Vai-talogy (tribute to Steve Vai)

[Luc-O]

Hallo hallo,

al sinds mijn tienerjaren ben ik groot bewonderaar van Steve Vai. Persoonlijk denk ik dat hij een van de, zo niet de meest innovatieve en creatieve rockgitarist ooit is, al is dat uiteraard maar een mening. Ik ben hoe dan ook erg door hem beïnvloed. Dat is duidelijk te horen in dit nummer met de toepasselijke titel Vai-talogy, waarin ik mijn 'inner Steve' ongegeneerd kanaliseer Ik wil dit dan ook bestempelen als een tribute aan - zoals Brain May hem ooit mooi introduceerde tijdens het befaamde Guitar Legends Festival in Sevilla in 1991 - 'the master, the genius of the space age guitar'.

Luisterlink: https://on.soundcloud.com/OPg5RbR0Tj9sNeOiiX

[Fobo]

Ja, je gaat inderdaad helemaal los. Ik vind het onwijs knap welke technieken je allemaal kent en ook weet te gebruiken. Complimenten daarvoor!
Ik heb het stuk afgeluisterd, maar de stijl kan mij helaas niet bekoren.
Maar ik wou dat ik het kon.

[Luc-O]

Ja, je gaat inderdaad helemaal los. Ik vind het onwijs knap welke technieken je allemaal kent en ook weet te gebruiken. Complimenten daarvoor!
Ik heb het stuk afgeluisterd, maar de stijl kan mij helaas niet bekoren.
Maar ik wou dat ik het kon.

Hartelijk dank voor je reactie! Ja dat is een gegeven, of je houdt van (de stijl van) Vai, of (helemaal) niet. Ik moet eerlijk zeggen dat zelfs ik als groot fan niet alles even geslaagd vind hoor. Des te meer respect dat je het nummer toch helemaal beluisterd hebt

[Pepe]

Vai is ook voor mij sentiment, hij zat ineens ('83?) met zijn attitude song als floppy disc in mijn Guitar Player en had alles uitgeschreven, hij moest zijn eigen tablatuur bedenken want dat gedive met een Floyd was nieuw, zeker als het 3 klanken waren.
Een van zijn grappen was bijvoorbeeld de B-snaar van het fretboard af te trekken (pull b string on 12 fret -ploink, ploink)
Attitude song heb ik nooit in zijn geheel kunnen spelen maar al die triool runs, daar heb je je leven lang plezier van, het leert je vooral ambidextrie en nootkeuze.
Afijn, good job, het geluid lijkt er zelfs wel een beetje op en ik had nergens een akward moment wat op de loer ligt als je referenties maakt (als ik voor elke keer dat een SRV wannabe een foute hoed opzet een euro zou krijgen...)
Ik ben zelf geen fan van het tapping gedoe wegens hoog Look Ma, No Hands gehalte en Vai zelf zou er meer schurende atonaliteit in gooien maar soit, hoed af sir.

[Luc-O]

Vai is ook voor mij sentiment, hij zat ineens ('83?) met zijn attitude song als floppy disc in mijn Guitar Player en had alles uitgeschreven, hij moest zijn eigen tablatuur bedenken want dat gedive met een Floyd was nieuw, zeker als het 3 klanken waren.
Een van zijn grappen was bijvoorbeeld de B-snaar van het fretboard af te trekken (pull b string on 12 fret -ploink, ploink)
Attitude song heb ik nooit in zijn geheel kunnen spelen maar al die triool runs, daar heb je je leven lang plezier van, het leert je vooral ambidextrie en nootkeuze.
Afijn, good job, het geluid lijkt er zelfs wel een beetje op en ik had nergens een akward moment wat op de loer ligt als je referenties maakt (als ik voor elke keer dat een SRV wannabe een foute hoed opzet een euro zou krijgen...)
Ik ben zelf geen fan van het tapping gedoe wegens hoog Look Ma, No Hands gehalte en Vai zelf zou er meer schurende atonaliteit in gooien maar soit, hoed af sir.

Ja! De innovativiteiten zijn al lang niet meer op een hand te tellen. En het knappe: nog steeds komt ie met nieuwe dingen. Wat betreft tapping, tja, ik ben er dol op, hier zit trouwens ook een lick in die niet echt des Vais is maar meer Greg Howe (zo'n stringskipped arpeggio). De laatste lick loopt overigens wel wat atonaal af als ik me niet vergis. Hoe het ook zij, dank voor het luisteren en je reactie!

[pasqual]

Wauw! Erg goed stukje muziek. Zeker weten in de stijl van Vai! Super goed gespeeld Luc!

[Luc-O]

Wauw! Erg goed stukje muziek. Zeker weten in de stijl van Vai! Super goed gespeeld Luc!

Thanks!! ��

[Duhsjaak]

Met de robotmatige perfectie ligt de stierlijk vervelende uniformiteit op de loer.
Ik ben daardoor alleen mar nog meer blij met de verschillen.
En niet alleen in de muziek. Dat spreekt voor zich.

Ik kan daarom er best van genieten dat je de moeite neemt in de buurt van je held te komen.
Pet af voor de tijd die dit niveau zeker zal kosten.
Het creëert de ruimte waardoor ik lekker mijn eigen ding kan doen.
Keep on keeping on!
Vriendelijke groet, Gus

[Luc-O]

Met de robotmatige perfectie ligt de stierlijk vervelende uniformiteit op de loer.
Ik ben daardoor alleen mar nog meer blij met de verschillen.
En niet alleen in de muziek. Dat spreekt voor zich.

Ik kan daarom er best van genieten dat je de moeite neemt in de buurt van je held te komen.
Pet af voor de tijd die dit niveau zeker zal kosten.
Het creëert de ruimte waardoor ik lekker mijn eigen ding kan doen.
Keep on keeping on!
Vriendelijke groet, Gus

Dank voor het luisteren en je reactie Gus! Al vind ik de eerste zin wat cryptisch, wat is het verband tussen perfectie (wat dit niet is overigens, zei de selfcritic) en uniformiteit? Het is denk ik niet gek om een opname zo 'perfect' mogelijk te willen doen, toch?

[edje kadetje]

Heel goed gedaan. Knap stukje werk.
Ook de productie is dik voor elkaar.

Bij mij zorgde het maken en afronden van zo’n hommage ervoor dat ik daarna vrijer was in wat ik maakte. Niet dat ik het zo bewust ervoer, maar alles wat ik erna maakte, lijkt veel minder op Pink Floyd.

Ik hoop de komende tijd meer van je werk te horen.


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk