Wat vind je nou een echt goed gitaargeluid?

[vulvasonic]

Dat Lääz Rockit geluid was live iig niets meer dan een doodordinaire JCM 800. Full stack uiteraard. Ik had altijd een hekel aan die gasten, omdat mijn ex (GELUKKIG!!!) één van de gitaristen veelvuldig bevredigde en die gasten zelfs achterna ging en in hun hotels in de kamer van die gitarist 'sliep'. En dan te bedenken dat ik nog een shaggie voor 'm heb gedraaid (hij dacht waarschijnlijk dat ik weed rookte - was gewoon Samson)...
Ach, nu interesseert het me geen reet meer waar die kuthoer mee geneukt heeft. Ik heb me er zelf ook behoorlijk intensief op uitgeleefd. Ze was de moeilijkste niet wat dat betreft (da's een voordeel van dat soort types ).

Maar jongens, het beste gitaargeluid...... Dat bestaat niet hè? Er zijn zoveel gitaristen, in zoveel verschillende genres... en er zijn zoveel goed klinkende gitaren, in te prikken op zo ongelofelijk veel versterkers, pedaaltjes... en dan heb ik het nog niet eens gehad over het effect dat sommige gitaristen puur uit hun eigen spel weten te halen.
Maar goed, als ik er dan toch een paar moet noemen (en dan noem ik alleen gitaristen waar ik zelf heel veel mee heb, om wát voor reden ook - o en ik mis er minstens 100 in dit rijtje), dan noem ik er enkele bij dezen:
- Jeff Beck (hij tovert met zijn handen)
- Richie Blackmore (nare man)
- Uli Roth (soort blanke Hendrix kloon, maar dan met een goed geluid. Een waanzinnig goed geluid zelf!)
De 3 hierboven genoemde gitaristen spelen allemaal met een stratocaster (met single coils) over een Marshall. Zij zijn de enigen die dat kunnen. Verder (of ik moet er toevallig een paar vergeten) is er zo goed als geen enkele gitarist die het lukt om met een 'standaard stratocaster' goed te klinken over een Marshall versterker. Veel gasten proberen te klinken als Jimi Hendrix. In 99% van de gevallen mislukt dat sowieso, daar 80% van Jimi's sound uit z'n vingers kwam. Niet dat dát nou zo fantastisch was. Ik bedoel, er zijn maar weinig gitaristen die echt slecht klinken, maar voor Jimi maak ik graag een uitzondering. Allejezus, wat had die vent een BAGGERGELUID!!!! Zijn geluid was het sonische equivalent van verse diarree. Onbegrijpelijk! Hij klonk zelden goed. Ja, als hij clean speelde, dán speelde hij met een prettig geluid. Maar genoeg over Hendrix, wie had (of heeft) imo een geweldig geluid. Wel, komen er nog een paar waar ik erg van hou qua geluid:
- Mario Driessen (ik meen het, ik had een waanzinnig goed geluid, tót mijn ex - die Lääz Rockit hoer - mijn stokouwe Vox AC30 en mijn nieuwere AC30 gewoon, zonder mijn medeweten, verpatste voor een paar tientjes.
- Roy Buchanan (need I say more?)
- Waylon Jennings (wow, dat diepe en dat snerpende Telecaster geluid)
- John Scofield (al decennia een geheel eigen en zeer herkenbaar geluid)
- Pat Metheny (tsja lastig. Vaak valt ie totaal niet op, omdat ie zeer regelmatig de meest fantastische dingen speelt, waarbij hij gebruik maakt van gitaarsynths)
- Guthrie Govan (wat heeft die man allemaal NIET (!!!) in z'n pallet zitten? )
- Ted Nugent (enorme eikel van een vent, maar wat haalde (en nog steeds) ie een enorm vet geluid uit zijn gigantische hollow body Gibson tegen een enorme muur van versterkers. Probeer het eens. Tuurlijk, hij had er z'n trucjes voor - volumeknop snel dicht - 'ongebruikte' snaren dempen - dat soort dingen, maar met een automatisme dat verraadt dat er jaren van veel oefening aan vooraf moet zijn gegaan.
- Jeff Buckley (de man die bewees dat je met slechts een elektrische gitaar jezelf kunt begeleiden - op een wel zeer fraaie wijze, zoals ik daar aan toe pleeg te voegen....)


gezien het feit dat ik voortdurend in slaap stuiter laat ik het hier maar even bij.

