Zijn punt is dat het verschil tussen aan en uit met de (gebufferde) ud kleiner is. En dat hij met zijn (TB) empress een groter contrast ervaart. In hij prefereert een kleiner contrast dus is de UD in vegelijking tot de empress beter.
Printable View
Zijn punt is dat het verschil tussen aan en uit met de (gebufferde) ud kleiner is. En dat hij met zijn (TB) empress een groter contrast ervaart. In hij prefereert een kleiner contrast dus is de UD in vegelijking tot de empress beter.
Ik heb vele delaypedalen gehad en mijn ervaring is dat ze ingeschakeld veel het geluid beinvloeden. Kort door de bocht gezegd, analoge klonken bij mij donker, digitale waren vaak helder. Het is maar net waarvoor je ze gebruikt. Echte tonesuckers heb ik nog niet meegemaakt, wel heb ik een NIET TB delaypedaal gehad die iets eigenaardigs had. Als je 'm ingeschakelde herhaalde hij nog even het laatste wat ik gespeeld had, dus de noten voordat het pedaal aan stond. Het circuit had iets van 2 seconden nodig om weer tone-schoon te zijn.
Lange kabels zijn niet goed voor je geluid, een buffer kan daar helpen, maar weer niet alle buffers zijn goed. De oudere Lehle's vind ik wel oké. Korte (slechte - goedkope) kabels maken je geluid ook minder.
Een delaypedaal in de fx-loop zetten werkt vaak ook beter.
precies, jij snapt het!
Het is dus schijnbaar normaal dat digitale delay pedalen hoog erbij doen en laag eraf halen bij 100% dry stand. Mij is dat bij andere delay pedalen nooit opgevallen. En ik had verwacht dat de Empress dat niet zou doen.
Als dat zo is moet ik toch naar de analoge delay.
Niks eigenaardigs aan. Dat betekent dat er ook in bypass signaal naar de ingang ven de vertragende elektronica gaat. Op het moment dat je em aanzet wordt de uitgang van de vertragingslijn gemixed met het droge signaal en zul je dus idd je laatste paar noten nog net meepakken.
Oplossing? Mute het signaal naar de vertragingslijn als het ding is gebypassed. Ik geloof alléén dat ik geen delay ken die dat doet.
nog even een update:
Ik heb de Empress superdelay terug gestuurd, want ik kon niet wennen aan dat extra hoog erbij/laag eraf in de 100% dry stand. Ze hebben hem uitgebreid getest. Volgens de zaak waar ik hem besteld had was er niks mis (kapot) met het ding en lag het aan het feit dat het de Vintage Modified versie was. Ze zeggen dat deze een warmer hoog zou hebben en meer compressie. Ik betwijfel of het daaraan ligt, want hij had juist meer hoog en klonk ieler, niet bepaald warm vintage-achtig. Volgens mij ligt het echt aan de digitale converters.
Maar goed, ik krijg het geld terug. Wel met 10% restock fee, maar ala beter dan niets. En we zijn weer een avontuur rijker.
Voorlopig hou ik het bij mijn Yamaha UD stomp, wellicht dat er in de toekomst nog een Memory Man Deluxe komt voor de analoge sounds.
Geeft ook maar weer eens aan dat "warm" nogal een lastige en subjectieve term is in het gebruik. Net als zijn tegenhangers "kil" en "klinisch". Persoonlijk houd ik erg van vintage sounds, maar van die terminologie krijg ik een beetje jeuk. Had laatst ook zo'n discussie...
ik: "ik wil niet over deze Line 6 transistoramp spelen, heb je niks anders?"
verantwoordelijke voor aanwezige versterker: "ja maar deze klinkt echt warm!"
:roll:
Heel veel "warme" vintage gear, zoals bucket-brigade analoge delays, kleine tube-ampjes, ouwe tele's en jazzbakken, treble boosters, fuzzes etc klinken trouwens behoorlijk fel en aggressief in het hoog. Warm is voor de 1 dus gelijk aan minder schel, zelfs dof, maar voor de ander klinkt Jimmy Page's tele met de wah vol open in Whole Lotta Love "warm". Zullen we dat woord maar gewoon afschaffen? Of in elk geval er niet meer intuinen dat fabrikanten er hun gear mee aanprijzen?
Graag!!
ook,
http://dirk-hendrik.com/boutique.html
en dan naar het "turn up the heater!" stukje ;)
In welke gevallen is TB dan niet beter?