Wat heb je aan theorie?

[Harald]

dat jazzgitaristen geen vibrato zouden gebruiken. Niet op elke noot, en niet op zo'n Gerard Joling-achtige over-the-top manier als sommige rockers , maar ze doen het toch echt bijna allemaal: een korte, zingende vibrato om sommige nootjes wat meer sjeu te geven. Net als hammer ons en pull offs en the occasional bend trouwens, ook allemaal dingen die jazzers zogenaamd niet doen.

Ik heb er toch ook heel wat gehoord, en op Django Reinhardt na ken ik er toch weinig die echt veel met de toonafwerking doen. Hammer ons en pull ofs wel. Bends veel minder, maar dat is gezien de snaardikte ook niet zo vreemd. Maar ik ben dan ook meer van het overtrokkene. Mensen als Vai en Jeff Beck hebben een erg doordachte toonafwerking. Dat vind jij dan ws. over the top. Zo ben ik ook wat allergisch tegen het gebruik van de kreet Blues in jazztitels. Ook al spelen ze een 1 4 5 schema of aanverwant schema, met blues heeft het vaak niets te maken. Jazzmuzikanten die een bluesfeel kunnen neerzetten zijn zeer schaars. Maar het is vooral een kwestie van smaak. Ben zelf geen jazzmuzikant, en luister er tegenwoordig ook weinig naar. Op een enkele uitzondering na zijn de dingen die ik uit die hoek graag hoor nou ook niet echt de typische jazz. Mensen als Frisell en Metheny daar kan ik goed naar luisteren. En een Thelonious Monk die midden in een drumsolo ineens een kluster op zijn piano speelt, dat vind ik dan wel weer leuk, net als zijn hoekige eigenzinnige komposities. Maar Wes Montgomery of George Benson als hij jazz speelt, dat kan ik ook waarderen.

Ik reageerde vooral op de kreet dat Joe Pass dat allemaal in zijn eentje zou kunnen... laat me dan eens zien waar? Ik heb het hem nog niet overtuigend zien doen, en ik heb echt wel wat platen van de man gehoord. Pass is net als Leo Kottke zo'n muzikant waar ik eens in de zoveel tijd weer eens naar luister omdat er teveel goede muzikanten zijn die ze geweldig vinden. Maar beide kunnen ze me maar zelden raken, en hoewel ik kan horen dat ze kunnen spelen, hoor ik teveel andere mensen die dat zeker zo leuk doen.

[Harald]

harald je moet spelen op jazz maastricht? en tis gvd weer een vrijdag, de dag da ik naar huis ga.
wanneer moet je? En waar?

oh die is verschrikkelijk offtoppic

kort off topic antwoord, kreeg toevallig vandaag de gegevens door.
We spelen in Au Mouton Blanc (Kersenmarkt 10) vanaf 22:00 uur

Als je kunt komen kijken, leuk!

[EuroCinema]

Ik heb er toch ook heel wat gehoord, en op Django Reinhardt na ken ik er toch weinig die echt veel met de toonafwerking doen. Hammer ons en pull ofs wel. Bends veel minder, maar dat is gezien de snaardikte ook niet zo vreemd. Maar ik ben dan ook meer van het overtrokkene. Mensen als Vai en Jeff Beck hebben een erg doordachte toonafwerking. Dat vind jij dan ws. over the top. Zo ben ik ook wat allergisch tegen het gebruik van de kreet Blues in jazztitels. Ook al spelen ze een 1 4 5 schema of aanverwant schema, met blues heeft het vaak niets te maken. Jazzmuzikanten die een bluesfeel kunnen neerzetten zijn zeer schaars. Maar het is vooral een kwestie van smaak. Ben zelf geen jazzmuzikant, en luister er tegenwoordig ook weinig naar. Op een enkele uitzondering na zijn de dingen die ik uit die hoek graag hoor nou ook niet echt de typische jazz. Mensen als Frisell en Metheny daar kan ik goed naar luisteren. En een Thelonious Monk die midden in een drumsolo ineens een kluster op zijn piano speelt, dat vind ik dan wel weer leuk, net als zijn hoekige eigenzinnige komposities. Maar Wes Montgomery of George Benson als hij jazz speelt, dat kan ik ook waarderen.

