Nieuwe CD Jimi Hendrix!!!!!

[sjoerd5]

De opgefunkte versie van Stone Free is erg fijn.
Je hoort gewoon Funkadelic erin.

[EuroCinema]

Schijnt toch niet helemaal waar te zijn. Voor zijn dood was hij ook veel bezig met sing/songwriter achtige nummer en jawel.... jazz.
Daar schijnen ook opnames van te zijn, maar om de een of andere reden vinden ze het belangrijker om de al eerder uitgebrachte nummer opnieuw op cd te zetten.

Ik ga hier niet linken naar illegale materialen, maar stel he, stel dat iemand zou gaan googlen op termen als blogspot, hendrix en bootlegs, dan zou zo iemand een e-norme lading onuitgebracht materiaal vinden dat op 1 of andere manier is uitgelekt. Inclusief dingen die jazzjam dit en jazz dat heten en zelfs een hele cd met jams met jazz- en fusion held Larry Young. Dat geeft een behoorlijke indicatie van de "jazzrichting" die hij opging. Denk aan Miles' Bitches Brew, denk aan Emergency van Tony Williams Lifetime... jazzrock, waarbij Hendrix de rock-component leverde. Begrijp me niet verkeerd, ik had dat heel graag gehoord want ik hou van die muziek. Maar laten we nou ook niet geloven dat Jimi vlak voor zijn dood net een setje flatwounds op een linkshandige L5 aan het zetten was om Groovin' High op te nemen.

[Pepe]

Betty Davis, de vrouw van Miles, bracht Hendrix en MIiles min of meer samen, Betty en Hendrix hadden een dingetje samen. Maar goed, na de scheiding bleef Hendrix aan Miles kleven. voeg daar Sly Stone aan toe en je krijgt Bitches Brew, het begin van de Jazzrock.
Ik mag graag geloven dat, wanneer Hendrix de tijd had gekregen, hij zijn eigen Bitches Brew had gemaakt.

En Betty heeft ook zonder Hendrix en Miles een paar prachtige harde funky albums gemaakt.

[EuroCinema]

Hmmm Emergency van Tony Williams was al een jaar eerder he? Uit m'n hoofd zelfs nog voor In A Silent Way. Maar goed, Bitches Brew, Jack Johnson etc blijven wel absolute topplaten hoor.
On the Corner is eigenlijk de eerste waar ik zelf ook iets van Sly in hoor, al moet je nog steeds erg je best doen om daarop te dansen.
Wat mij betreft heeft Miles 'bandgenoot Hancock op Headhunters DE mix van Sly en Miles-achtige jazz uitgevonden. (En heerlijk voortgezet op platen als Man-Child etc natuurlijk).

[Pepe]

.. Jack Johson, de plaat die Akkerman het licht deed zien wat je allemaal kon uithalen met een gitaar.
Later deed ie nogal meewarig over "die witte jas met zijn tandarstboor" maar Jan kennen we al langer dan vandaag.

Altijd grappig als je die lijnen ziet, je begint bij Robert Johnson en voor je het weer zit je in het smurfenlied.

[EuroCinema]