[Pepe]

Pat Metheny?
Als ik ergens... zo zie je maar weer. Over het algemeen, hoe platgestampter, processed en verbasterd, des te minder het mij zegt. De eighties met die buzzende boss bakkies, klinische chorus tapijtjes en zeeën van galm was dan ook een vrij depressief decennium voor mij, gitaartechnisch gezien. Die Pat maakte het wel heel bont. Niet alleen altijd die eeuwige Berklee approved chorus maar ook nog door een synth. Afgezien dat de man fantastisch kan spelen natuurlijk hoewel, de samenwerking met Bowie was gelijk rock bottom voor onze androgyne rocker wat mij betreft. Niet dat het met Reeve Gabriels nou zoveel beter zou worden maar goed, Ronson had de lat ook wel hoog gelegd (met slechts een simpele wah en treblebooster)
Strat & Marshall stack.. ach, d'r zijn er best wel een hoop die daar mee overweg kunnen natuurlijk. Ik denk dan weer gelijk aan Tommy Bolin voordat hij op de loonlijst van Purple kwam te staan. Ferdi Karmelk met zijn JMP. Of van de jonge generatie JD Simo, een ouderwetse nerdy gearhead die misschien nog liever praat over zijn amp dan erover speelt. En een goeie sound heeft ie ook.

[telerocker]

Pat Metheny?
Als ik ergens... zo zie je maar weer. Over het algemeen, hoe platgestampter, processed en verbasterd, des te minder het mij zegt. De eighties met die buzzende boss bakkies, klinische chorus tapijtjes en zeeën van galm was dan ook een vrij depressief decennium voor mij, gitaartechnisch gezien. Die Pat maakte het wel heel bont. Niet alleen altijd die eeuwige Berklee approved chorus maar ook nog door een synth. Afgezien dat de man fantastisch kan spelen natuurlijk hoewel, de samenwerking met Bowie was gelijk rock bottom voor onze androgyne rocker wat mij betreft. Niet dat het met Reeve Gabriels nou zoveel beter zou worden maar goed, Ronson had de lat ook wel hoog gelegd (met slechts een simpele wah en treblebooster)
Strat & Marshall stack.. ach, d'r zijn er best wel een hoop die daar mee overweg kunnen natuurlijk. Ik denk dan weer gelijk aan Tommy Bolin voordat hij op de loonlijst van Purple kwam te staan. Ferdi Karmelk met zijn JMP. Of van de jonge generatie JD Simo, een ouderwetse nerdy gearhead die misschien nog liever praat over zijn amp dan erover speelt. En een goeie sound heeft ie ook.

'Actually I own none of this gear'. Leuke spraakwaterval met een lekkere sound.

[purplejohn]

deze :

Yeah! Gelijk "Gates of Babylon"weer eens afgestoft.

[MikeD]

voor mij blijft dit echt wel als 'het' gitaargeluid overeind staan ook al is de band reeds veelvuldig uitgescholden voor zwitserse AC/DC kloon
https://youtu.be/KcS4fgayHoc

[MikeD]

maar ook de gitaren van Judas Priest natuurlijk
https://youtu.be/hkp5i33UE_A

[D3nnis]

Vind het Draconian Times gitaargeluid van Paradise lost ook erg fijn:
https://www.youtube.com/watch?v=1bfgly9CByg

Een soort black sabbath geluid in een modern jasje of zo.

Nog een oude liefde vwb gitaargeluid, Pantera:
https://www.youtube.com/watch?v=ss-SUz3163U
Weet nog toen ik die voor de eerste keer live zag, vergeet ik nooit meer, had niet eerder zo'n lompe band gezien.

[vulvasonic]

Pat Metheny?
Als ik ergens... zo zie je maar weer. Over het algemeen, hoe platgestampter, processed en verbasterd, des te minder het mij zegt. De eighties met die buzzende boss bakkies, klinische chorus tapijtjes en zeeën van galm was dan ook een vrij depressief decennium voor mij, gitaartechnisch gezien. Die Pat maakte het wel heel bont. Niet alleen altijd die eeuwige Berklee approved chorus maar ook nog door een synth. Afgezien dat de man fantastisch kan spelen natuurlijk hoewel, de samenwerking met Bowie was gelijk rock bottom voor onze androgyne rocker wat mij betreft. Niet dat het met Reeve Gabriels nou zoveel beter zou worden maar goed, Ronson had de lat ook wel hoog gelegd (met slechts een simpele wah en treblebooster)
Strat & Marshall stack.. ach, d'r zijn er best wel een hoop die daar mee overweg kunnen natuurlijk. Ik denk dan weer gelijk aan Tommy Bolin voordat hij op de loonlijst van Purple kwam te staan. Ferdi Karmelk met zijn JMP. Of van de jonge generatie JD Simo, een ouderwetse nerdy gearhead die misschien nog liever praat over zijn amp dan erover speelt. En een goeie sound heeft ie ook.