Het is ook maar welke jazz je luistert inderdaad. Mannen als Grant Green, Jimmy Ponder en Benson werkten als rhythm 'n' blues muzikanten voordat ze in New York bop gingen spelen en die hebben die bluesfeel dan ook wel te pakken. Burrell ook trouwens. Goeie jazz/blues is alleen wel een beetje onderkoeld, met een zonnebril op zeg maar. Vergelijk het met hoe Chet Baker zong: heel recht, bijna geen vibrato maar toch heel veel emotie. Alsof je hoort dat hij zich stoer houdt, maar ondertussen. Maar ik geef toe: er zijn, zeker sinds het nieuwe conservatisme vanaf de 70s, veel jazzmuzikanten die die finesse niet beheersen en gewoon klinken alsof ze stoicijns plonkerige noten uit een boekje afwerken met snaren en actie die hun vingers eigenlijk net niet aankunnen. Vai en Beck vind ik te gek hoor, niks mis met lekker gieren en al die kleine expressie-dingetjes. Doet Scofield trouwens ook veel, elk nootje net weer anders. Maar de muziek die mij het meest raakt is toch die waar de emotie net onder de oppervlakte ligt.

[terrasbeest]

@Harald : het begrip ' toonafwerking' is een mij onbekende term.( ??? )

Zonder aan haarklieverij te willen gaan doen, mss heb ik te onpas de term contrapunt gebruikt als het over Joe Pass gaat, hij gebruikt deze term zelf niet, maar bij gebrek aan vertaling van movement en motion ,vond ik dat de meest geschikte term. Mijn buurman, een eindje in de zeventig, wel geschoold ( in tegenstelling tot ikzelf ) , ex-muziekleraar èn ex-beroepsmuzikant, nam zelf ook die term in de mond toen ik hem de transcripties van ' an evening with Joe Pass ' liet zien.Laten we het dan maar op Jazz Contrapunt houden.

Mijn aanbod om je de transcripties te bezorgen, was een ernstig voorstel, geen uitdaging in de zin van ' je kunt dat toch niet'.Ik ben ervan overtuigd dat jij dat technisch aan zou kunnen, of het jazz zou zijn is weer wat anders.

[terrasbeest]

Over blues : Als de jazz blues hetzelfde zou zijn als blues, ja dan was het geen jazz blues natuurlijk.Je hebt ook bluesrock, sommigen zijn beter in bluesrock dan in rock tout-court, maar net als in rock heeft jazz heel wat van de blues overgenomen.
Jazzers die Bossa spelen is ook geen Bossa, maar toch is die ' braziliaanse jazz' iets wat door jazzers geadopteerd is, en iets wat ze als hun eigen kind zijn gaan beschouwen.Het is aan het kind duidelijk te zien dat het andere ouders heeft, maar het spreekt wel perfect de taal van zijn nieuwe ouders .

[terrasbeest]

@ Eurocinema : ik heb gisteren een stukje Scofield gehoord dat mij beter bevalt dat zijn gewone werk. Als sideman van Roy Haynes op album ' Love Letters'. Klinkt erg traditioneel.

[Harald]

@Harald : het begrip ' toonafwerking' is een mij onbekende term.( ??? )

Zonder aan haarklieverij te willen gaan doen, mss heb ik te onpas de term contrapunt gebruikt als het over Joe Pass gaat, hij gebruikt deze term zelf niet, maar bij gebrek aan vertaling van movement en motion ,vond ik dat de meest geschikte term. Mijn buurman, een eindje in de zeventig, wel geschoold ( in tegenstelling tot ikzelf ) , ex-muziekleraar èn ex-beroepsmuzikant, nam zelf ook die term in de mond toen ik hem de transcripties van ' an evening with Joe Pass ' liet zien.Laten we het dan maar op Jazz Contrapunt houden.

Mijn aanbod om je de transcripties te bezorgen, was een ernstig voorstel, geen uitdaging in de zin van ' je kunt dat toch niet'.Ik ben ervan overtuigd dat jij dat technisch aan zou kunnen, of het jazz zou zijn is weer wat anders.

Ach, het is natuurlijk contrapunt. Maar het is bij Bach toch wel een iets andere orde. Maar dat is dan ook gecomponeerd. (maar dan ws. wel in relatief korte tijd, als je kijkt hoe er in die tijd geschreven werd, en stukken vaak voor een enkele uitvoering werden geschreven, zal daar echt wel enige improvisatie aan te pas gekomen zijn in het schrijven vermoed ik) Gaat me verder niet om de ene stijl tegen de andere aan te zetten. Ik houd ervan om al die grensjes tussen de stijlen redelijk te negeren. Nadeel daarvan is dan weer dat je voor de echte jazzmuzikanten te rock of blues bent, en de bluespurist het weer te jazzy of rock achtig vind. Het zij zo.

Transcripties van Pass, leuk aanbod, en het is ongetwijfeld muzikaal interressant om een paar van die stukken door te werken. Leer ik misschien nog eens echt als een jazzgitarist te klinken , maar ik ben bang dat ik er echt niet aan toe zou komen, puur qua tijd.

