trouwens, je hebt nòg twee platen met John Scofield, Bill Frisell, Marc Johnson en Peter Erskine.
Bass Desires en Second Sight heten die.
Mooi werk!
Printable View
trouwens, je hebt nòg twee platen met John Scofield, Bill Frisell, Marc Johnson en Peter Erskine.
Bass Desires en Second Sight heten die.
Mooi werk!
Harald, stukken als So What (en Impressions) behoren natuurlijk wel tot de uitzonderingen in het Real Book, maar ook daar valt er met bijvoorbeeld quartale harmonie enorm veel te doen. Deze jongen geeft een lesje dat niet supermoeilijk is, maar toch al aangeeft dat er in zo'n stuk veel meer kan dan de liggingen van Dm7 en Ebm7... http://www.youtube.com/watch?v=NXnIqyyW0dA
Hancock gaat natuurlijk nog eens vijf stapjes verder:
http://www.youtube.com/watch?v=eIl1M49qvSU
Verder is het inderdaad een smakenverhaal, waarbij ik zelf persoonlijk juist die bebop-aanpak (het harmonisch rijker maken van een simpel popliedje) erg fraai vind. Je hebt gelijk dat het door de jaren heen een soort varieren met "standaardprocedures" is geworden met dingen als backcycling, tritoonsubstitutie, "regels" voor welke akkoorden gealtereerd worden etc. Maar die "procedures" roepen misschien ook wel door die herkenbaarheid een sound en sfeer op die ik enorm mooi vind.
Frisell... ik ken die oudere platen met o.a. Live To Tell inderdaad, en wat-ie met Scofield en Stern heeft gedaan, en ik vond de Floratone plaat van een paar jaar terug erg leuk. Heb 'm pas gezien met McCoy Tyner (over quartale harmonie gesproken!) en Scofield en ook dat was mooi en erg bescheiden en ingetogen. Wel een beetje hetzelfde als in dat filmpje: in die setting heeft hij niet echt ruimte om z'n atmosferische ding te doen en tegen het relatieve geweld van zo'n Bartz en de enorme power van Tyner steekt zijn telecaster dan toch wel heel fragiel af. Scofield hield zich ook erg in trouwens, maakte er zeker geen gitaarwedstrijdje van.
Over het algemeen vind ik dat vaak 'gezocht'. Kijk het is heel leuk om in een gitaarles 'altijd is kortjakje ziek' op die manier te begeleiden, maar voegt het muzikaal wat toe? Je kent vast wel van die sinterklaasliedjes begeleid door zo'n jazztrio.... doe mij dan maar de juf op een ukelele met 3 akkoorden....Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door EuroCinema
Het wordt zo gauw een truukje.. wel een truukje dat je moet beheersen uiteraard.
Je zou voor de gein eens van bartok de 44 duo's voor 2 violen moeten beluisteren. Simpele volksmelodietjes gespeeld door viool 1, viool 2 voegt er een contrapunt aan toe dat enerzijds net zo simpel is maar anderzijds door nootkeus en spanning/ontspanning modern, maar niet afleidt van de melodie.
Zeer fraai (ook bijv. met een goed glas whiskey) en raakvlakken met de Frisell-stijl.
In de beperking toont zich de meester.... en de meester van de beperking is wat mij betreft Frisell ;-).
Sodemieters.... dit gaat me mijn pet allemaal te boven. All that jazz....:)
Maar, ik als beperkte gitarist ben wel heel blij dat ik me enigszins heb verdiept in akkoorden en harmonieleer. Het helpt enorm als je weet hoe akkoordschema's zijn opgebouwd en welke toonladders er beschikbaar zijn.
Als je de grondbeginselen kent, kun je in principe 95% van de nummers binnen het rock/populaire idioom makkelijk spelen, omdat je gewoon weet hoe een nummer in elkaar steekt, in welke toonsoort het staat en welke toonladders en arpeggio's je kunt gebruiken om te soleren.
Ook het op de hoogte zijn van begrippen als transponeren en moduleren helpt enorm om nummers uit te zoeken.