Uiteindelijk kom je altijd bij het Smurfenlied inderdaad.
Hoewel we over die Johnson ook nog wel even verder kunnen babbelen. De rock-historie plaatst hem als als DE vertegenwoordiger van de rauwe, pure, authentieke Delta blues, een soort rock'n'roll prehistorie. Maar hij was een tijdgenoot van Charlie Christian, om maar even aan te geven hoe de muziek op de radio destijds klonk. Ook zijn aardig wat van zijn nummers (volgens de kenners) terug te leiden op musicalhits uit die tijd. Het lijkt er dus op dat die rauwheid eigenlijk een bewust ontwikkelde stijl was, welicht ook 1 waarnaar de blanke folk-verzamelaars in New York erg op zoek waren. We kennen allemaal de verhalen van bluesmannen die hun country- en jazzy repertoire niet mochten opnemen van vader en zoon Lomax. Er zijn zelfs mensen die daarin racisme zien: de folkmuziek van de zwarte Amerikanen moest rauw en simpel klinken, want dat paste zo fijn in het stereotiep. Eerlijk gezegd moet je die mensen nageven: er is nog steeds niets waar een rockcriticus zo'n hekel aan heeft als aan subtiele, gladde muziek door zwarte muzikanten (disco, fusion, smooth jazz, r'n'b). Past niet in het plaatje wellicht. Goed ik wijd e-norm uit maar om terug te komen bij Hendrix' plaats in dit alles: die vocht natuurlijk ook erg met de stereotypen, werd tijdens zijn leven meer als "wildman of rock" neergezet dan als de vernieuwer die hij was. Een mooi boek over zijn plek in de zwarte muziekgeschiedenis is Crosstown Traffic van Charles Shaar Murray, bij Amazon nog wel te krijgen. Echt een aanrader!

[Mark1990]

Uiteindelijk kom je altijd bij het Smurfenlied inderdaad.
Hoewel we over die Johnson ook nog wel even verder kunnen babbelen. De rock-historie plaatst hem als als DE vertegenwoordiger van de rauwe, pure, authentieke Delta blues, een soort rock'n'roll prehistorie. Maar hij was een tijdgenoot van Charlie Christian, om maar even aan te geven hoe de muziek op de radio destijds klonk. Ook zijn aardig wat van zijn nummers (volgens de kenners) terug te leiden op musicalhits uit die tijd. Het lijkt er dus op dat die rauwheid eigenlijk een bewust ontwikkelde stijl was, welicht ook 1 waarnaar de blanke folk-verzamelaars in New York erg op zoek waren. We kennen allemaal de verhalen van bluesmannen die hun country- en jazzy repertoire niet mochten opnemen van vader en zoon Lomax. Er zijn zelfs mensen die daarin racisme zien: de folkmuziek van de zwarte Amerikanen moest rauw en simpel klinken, want dat paste zo fijn in het stereotiep. Eerlijk gezegd moet je die mensen nageven: er is nog steeds niets waar een rockcriticus zo'n hekel aan heeft als aan subtiele, gladde muziek door zwarte muzikanten (disco, fusion, smooth jazz, r'n'b). Past niet in het plaatje wellicht. Goed ik wijd e-norm uit maar om terug te komen bij Hendrix' plaats in dit alles: die vocht natuurlijk ook erg met de stereotypen, werd tijdens zijn leven meer als "wildman of rock" neergezet dan als de vernieuwer die hij was. Een mooi boek over zijn plek in de zwarte muziekgeschiedenis is Crosstown Traffic van Charles Shaar Murray, bij Amazon nog wel te krijgen. Echt een aanrader!

Inderdaad een erg mooi boek, heb hem vorig jaar voor 1,50 tweedehands gescoord Ik vond zelf het biografie gedeelte ook interessant, maar dat is ook omdat ik er nog niet zo heel erg in thuis was.

[Pepe]

Ja, dat boek staat ook hier in de kast.
Op zich wel een raar fenomeen dat er nauwelijks zwarte gitaristen zijn die zich met rock bezig houden.. de Hendrix legacy voortzetten. Vernon Reid is de enige die ik zo snel kan bedenken. Te weinig funky beats denk ik.

[Henri H]

Tony MacAlpine past wellicht nog een beetje in het verlengde?
Hij heeft ook een soloplaat ingezongen, niet onverdienstelijk, maar ik vind z'n instrumentale solowerk fenomenaal.
Het is wel meer een soort van fusion-rock ofzo, maar toch.

[Henri H]

Phill Lynott en de gitarist van Mother's Finest (weet z'n naam niet), zijn nog een paar zwarte rockers.
Er zijn er nog wel meer, maar niet zo bekend allemaal.
Rock 'n' Roll is toch min of meer door Bill Haley, Elvis en Jerry Lee Lewis uitgevonden?
Allemaal blanken.
De zwarten maakten toen Soul en Blues.