Toonafwerking, zal het wel zelf verzinnen, dat woord, kan zo snel niet een ander woord bedenken dat het helemaal dekt. Frasering komt aardig in de buurt. Wat ik bij mensen als Beck en Vai, en in de jazz hoek nog het meest bij Frisell en mensen uit de Django verwante hoek hoor, is dat dingen als aanslag, vibrato, volume, muting, en ook een stukje timing echt zowat op de noot is afgestemd. Toch steeds weer net anders, van heel licht vibrato tot extreem, een nootje net laten aanzwellen of afknijpen, pinch harmonics. Al die dingen die elektrisch en akoestische gitaar nu net zo'n gaaf instrument maken eigenlijk.

De jazzhoek doet me vaak meer aan klassiek denken, waar voor bepaalde stijlen gewoon regels gelden voor de timing, en versieringen, die dan eigenlijk heel saai gevolgd worden zonder echt naar het stuk te kijken. Ik hoor bij klassieke muzikanten vaak een vibrato dat aan en uit gaat, net als een vibrato knop op zo'n goedkoop elektronisch orgel. Wel handig voor een sektie die met meerdere mensen dezelfde partij spelen. Binnen een orkestsituatie dus heel begrijpbaar. Maar een solist mag daar best wat meer mee doen. En veel jazzgitaristen klinken voor mij ook zo. Strak in die swingfeel doorratelen met 8ste of 16e noten, met een lichte accentuering in de groove... Dan luister ik liever naar Scofield en Frisell op een nummer als Samurai Hee Haw ( http://www.youtube.com/watch?v=0ML3Pj5AijY ) Er zijn er idd. wel die meer doen met wat ik dan als toonafwerking omschrijf bij gebrek aan het goede woord.

In het kader van theorie (ging de topic daar niet om), Scofield zit hier behoorlijk buiten de toonsoort te klooien, daar kun je vast allerlei alternatieve toonladders voor bedenken, of kreten als inside outside erop loslaten. Maar het is eigenlijk gewoon een spel met spanning en ontspanning wat gespeeld wordt. Voor mij is dat een benadering waar ik veel meer mee kan, dan gestructureerd toonladders gaan benoemen om dat kunstje na te doen.

En @Eurocinema, Kenny Burell, yes, die man kan idd. met een heuse bluesfeel spelen. Heerlijk! En op zich heb ik verder geen problemen met jazz bluesjes, vind dat op zijn tijd zelfs lekker om te spelen.

[terrasbeest]

Het spel van spanning en ontspanning : als je daar méé bent, heb je een hoop jazz theorie al begrepen: het blijft voor velen blijkbaar toch een mysterie.
OK, het lijkt simpeler dan het eigenlijk ook te gaan spelen/toepassen, maar eigenlijk is er 'niks' aan.

Ik volg ook volledig wat betreft Vai en Beck ( Beck is wat mij betreft die enige jeugdheld die nog overeind staat, maar hij is dus wel geëvolueerd sinds pakweg 1968...).
Maareuh, laat het nu net de frasering zijn die je toelaat om die jazzscales niet als een kakofonie te laten klinken .

Verder vind ik het nog steeds een plezier om naar bvb Bigbands te luisteren, hoe ze het contrapunt (mss is meerstemmigheid een betere uitdrukking?) aanpakken.

Luister :

http://www.npr.org/templates/story/s...oryId=18371883

[Harald]

Een goede bigband kan idd erg mooi zijn! Ook wel leuk om in die context te spelen. Alleen zijn repetities op amateurnivo voor de ritmesectie een behoorlijke aanslag op het geduld. De meeste tijd wordt aan de blazers besteedt.

[EuroCinema]

Het jazzvibrato-verhaal gaat trouwens stukken verder dan de gitaar. In de swingperiode werd er lustig op los gevibreerd, luister maar eens naar Goodman of Bechet of Armstrong etc. Beboppers als Parker en Gillespie deden het en stukje subtieler, maar waren er ook zeker niet vies van. De cool jazzers met Miles voorop deden het nog verfijnder en gingen ook de lange, vibratoloze noot als stijlfiguur gebruiken. Round Midnight in Miles' versie is een les in extreem doordacht vibratogebruik, vergelijk de bijna pijnlijk lange rechte noten in het intro, outro en thema met de meer "vibrerende" noten in zijn solo (en die van Coltrane). Anyway, na Miles en consorten klonk iedereen die elke lange noot breed en vrolijk vibreerde opeens als een blije eikel met een Dixieland strohoed op. In jazzoren dan. Sommigen zijn daarin een beetje doorgeslagen en hebben het maar helemaal achterwege gelaten, maar ik vind dat iemand als Green Miles' voorbeeld heel mooi naar gitaar heeft vertaald met een selectief en muzikaal vibrato.