Mijn notenleeskunst is ook heel beperkt (eigenlijk niet aanwezig...), maar ik kan in een partituur wel de da capo's en d'al segno's en zo onderscheiden, zo heb ik bv. een aantal jaren in een big band kunnen spelen. Heel leerzaam trouwens! Zo kwam ik er o.a. achter dat je van al die ingewikkelde akkoorden de grondtoon niet eens hoeft te spelen, omdat de bas dat al doet. Scheelt weer.....
Ik ben helaas niet dusdanig getalenteerd dat ik kan zeggen: Ach, ik doe maar wat.....;)
Tuurlijk kun je verschillende akkoorden spelen over zo'n vamp in 1 akkoord, op een of andere manier vind ik dat toch heel anders een aantal van de 2 5 1 subtituties die Joe Pass in dat filmpje met All the things you are gebruikt. Ik ben het nummer toch regelmatig kwijt, en dat heb ik bij zo'n akkoorden vamp niet zo snel.Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door EuroCinema
Wat Hancock doet... je zult het vast wel allemaal goed kunnen praten achteraf, maar ik zou inwendig behoorlijk vloeken als ik dat thema speel en hij er die akkoorden onder legt. Als je wanhopig op zoek bent naar vernieuwing vind je het misschien geweldig, maar het majeur akkoord wat hij gelijk in het begin onder het thema gooit kan daar gewoon niet, klinkt voor geen meter, net als een aantal andere akkoorden die hij gebruikt. Hij zal het trouwens ongetwijfeld precies zo bedoelen, blijkbaar vindt hij het wel kunnen, maar het vloekt gewoon met het thema. Luister maar eens naar de akkoordjes die hij de laatste keer voordat de blazers er met de goede akkoorden inkomen speelt. Gelukkig weet de bassist tenminste wel wat hij aan het doen is ;) Ga dan gewoon free jazz spelen :stop: (ben hier uiteraard bewust enigzins gechargeerd :hippie:) In de solo werkt het dan weer wel, maar daar speelt hij die onzin akkoorden dan weer niet. Je zou bijna denken dat hij de solist in het begin opzettelijk pootje wil lichten.
Tuurlijk is Hancock een uitstekende pianist en een VEEL betere jazzmuzikant dan ik ooit zal zijn, maar dit spreekt me echt niet aan. Als dit het resultaat is van wat je met al die theorie kunt doen, luister ik liever naar muzikanten die hun theorie iets minder goed beheersen, maar wel liefde voor de song zelf hebben. Dat geldt trouwens net zo goed voor een nummer als Giant Steps of atonale muziek die eerder aangehaald werden als argument voor het beheersen van de theorie. Vind beide eerder een argument tegen eigenlijk.
VInd die modale dingen dan bij Zappa eigenlijk leuker, de band speelt vrij net (harmonisch dan, ritmisch gebeurt er vaak wel van alles met de bas en drums in respons op de solist) een vamp van 1 of 2 akkoorden. De solist heeft dan een enorme vrijheid om van alles uit te halen.
Kan op youtube helaas weinig typische solos in die stijl vinden. Dit is Zappa's zoon Dweezil
http://www.youtube.com/watch?v=HIbecJO3Fug
Ik bedoelde met simple popliedjes eigenlijk gewoon de jazzstandards, die bijna allemaal uit de musical- en tin pan alley-sfeer kwamen, de pop van hun tijd. Dat kijk-ons-eens-iets-verjazzen kan inderdaad rotvervelend uitpakken (tenzij het zo grappig gebeurt als bij Richard Cheese bijvoorbeeld). Net als MTV unplugged langzame/"gevoelige" versies van stevige rocknummers trouwens -Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Jimi Hendrix
:ok: Dat is toch prachtig? Die Rooney is een wereldtrompettist en Hancock is hem vanaf de eerste tel aan het uitdagen om dat overbekende nummer opnieuw te interpreteren, alsof z'n piano zegt: "mooi, maar volgens mij kun je beter". Terwijl-ie bij een andere solist (Loueke bijvoorbeeld) vaak juist weer heel mellow en ondersteunend de ruimte geeft. Dit zijn grote jongens die aan het stoeien zijn.Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Harald
Je hebt gelijk: van respect/liefde voor een compositie is in jazz niet altijd sprake. Soms is het niet meer dan een springplank. Andere keren (bij de beboppers) waren ze een stuk dat ze als broodspeler in een orkest veel gespeeld hadden gewoon een beetje beu, en was de lol om het te verbouwen, er als het ware een snorretje op te tekenen. Kom ik weer met Grant Green, maar die kon wel heel mooi een melodie simpel en liefdevol spelen. Zijn versie van Round Midnight is gewoon de naakte essentie van die compositie, met veel van de slimmigheden uit andere versies achterwege gelaten.
