierbij gebruikt Stephen Bennet 6 extra bassnaren. Zijn laagste bas kan hij droppen tot een E (!). Je voelt deze bas echt in je buik. Zo krijgen standards ineens een hele andere dimensie. Als je aan Stephen vraagt wat voor soort muziek hij speelt (een vraag die hem vaak gesteld wordt) antwoord hij: " Ik speel GITAARmuziek:!"
Na het geweldige Acoustic Strings Festival 2003 (Tommy Emmanuel voorspelde dat dit het grootste en beste Acoustic Festival van Europa gaat worden!) lopen de gitaristen die aanwezig waren nog steeds over wolken... Zoals een titel van een door Tommy samen met Chet Atkins gemaakt album al voorspelde: dit was "The Day That Fingerpickers Took Over The World" !
Tommy en Stephen. (Windows Media Player Video)
top
|
