Oorspronkelijk geplaatst door
Tristan
Haha, dat dacht ik eigenlijk ook al. :)
Over de andere boeg dus, er zijn zoveel tegenwoordig zoveel verschillende interpretaties van de Plexi sound dat je bijna door de bomen het bos niet meer ziet.
Neem Eric Johnson bijvoorbeeld, die speelt zelfs over een oude Plexi, maar klinkt het ook echt zo, voor mij in ieder geval niet.
Wat maakt de Plexi sound eigenlijk tot wat het is?
Voor mij:
1. Vette oversturing met weinig merkbare korreligheid of rafeligheid, reageert/klinkt bijna als een cleane amp alleen dan met veel meer sustain waardoor de gitaar zingt (solo sound).
2. Bruutheid, lompe ballen, rauw, dynamisch, als je hard aanslaat dan krijg je de sound ook recht in je bek, maar als je zachter aanslaat is 'ie bijna clean (rhythm sound).
Het is de, vrijwel onmogelijk perfect verenigbare, combinatie van deze twee factoren die wat mij betreft de magie van Marshall bepaalt.
Met name op punt 2 gaan de meeste boutique bouwers vaak mis wat mij betreft, het klinkt allemaal best leuk hoor, maar vrijwel niks is tegelijkertijd zo clean (qua oversturing), dynamisch en lomp/rauw/agressief als een Marshall.
Veel amps gaan ook veel te ver de moderne kant op (OD100 is een duidelijk voorbeeld), dan klinken ze misschien wel strak, maar het heeft voor mij absoluut niet de vetheid, de breedte, de bruutheid en rauwheid van een Marshall.