Zappa is hier bekend en geliefd hoor, heb een flinke rij cd's van zeg maar Hot Rats t/m Guitar. Tja, dat vind ik dan ook gewoon te gek maar vergelijk ik niet zozeer met "echte" jazz. Kip is lekker en biefstuk ook, zeg maar.
vooral dit denk ik!!Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Jimi Hendrix
het lijkt wel trouwens heel moeilijk om op een simpele manier metheny als een kletsmeier te laten klinken in een bezettig. Dus die moet ik maar even zoeken.
Als metheny solo begint dan moet ik er ook nix meer van hebben:-)
trouwens ulf wakenius vond ik erg goed met Oscar peterson. verder was er nog een plaat die ik me herrinner met een zekere albers over iets dat giant steps ofzo heet.
Stoeien, kan wel, maar in dit geval is het niet echt zoals de componist het nummer bedoeld heeft. Die bedoelde toch echt mineur akkoorden. En als Hancock eerst majeur insinueert, en de blazers vervolgens gelijk mineur haal je de logica uit het schema. Dit gaat me teveel op oude countryblues lijken, toen details als majeur/mineur, en het wel of niet stemmen van de gitaar nog optioneel waren.
Ander nadeel is dat als de begeleider continu van die gealtereerde akkoorden speelt hij feitelijk de solist voorschrijft wat hij wel en niet mag doen. Noem me gerust ouderwets, maar wat mijn betreft luister je als begeleider juist naar de solist, en voorzover je stuurt dan toch iets subtieler dan al die toegevoegde valse noten die Hancock hier in het begin gebruikt. Kijk, als de club dan echt klinkt alsof iedereen op één lijn zit dan kan het best werken, maar dat is bij die eerste solo niet het geval. Hancock klinkt daar alsof hij op een eilandje zit en helemaal niet naar de solist luistert, en de rest van de band zit ergens anders. En het publiek vindt het allemaal geweldig... is dat omdat ze het 'snappen' of denken ze dat het raar klinkt maar toch echt moet kloppen omdat het toch wel de grote hancock is die dit speelt?
De Beboppers hadden tenminste nog het fatsoen om een nieuwe melodie op het volledig verbouwde akkoordenschema te verzinnen. Maar goed, dat was ook vooral om te voorkomen dat er royalties betaald moesten worden over de radiouitzending of opname :sssh:
Een stuk als ' So What' hoef je voor mij niet te reharmoniseren : IMO staat de enige èn definitieve èn nooit geëvenaarde versie op Kind of Blue. Idem voor de andere nummers op dat album trouwens.
Ik heb geen weet van een copie die beter is dan het originele.
Al was het maar voor de 'prestaties' van de muzikanten.
