 VIDEO (6 min 26)(hoge Internet bandbreedte)
VIDEO (6 min 26) (modemverbindingen, lage kwaliteit)
 | | Don Ross |
Internationale grootheden
Op een gitaarfestival wordt vaak soms wel eens te veel nadruk op virtuositeit en technische kwaliteiten van gitaristen gelegd. Dat het allemaal om muziek en gevoel draait, bewees Tommy Emmanuel al bij zijn eerste optreden op het aktiepodium, toen hij zijn versie van
Imagine van John Lennon inzette. In deze onzekere tijd een nummer waar hij duidelijk zijn hele gevoel in stopte. Het was meteen het meest stille moment van de dag op de beursvloer, waar de rest van de dag een gezellige kakofonie van geluid overheerste.
Tommy Emmanuel trad op samen met Stephen Bennett tijdens een viertal concerten in Nederland, 26 maart in het Panama Theater in Amsterdam en 27, 28 en 29 maart in het Hoftheater. En wat te denken van die massieve bebaarde Canadees in oversized kleding, die vanwege vertraging om 14:00 uur nog op het vliegveld in Frankfurt stond, bovendien grieperig was, maar een weergaloos concert speelde? We hebben het over Don Ross, een gitarist die de pogingen om mensen uit te leggen welke stijl hij speelt zelf al heeft opgegeven, zodat wij er ons ook maar niet meer aan wagen. Wel kunnen we zeggen dat hij zeer percussief speelt, zijn stijl ons af en toe wat deed denken aan Michael Hedges en wij regelmatig erg moesten lachen om de verhalen waarmee hij zijn nummers introduceerde.
 |
 |
 |
| Tommy op het actiepodium |
Stephen Bennett op het actiepodium |
"Beurssfeer" |
De akoestische gitaarcoryfeeën van eigen bodem gaven ook deze keer weer workshops.
Gert de Meijer gaf een zeer nuttige workshop over het spelen op een 12-snarige gitaar. Het niveau van het publiek liep zeer uiteen, waardoor zowel speltechnische vragen aan bod kwamen als meer algemene vragen over 12-snarige gitaren. Alex van Voorst zijn workshop ging over het spelen van de 'lopende bas', de wisselbas techniek; een techniek waar iedere gitarist die zich in fingerpicking wil verdiepen als eerste mee te kampen krijgt. Net als Gert de Meijer speelde Alex ook op het 'aktiepodium'. Voor Alex van Voorst was dit festival een 'generale repetitie' voor zijn komende avontuur in Maleisië (zie "Telefoontje uit Kuala Lumpur").
Olaf Tarenskeen imponeerde met zijn aparte stijl en zijn beheersde manier van spelen. Hij trad tweemaal in het theater op: éénmaal solo en éénmaal met het Olaf Tarenskeen Trio, waarmee hij oa een gitaar demonstreerde van de Haagse gitaarbouwer Richard Heeres.
 |
 |
 |
| Richard Heeres |
Het muziekschool podium |
Ron Huisen van Line 6 in actie |
Veel gitaarbouwers en andere standhouders op de beurs kenden we nog van vorig jaar en zouden wel omschreven kunnen worden als 'vrienden van het festival'. Natuurlijk waren Vox Humana, Elferink Guitars, Moustache Guitars, Richard Heeres, Kees den Dool en Casa de Guitarras van de partij, evenals de importeurs van Garrison gitaren, Vintage gitaren, Elixir Strings en Lakewood/AER versterking.
Een leuke ontwikkeling is dat de gitaren, ook die van de aanwezige bouwers, niet alleen maar mooi stonden te zijn in hun stands, maar er ook op gespeeld werd door de deelnemende gitaristen. Olaf Tarenskeen speelde op een archtop gitaar van Richard Heeres, Tommy Emmanuel speelde een paar nummers op een 'mini gitaar' van de Duitse bouwer Siebelts, en bouwer Thijs van der Harst demonstreerde zijn Selmer gitaren zelf, als slaggitarist samen met zijn broers.
 |
 |
 |
| Garrison gitaren |
De Vintage stand |
Bouwer Den Dool |
Het festival kende twee opvallende nieuwelingen. Ron Huisen kwam de Line 6 Variax modelling gitaar demonstreren. Voor een akoestisch gitaarfestival misschien een vreemde demo, maar alleszins de moeite waard, omdat hij uit zijn Line 6 gitaar een prachtig akoestisch geluid wist te toveren. Andere nieuweling en ook een vreemde eend in deze akoestische vijver, was Ron Baggerman die de mogelijkheden van de Chapman Stick gitaar demonstreerde. (zie Workshop Ron Baggerman) Verder waren we onder de indruk van de klank van de verschillende (zwaar wegende!) modellen Garrison gitaren, die een unieke constructie kennen, waarbij het skelet uit één stuk opgebouwd is uit glasfiber.
Een nadeel van de opzet van een festival als dit, is dat je voortdurend keuzes moet maken. Wanneer je besluit om naar een workshop te gaan, mis je die gitarist op het aktiepodium, terwijl in de grote zaal misschien Tommy Emmanuel al wel begonnen is. En tussen de bedrijven door moet je dan nog de tijd vinden om een paar gitaren uit te proberen, of je door een bouwer te laten voorlichten...
Met zo'n nadeel kunnen wij leven en wij weten nu dan ook zeker dat dit festival een mooie toekomst heeft en de "akoestische gitaarscene" in Nederland hierdoor nog harder gaat groeien.
top
|
