Nieuwe gitaar: Morris Les Paul

[BamBuFan1]

Tijdje geleden nog mee gejamd, weer even op de Morris gespeeld, helemaal niet slecht eigenlijk, waarom blijven wij gitaristen toch gitaren kopen en verkopen?

Omdat gewoon erg goed kennelijk vaak na een tijdje niet meer goed genoeg lijkt? En dat de gemiddelde gitarist uiteindelijk na twintig jaar elke week van gitaar wisselen op zoek gaat naar z'n allereerste, omdat dat eigenlijk zo'n verd*md leuk gitaartje was?

[zeppo]

Omdat gewoon erg goed kennelijk vaak na een tijdje niet
meer goed genoeg lijkt?

Klopt niet helemaal. imho zijn veel aanschaf-keuzes niet volledig beredeneerd, maar speelt de onderbuik een erg grote rol:
- "sh*t wat een mooie top!, Wil ik echt hebben"
- "Die ene bevalt zo goed, daarvan wil ik er nog wel een als backup van hebben"
- "Ach, het is maar 400 Euro", "Als het niks blijkt te zijn, verkoop ik 'm wel weer (met winst, haha) door."
- "Shit man, deze gitaren zie je echt zelden tweedehands. Ik moet 'm dus wel kopen, want deze kans krijg ik voorlopig niet meer."
- "Hey, als ik nou die rode ook koop, kan ik ze zo opstellen dat het de Nederlandse vlag is."
etc.
etc.
(Nu ik erover nadenk: ik open een "Waarom ik die gitaar echt moet hebben." topic.)

[ziek]Zo gaat het bij mij althans. 23 keer. In de afgelopen 2 jaar. En dan hebben we het alleen over gitaren. En niet over Staggs.[/ziek]

Gelukkig heb ik er ook wat verkocht. Ik weet dus dat ik afscheid kan nemen.

En dat de gemiddelde gitarist uiteindelijk na twintig jaar elke week van gitaar wisselen op zoek gaat naar z'n allereerste, omdat dat eigenlijk zo'n verd*md leuk gitaartje was?

Happened to me: Gibson The Paul, mijn allereerste elektrieke gitaar die ik op mijn, ehm 15e kocht na heeeel hard gewerkt te hebben.
Later moest alles funky, en heb m verkocht en een Squier (!) ervoor in de plaats gekocht. Tis wel een hele vroege Squier (Japan, E-serie), maar toch. Moest en zou toch weer een The Paul hebben toen ik 'herbegon'. Een vriend van mij die mijn oude TP had wilde hem niet verkopen, en heb na enig zoeken in DE er eentje gevonden.

[BamBuFan1]

Happened to me: Gibson The Paul, mijn allereerste elektrieke gitaar die ik op mijn, ehm 15e kocht na heeeel hard gewerkt te hebben.
Later moest alles funky, en heb m verkocht en een Squier (!) ervoor in de plaats gekocht. Tis wel een hele vroege Squier (Japan, E-serie), maar toch. Moest en zou toch weer een The Paul hebben toen ik 'herbegon'. Een vriend van mij die mijn oude TP had wilde hem niet verkopen, en heb na enig zoeken in DE er eentje gevonden.

Tis wat ik bij alle gitaristen in mijn buurt zie: ze hebben ooit één keer de perfecte gitaar bezeten, en daarna verkocht (niet zelden omdat het type/kleur/uitvoering 'uit de mode' raakte)... Sindsdien zijn ze eigenlijk alleen maar op zoek naar die gitaar.

[bosskeessie]

Jawel, Lang zoeken dan kom je ze tegen, Ik heb er dus ook eentje, Zwart en met geschroefde hals, parelmoer ingelegd, maar wat ik zo speciaal vind is dat op de kop geen raar logo o.i.d staat maar ja, geloof het of niet, het Gibson logo zoals dat in de jaren 70 gebruikt werd, Ja dat met spek dus.

Het speelt werkelijk perfect en ja voor mij doet hij echt niet onder voor vele, heel dure gitaren. Dit model is en blijft gewoon het mooiste.

Vraag me eigenlijk wel eens af wat hij waard is, moet ik hem apart verzekeren??

[BamBuFan1]

Jawel, Lang zoeken dan kom je ze tegen, Ik heb er dus ook eentje, Zwart en met geschroefde hals, parelmoer ingelegd, maar wat ik zo speciaal vind is dat op de kop geen raar logo o.i.d staat maar ja, geloof het of niet, het Gibson logo zoals dat in de jaren 70 gebruikt werd, Ja dat met spek dus.

Het speelt werkelijk perfect en ja voor mij doet hij echt niet onder voor vele, heel dure gitaren. Dit model is en blijft gewoon het mooiste.

Vraag me eigenlijk wel eens af wat hij waard is, moet ik hem apart verzekeren??

Voor een schroefnek naar mijn idee maximaal €250 voor een belachelijk mooie uit goed mahonie. Staat er Ibanez op de kop dan kun je er nog €50 bij op tellen.

[vlammie]

Morris is het 'middenklasse' merk van Moridaira.
http://moridaira.jp/morris

Ze hebben verschillende merken gebruikt, Hurricane, Bill Lawrence, Morris, en hun 'custom shop' heette H.S. Anderson.
De bekendste H.S. anderson was de Mad Cat, die ook met Hohner logo verkocht werd in de USA en zo de favoriete gitaar van Prince werd.
Meer info:
www.madcat.ch en www.madcatguitars.com.
Of bij mij, want ik heb de mad cat nieuw leven ingeroepen en ze worden nu weer in kleine aantallen gemaakt.

Maxguitar heeft er altijd wel eentje in voorraad.

Morris bestaat nog steeds, maar er worden onder die naam enkel nog akoestische gitaren gemaakt, vooral voor fingerpickers, echt goede kwaliteit.
http://morris-guitars.com/about-morris/

Bij mijn weten dus geen banden met Ibanez, Hoshino, etc.
Maar ik geloof wel dat het een prima gitaar is, mijn originele mad cat is super.
Een fototje voor de liefhebbers:

[wietse]

Morris is het 'middenklasse' merk van Moridaira.
http://moridaira.jp/morris

dat geldt niet voor de morris gitaren waar het in dit topic over gaat, dat waren cheapo japanners die helemaal niks met moridiara te maken hadden, de verwarring is begrijpelijk destijds waren er 2 morris gitaarmerken één was een OEM merk de ander van moridiara beide een verschillend logo/font.
het moridiara merk maakt en maakte voornamelijk akoestische gitaren van hoge kwaliteit, het OEM merk bood van alles van wisselende kwaliteit net welke fabriek ze maakte, van spaanplaat prul tot hoogwaardige instrumenten de akoestische gitaren voor het OEM merk werden vooral door terada gebouwd.

[Vester]

Vette gitaar hoor. Zag er volgens mij trouwens ook een staan bij ons in de muziekzaak in Schijndel, van om en nabij de 25 jaar oud... Alleen dan een blanke/butterscotch met een blanke hals. Jammer dat ie rechts was, anders had ik 'm waarschijnlijk ook gekocht ook