Mooi.
allemaal +1Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Harald
maar misschien is dit de 'evolutie' van muziek?
diegene die xxaantal jaar terug voor t eerst durfde moduleren zorgde voor een wereldschok. Of dat men de V dominant 7 maakte.
toen so what uit kwam was t fantastisch om een herstelde 7 op m7 akkoord te spelen
Nu de tijd speelt bv een scofield een #10 op een mineur.
en end of all, als heel de zaal vol zit keer op keer zal je t waarschijnlijk zo slecht nog niet doen.
ja dûh! Als ene HK uut pietlutjebroek linksom zegt over een jazznummer en Herbie Hancock roept rechtsom geloof ik natuurlijk ook eerder Herbie Hancock :seriousf: Maar goed, als ik die HK zelf ben, wordt het al iets lastiger :soinnocent:
Gelukkig verschillen smaken, heeft Herbie tenminste ook nog werk :) Verderop in het nummer komt het ook best nog goed, maar dat begin, hoeft voor mij niet zo. Zolang ik nog vrij ben om concerten van Frans Bauer, en Herbie Hancock gewoon te mijden vind ik het allemaal best ;)
Met theorie is het net als met techniek, zolang het in dienst van de muziek staat, hoe meer je weet en kunt, hoe beter! Maar als het in plaats van een middel een doel wordt hoeft het voor mij niet en zet ik liever een plaat van JJ Cale of ZZ Top op. Dat geldt voor over the top modulaties, klassieke/serieuze componisten die coute ce coute vernieuwend moeten zijn en met zoiets als atonale muziek op de proppen komen, net zo goed als voor shredders die alleen nog maar zo snel mogelijk proberen te spelen.
Grappig, ik heb dit topic een hele tijd gevolgd maar wist niet goed wat ik zou kunnen toevoegen, omdat ik weinig kan verzinnen op de vraag wat je aan theorie hebt.
Aan de hand van de geposte video's durf ik wel te zeggen dat ik waarschijnlijk precies van de andere kant kom.
Zoals die eerste video van Sylvain Luc, wow, prachtig, daar krijg ik echt kippenvel van.
Die tweede met Bireli Lagrene is dan waar ik compleet schurft van krijg en precies dat wat me niet aanstaat aan Jazz, het klinkt allemaal zo braaf, ik mis er echt sfeer en diepte in.
Dat wat mensen als Hancock en McCoy Tyner in de geposte video's doen vind ik juist heel interessant omdat ze meer een bepaalde sfeer benadrukken die dan weer op een vreemde (maar voor mij toch mooie) manier weer uitkomt in het stuk.
Die snelle noten vind ik ook niet per se mooi, maar die vind ik ook niet mooi bij de geposte bebop volgelingen als Oberg enzo.
Frisell doet dat heel mooi, soms wel heel abstract, maar hij speelt in ieder geval geen snelle nutteloze noten en is meer bezig met de klank en melodie, dat waardeer ik erg in hem.
Ik weiger te geloven dat je om een complexe harmonische sfeer neer te kunnen zetten door al die bebop shit heen zou moeten.
Mijn benadering van het opzoeken van die complexe harmonische sferen is dan ook niet direct theoretisch, maar meer een van luisteren en dingen uitproberen.
Desalniettemin kan een mooi theoretisch idee ook leiden tot een fantastisch stuk muziek, je moet het alleen om kunnen zetten en er de juiste mate van afstand en vrijheid in vinden.
Maar ja, in principe is dat met elk idee en met elke vorm van een artistieke uiting of kunst zo denk ik.
@ Tristan.
Bireli +Luc braafjes?
Ik voeg je toe aan m'n lijstje met hopeloze gevallen.
