Wat vind je nou een echt goed gitaargeluid?

**witterwit** · 22 december 2012, 20:25

Wat mij ontzettend aanspreekt is de sound die Hounddog Taylor uit zijn goedkope japanse gitaren wist te halen. Ook de sound van Earl Hooker is erg goed. Verder de sound van Hendrix, Peter Green en Robbie Krieger

**Montecristo** · 23 december 2012, 12:11

Lynyrd Skynyrd - Mr. Banker

Dat is voor mij het ultieme slidegeluid.

Robert Cray - Right next door en don't be afraid of the dark

Mijn ultieme smooth fender sound

**arjanb01** · 23 december 2012, 12:34

Steve Lukather's huidige bogner sound plus pedalen
Matt Schofields strat sound icm zijn two rock amp
Robben Ford's Dumble sound

Dat zijn toch wel mijn favorieten

**Stratman70** · 30 december 2012, 23:24

Het geluid wat Blackmore had tijdens The Battle Rages On tour en daarna. Hij gebruik vrijwel geen oversturing, dan alleen zijn tapedeck als booster in een Marshall (later ENGL), maar de EQ maakt het geluid nog vetter en agressiever, zoals hier te horen is. Zeker op het laats van dit nummer als hij het riffje blijft herhalen... mijn droomgeluid, wat maar niet te evenaren blijkt te zijn.

**Marbles** · 13 januari 2013, 11:29

Los van de klassiekers die genoemd worden (David, Jimi, Jimmy, Stevie)

Qua fuzzy geluid is voor mij the stooges met TV eye zo heerlijk 'slecht' dat het precies klopt.

Smashing Pumpkins in de mellon collie periode, die deep mode op die strategy 500 (kt88's?) plus die jmp-1.. Je verwacht een cheesy dun metalgeluid maar een golf aan rijke distortion. Misschien jeugdsentiment, maar als een twin+ac30 bezitter is het toch nog wel een droom om zo'n hi-gain setupje te hebben. Een volle muur met zo veel sustain.. Blijft weinig van de stratkarakteristiek over.

Qua bluesy/clean erg fan van van de sound van Sean Costello, erg 'romig', goldtop met goede p-90s in een goede amp.. maar de tone zat bij deze man vooral in zijn vingers.

Wat minder populaire keuzes...:

A place to bury strangers: Vooral de laatste plaat is erg geperfectioneerd. Ik verdacht de man van simpel herrie maken, maar in nummers als Why can't I cry anymore zit zo veel controle over de noise (en dat is live ook zo), deze man weet wat hij doet.

Raveonettes - Nu de heerlijke cheapo jazzmaster met veel verb/twang, de reverb als eerste in het signaal voor die muur van geluid, en het oudere werk: die eerste plaat met dat digitale gitaargeluid en die e-snaar in B of C die heerlijk diep klinkt. Glijdt lekker in het gehoor I guess.

**D3nnis** · 13 januari 2013, 12:45

Ik vind het geluid van meneer Satriani bij Chickenfoot ook wel erg lekker, zou er bijna een marshall door willen hebben!
En al helemaal als je het vergelijkt met dat schrille geluid van de meeste van zijn solo albums en live..

**Dimitri92** · 15 januari 2013, 12:41

Oorspronkelijk geplaatst door D3nnis

Ik vind het geluid van meneer Satriani bij Chickenfoot ook wel erg lekker, zou er bijna een marshall door willen hebben!
En al helemaal als je het vergelijkt met dat schrille geluid van de meeste van zijn solo albums en live..

Ja, Chickefoot! Helemaal mee eens.Lekkere sound.

Zit nu weer eens flying in a blue dream te luisteren... dat noem ik niet schril? (Niet dat ik verder een enorme Satriani fanboy ben ofzo hoor.... vind chickenfoot veel leuker dan =)