Oorspronkelijk geplaatst door Apenzoon
Eerste post.
Mijn ervaringen met oude japanners zijn vooral positief. Ik heb een Sakai Stratocaster en een Diamond Les Paul. De Sakai is een soort multiplex, maar hij klinkt geweldig. Het gewicht is dan ook stevig. Als ik hem had gezien had voor ik hem kocht (E 70) had ik hem vast niet gekocht. Achteraf is dat goed, want na het nodige opknapwerk (ook door prof) is het een perfecte en spotgoedkope gitaar gebleken. De Les Paul was al 30 jaar van mijn pa. Die is nu aan de beurt. 20 jaar opgeslagen geweest. Deze bestaat volledig uit mahonie. Zo lijkt het op de plaatsen waar hij beschadigd is iig. De body is uit twee delen. Plat op elkaar gelijmd. Klinkt nu al geweldig. De geschroefde hals is niet zo'n probleem. Ik laat hem nu afstellen en dan komt er een beetje schelllak (hoe schrijf je dat?) tussen de hals en de body voor beter contact.
Wat is zeggen wil is dat je best een gitaar voor ronde de 100 euro kan kopen en die vervolgens helemaal naar eigen wens (laten) opknappen.
En nog een paar japanse merken die volgens mij nog niet genoemd zijn;
Sakai, Aria, Diamond, Bird, Hondo, Custom.
Het is inderdaad wel belangrijk om even goed te kijken. De kwaliteit verschilt gigantisch.
Diamond was geloof ik bijna hetzelfde als Aria. Zoiets als Cimar bij Ibanez.
Als iemand nog iets weet over de merken van mijn gitaren (Sakai en Diamond) hoor ik dat graag! Het is allemaal vrij schimmig wat dit soort merken betreft.