Vergeet niet dat Hancock jarenlang met Miles heeft gespeeld - in misschien wel de meest geroemde jazzband in de geschiedenis - en ook veel "extremere" versies van So What met hem heeft gespeeld, zoals op Miles in Berlin. Deze versie ligt duidelijk in het verlengde daarvan, en van Miles' tweede quintet in het algemeen. Het spannende daarvan was juist dat iedereen van rol kon wisselen en dat rollen van begeleider of solist vervaagden: ze speelden (zoals wel meer mensen in die tijd) met de conventies van hun genre. Een schilderij hoeft niet altijd een herkenbaar plaatje te zijn, een gedicht hoeft niet altijd te rijmen, een film hoeft niet altijd te eindigen met een auto-achtervolging en een explosie waarna de held het meisje krijgt. En muziek hoeft niet altijd een melodie te zijn, netjes begeleid door bijpassende akkoorden en een ritme. (Zelfs al vinden veel mensen al die dingen nog steeds het mooiste.) Sowieso vind ik het een mega-prestatie van de jazzvernieuwers van de jaren 40,50 en 60 dat ze in 2009 nog steeds mensen op de zenuwen kunnen werken :seriousf:Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Harald
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Harald
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Harald
Deze drie heb ik even op een rijtje gezet, omdat er iets inzit wat ik jammer vind. Het idee dat jazz (of andere minder toegankelijke muziek) een soort oplichterij is. Jazz, literatuur, abstracte kunst etc krijgen daar altijd mee te maken en ik vind het eerlijk gezegd een beetje paranoide. Bij mij valt het kwartje nog steeds niet bij U2 - ik hoor het wel maar ik voel niks. Ik wil echter best aannemen dat die band het met hart & ziel doet en dat die uitverkochte ArenA vol zit met mensen die er wel van genieten. Zo moeilijk is dat toch niet? :dontgeti:Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Harald
Wat Hancock doet moet je hiermee eens vergelijken :
http://pablopicasso.skynetblogs.be/
Ook hier is er met compositie enz. rekening gehouden.
Wat is ' overdreven' virtuoos?
De exhibitie van het gratuite meesterschap.
Wat is niet ' overdreven'?
Je laten inspireren door een nummer, en je kennis gebruiken.
Zin of onzin van theorie , of zin of onzin van kennis?
Het blijft iig een ' oren-ding' , je houd er van of je houd er niet van, maar smaak kan evolueren, in verschillende richtingen.
Frissel, Scofield, Stern, Metheny, Rosenwinckel : het doet me dus niks he. Maar ooit veranderd dat misschien wel. Misschien dat er pure rockliefhebbers op één of ander moment geraakt zullen worden door Baden Powell of Paco de Lucia, of door deze meneer :
http://www.youtube.com/watch?v=v_MY6t6QGiI
Picasso was een genie. Als je een zadel en een stuur bij het straatafval wegpakt en er een stier in ziet, en dat zo, zonder extra stukjes, in elkaar zet dat het ook duidelijk is dat je een stier bedoelt, grote klasse!
Muziek hoeft ook niet altijd harmonieus of mooi te zijn. Als je dan toch Picasso erbij haalt, Guernica van Adrian Belew klinkt precies zoals het schilderij Guernica er uit ziet. En daar is niets moois aan. Maar door de link met het schilderij is het als muziekstuk daardoor wel geslaagd. En Zappa kon ook de nodige teringherrie produceren, maar het werd ook gebalanceerd door andere dingen. Dan kom je weer op het stuk spanning en ontspanning.
Dat jazz oplichterij zou zijn, maak jij ervan. Ik heb het heel specifiek over een klein stuk in die uitvoering. (dat stukje over die boppers met de nieuwe themas is trouwens gewoon een stukje geschiedenis. Ze mochten gewoon geen bestaande nummers spelen om de kosten voor de radiostations laag te houden, in die tijd was veel muziek op de radio tenslotte nog live.) Dat hij dat bij Miles misschien ook wel mocht, misschien, maar als ik het me goed herinner heeft Miles zelf wel eens in een interview gezegd dat mensen nu eenmaal belazerd willen worden, in relatie tot zijn eigen muziek. (maar ik dacht dat dat over zijn eerste elektrische bands ging, lang geleden dat ik het las. Maar een nummer als Weasels ripped my flesh van Zappa zit ook een beetje in zo'n hoek vanuit Zappa's optiek vermoed ik) Dus ook maar de vraag hoe dat dan bedoeld was. Toegankelijkheid vind ik ook niet zo'n heel essentieel criterium. Sommige toegankelijke dingen zijn geweldig, sommige ontoegankelijke ook. (The radio is broken is vanuit het perspectief van een standaard muziekluisteraar ook volstrekt ongenietbaar, net als een nummer als Drowning Witch, met een van de gitaarsolos klinkend alsof iemand over de reling van het schip staat over te geven. Maar om the radio is broken kan ik in een deuk van het lachen liggen, en Drowning Witch/Envelopes is een van mijn favoriete Zappa nummers) Abstracte kunst is hetzelfde verhaal. Ik ben bang dat het paranoïde trekje nu toch eerder aan jouw kant zit.
