Ik ga ook in mijn geheugen graven, in chronologische volgorde:
Spaanse gitaar met nylon snaren: toen ik 12, 13 was.
Cort Dove / earth100 (zoiets): 2 decennia later had ik een impulsieve ingeving, wilde weer gitaar spelen.
Yamaha Texan western gitaar: foute hals zo bleek, ingeruild voor een...
Blueridge 63: ingeruild voor een
Blueridge 163: wat een super gitaar, volledig massief, 000 body, maar klinkt helder, vol en luid. Blijft.
Epihpone Les Paul Special: van iemand op gitaarles gekocht, maar ook vrij snel weer verkocht, vond 'm te zwaar en 't klikte het niet.
Epiphone Riviera verkocht, maar had ik moeten houden. Overstap van een akoestische naar zo'n grote semi hollow is niet zo groot, dus spelen ging beter dan met de Les Paul
London City Comet verkocht, ik houd van smalle halzen, maar deze was te plat en smal.
Blueridge 160A verkocht
Epiphone Casino: gaat nooit weg, zit een verhaal aan vast. Gitaar speelt en klinkt ook nog 's jummie.
Naga acoustische gitaar voor in de band, klinkt (ook) versterkt erg goed.
Rickenbacker 360 perfect voor slaggitaar, maar ik had 't idee dat ik (door de smalle hals,lage frets/glad fretboard) er minder goed rifjes/solos op kon spelen (zal wel aan mijn spel gelegen hebben, hoor) en aangezien ik 't aandurfde steeds vaker solo's / rifjes te spelen...toch maar verkocht.
Gretsch Power Jet overgenomen van een kennis - die juist weer op zoek was naar een telecaster sound. Dat heeft de power jet niet echt:cooler:
Gibson Les Paul 60s Tribute speel ik graag en veel op, voor een Les Paul lekker licht.
PRS SE semi hollow speel ik graag en veel op, wat een super gitaartje!