Ha, jaaaaaa zo zie je maar weer hoe gevoel, vaak als boegbeeld van de tijdsgeest, een haast onvermurwbare mening weet te vormen over muziek, want ofschoon ik het hier niet met je eens ben, snap ik donders goed wat je bedoelt. Nu ben ik een enorme Bowie fan (altijd al geweest), maar ik onderschrijf dat de periode waarin Bowie samenwerkte met Pat, een periode was die wat mij betreft overgeslagen had mogen worden. Al blijft imo 'This is not America' een wonderschoon nummer, mede dankzij de gitaarsynthpartijen. Bowie heeft iets magisch. Hij is werkelijk de enige persoon op de gehele aardkloot die in een serieus bedoeld nummer 'shana nananaaaa' kan zingen en er nog mee weg komt ook!!!

Het album 'Letter from Home' van de 'Pat Metheny Group' is imo briljant (daar staat trouwens een geweldig lied op dat bijna volledig uitwisselbaar is met 'This is not America'. Ik heb echter ook wel albums van Pat Metheny gehoord waarop hij zich beperkt tot dat typische, veel te wollige, oubollige jazzgeluid. Je kent het wel, al het hoog en daarmee haast alle dynamiek uit het geluid. Wat overblijft is een humbucker in de halspositie van een grote holle jazzbak, de tonepot niet verder dan de helft en dan inprikken in een Roland Jazz Chorus (die periode). Nee, dat is ook niet mijn geluid.
Die Reeve Gabriels heeft mijns inziens weldegelijk (toen hij meer in dienst speelde van Bowie's band, een veel grotere en rijkere formatie dan 'Tin Machine') waanzinnige dingen gedaan.

Maar DIT is wat ik mooi vind aan Pat. Ik moet toegeven dat zijn perfecte techniek, zijn timing, maar vooral ook zijn meesterlijk gevoel voor de perfecte harmonie er aan bijdragen dat ik de neiging heb zijn geluid niet los te kunnen zien van deze uitzonderlijke, haast bovennatuurlijke perfectie. Je hebt dit vast al eens gehoord, maar aub, duik er even in en laat je vervoeren. Het is voor iemand die vrijwel altijd de tranen in z'n ogen heeft staan als hij dit hoort (en ik heb het over mezelf natuurlijk) haast niet voor te stellen dat een ander er geen enkele emotie, of het moet irritatie zijn (wat al helemaal onbegrijpelijk is) bij voelt. Dus geef het een kans. 'Letter from Home' van de Pat Metheny Group (met de geweldige Lyle Mays op toetsen - die twee delen één brein!):


Trouwens, toevallig kwam ik onlangs die video van JD Simo tegen en ik heb hem bekeken. Met veel belangstelling. Leuke vent! Echter geen idee wat ie speelt. Straks maar even naar luisteren.

O en Bolin was uiteraard briljant.
Maar geloof me..., ik wéét dat er vele strat-Marshall bespelers zijn die gewoon retegoed klinken. Ik heb er zelfs ooit een in mijn band gehad. Het is een frustiegevalletje. Het is mij persoonlijk namelijk nog nóóit gelukt om goed te klinken met een gewone stratocaster over een Marshall. Nu moet ik er wel direct aan toevoegen dat ik nooit een goede SC strat heb gehad en al helemáál geen goede Marshall. Ja, ik heb een tij lang een 50 watt JCM900 top gehad met een JCM800 1960A kast. Met veel moeite kon je daar precies één goed geluid uit persen. Ik ben dus niet helemaal eerlijk.

[Kakihara]

Of van de jonge generatie JD Simo, een ouderwetse nerdy gearhead die misschien nog liever praat over zijn amp dan erover speelt. En een goeie sound heeft ie ook.

Ik weet niet waar die Don Kelley ze uit tevoorschijn tovert, maar er zijn best al wat getalenteerde gitaristen in zijn covergroepje gepasseerd (Brent Mason, Redd Volkaert, Johnny Hiland, Guthri Trapp, deze JD Simo). Langs de andere kant, ik kan me wel inbeelden dat je in Nashville struikelt over de goede muzikanten.

[Pepe]

Ja, een strat is misschien wel de lastigste gitaar om goed te laten klinken vind ik, misschien omdat je een warm bluesy sound uit een gitaar wil halen die daar nooit voor bedoeld is? Tis in wezen toch een surf & rock'n roll gitaartje, een fris geluid voor de jonge space age generatie van Buddy Hollie en Ike Turner. Enniewee, ik ken Metheny best goed, een tijdje geleden zijn akoestische versie gespeeld omdat Anneke van Giersbergen This is not America graag wilde zingen voor een Bowie avond. Ik vond het altijd een draak van een nummer maar als je zoiets gaat uitpluizen zie je wel dat het best gehaaid in elkaar zit, bijna Bachiaans met al die contrapunten. Hij heeft dat nummer toch geschreven?
Dat letter from home heeft voor mij een te hoog kijk mij eens gevoelig zijn gehalte. Dat heeft niks met Pat te maken natuurlijk. Ik ben alleen wat eerder weker wanneer iemand zijn tranen verbijt dan ze de vrije loop laat.