Sommige jazz is geweldig, andere niet. En dat is dan ook nog een smaakverhaal. Kortom, deze uitvoering van So What kan mij totaal niet bekoren door dat geklooi van Hancock in het begin. Daarmee wil ik echt niet roepen dat Hancock een slechte muzikant is, en al helemaal niet dat alle jazz slecht is. Dat had ondertussen toch aardig duidelijk moeten zijn, gezien wat andere dingen die ik gepost heb in deze thread, zou ik denken :???:
En wat betreft dat op de zenuwen werken... je kan er trots op zijn, maar dat lukt Frans Bauer en Marianne Weber een stuk beter bij mij, dan Herbie Hancock :seriousf:
Daag me niet uit of ik ga ook proberen te bewijzen dat die 2 geniaal zijn ;)
Marianne Weber... fat chance :cooler: Maar Franske zou zomaar toch wel eens slimmer kunnen zijn dan hij ons wil laten geloven... Op puur muzikaal gebied is het natuurlijk wat anders, maar als entertainer doet hij het eigenlijk helemaal niet slecht. Hij kent zijn publiek en speelt daar erg goed op in. Andre Rieu is ook zo iemand. Zou me niet verbazen als hij objectief gezien de slechtse violist in dat hele gezelschap is. Maar als orkestleider verdient hij toch echt wel respect. Heel wat muzikanten die hij al jaren van de straat weet te houden, en begonnen met muziek die eigenlijk alleen bij gratie van zware subsidies in Nederland overeind kon blijven.
Wacht eens effe, ga ik hier nu serieus op in :makeup: Dôh! :seriousf:
Zappa is God,zeg ik, en ik ben verdorie een atheist.
Twenty Small Cigars ( Chungas Revenge ),Sexual harrassement in the workplace,Little house I used to live in, Peaches en Ragalia ( SNL versie, moet te vinden zijn op Youtube want ik heb het gedowload, ooit, en 100 keer bekeken), ik heb zo'n album of 30-40 gehoord van, the man.
Je wordt moe......Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Harald
Ja zeg, je posts stiekem editen :sssh: Mooie uitvoering in dat filmpje. En Baden Powell en de Lucia ken ik ook al minstens een jaar of twintig , en beide heren kunnen erg mooi spelen. En van rock kan ik af en toe ook nog steeds genieten.Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door terrasbeest
Die SNL uitvoeringen zijn vorig jaar of het jaar daarvoor op een vage dvd (slechte kwaliteit geloof ik) uitgebracht. Geen idee of Peaches daarbij zit. Jobson op viool toch? Vond vooral Belushi als samurai saxofonist in the purple lagoon lachen :)Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door terrasbeest
Deze dus :Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Harald
http://www.123video.nl/playvideos.asp?MovieID=180054
I quit : ik ben oud........Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door terrasbeest
Nogmaals edit : ik ben wat achterop geraakt ( werken jullie soms ooit, een beetje ????? )
Werken... tja, thuis of op het podium. Dan kan het reageren dus steeds even tussendoor.
Kom op. Wie kent er Frank Zeppa nu niet? Misschien een minder bekende man, maar in muziek was hij wel één van de meest productieve mannen.
Als ik zelfs dat liedje ken. :dontgeti:
Eén van mijn favorieten van die man is de solo van Muffin Man. :D
http://www.youtube.com/watch?v=aFIMWRXWY90
Zo vanaf 1.40
Tragisch dat hij gestorven is aan prostaatkanker, hij is één van mijn voorbeelden.
Edit: schijnbaar speelt hij een andere solo hierop. xD
Toevallig zat ik deze week ziek thuis met koortsige griep. :dontgeti:Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door terrasbeest
Hebben wij dus niks van gemerkt, puur komedie dus.:ok:Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door EuroCinema
Tsja, inderdaad, hopeloos...Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door terrasbeest
Om zo'n lijst bij te houden in ieder geval...