hard of niet zo hard opnemen

[The Bertman]

In mijn ervaring gaat er altijd wat verloren tussen de opnameruimte en de regiekamer. Als je voor je gehoor je versterker net lekker hebt staan, kan blijken dat hij op de opname een stuk tammer klinkt. Dat is dus een kwestie van proberen en terugluisteren.
Bij een repetitie zoek je een goeie balans tussen de instrumenten. Bij een opname is dat minder belangrijk, de balans doe je later op de mengtafel.
Dat gezegd hebbende, je moet wel lekker staan te spelen, daar sluit ik me volledig bij de vorige posters aan.

[Frits van Mourik]

In mijn ervaring gaat er altijd wat verloren tussen de opnameruimte en de regiekamer. Als je voor je gehoor je versterker net lekker hebt staan, kan blijken dat hij op de opname een stuk tammer klinkt. Dat is dus een kwestie van proberen en terugluisteren.

Je oren luisteren nu eenmaal anders, dan een microfoon!
En:
Een geluidsopname kun je beschouwen als een foto.
Je kunt veel retoucheren/fotosjoppen, maar het blijft een foto;
wat je ook doet, je kunt de realiteit hooguit benaderen.

[Han S]

In het geval van popmuziek kun je de realteit overtreffen, een opname van popmuziek is sowieso totaal anders dan akoestische (klassieke) muziek.

[Frits van Mourik]

Inderdaad, door een fijne productie kan je popmuziek "larger than life" laten klinken,
beter zelfs, dan een band zelf ooit gedacht had.
Daar maak ik mijzelf met enige regelmaat ook schuldig aan;
da's de toegevoegde waarde van een goede studio.
Met het opnemen van een klassiek orkest is list & bedrog natuurlijk ook schering & inslag;
hier geen toeters & bellen of additionele arrangementen, ook de klankkleur staat vast
(in het hoofd van de dirigent en/of componist), maar hierbij is het editen op de vierkante milliseconde weer van belang. Knippen & plakken, tot je dood neervalt!
Been there, done that.

Nee, met mijn foto-vergelijking bedoelde ik slechts de simpele keten mic-console-recorder-console-monitor.
Dat wordt nooit meer dan een hooguit acceptabele aanname van de werkelijkheid.
Bij iedere vorm van geluidsreproductie... het woord zelf zegt het al.

[Han S]

Doodgespeelde perfectie noemt Erwin Musper dat en je kunt het ook dood editen. Ik heb een mono plaat uit 1956 met de zesde van Beethoven, door het Concertgebouworkest en dat is de mooiste uitvoering die ik ken. Ik weet niet waar we mee bezig zijn, maar digitaal kan zo enorm veel dat het beperkend werkt in veel gevallen. Je doel voorbij schieten zonder dat je het merkt want waar het om gaat is het wel of niet kippenvel oplopen.

[polviggen]

Ik vind dat het bij opname helemaal niet zo fel opvalt of een gitaarversterker goed openstond of niet.
Als je zelf speelt klinkt iets wat harder staat automatisch wat anders, je hoort meer laag en hoog op hoge volumes.

vergelijk 2 tracks eens, 1 hard opgenomen, 1 stil, zet ze op hetzelfde volume in je opnameprogramma, en dan ga je merken dat de verschillen toch vrij klein zijn.

Ik bedoel nu ook niet dat je op fluistervolume moet gaan opnemen, maar dat je een buizenversterker loeihard moet zetten voor die goed gaat klinken is ook niet waar. Doe maar wat je zelf het fijnst vind spelen.

[nak]

vergelijk 2 tracks eens, 1 hard opgenomen, 1 stil, zet ze op hetzelfde volume in je opnameprogramma, en dan ga je merken dat de verschillen toch vrij klein zijn.

Weet niet, ik had altijd het idee dat Gary (no)More knetterhard stond in de studio, ten minste op zijn oude materiaal.
Gitaar begon al heel snel te feedbacken.

Maar goed, ik ga hem net zo zetten als met oefenen, niet te hard en niet te zacht.