ik bedoel eigenlijk: meer spelen minder zeuren ;) maar dat kwam er wat onhandig uit ;)Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Powderfinger
Printable View
ik bedoel eigenlijk: meer spelen minder zeuren ;) maar dat kwam er wat onhandig uit ;)Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Powderfinger
Je zegt er zijn wel degelijk voorbeelden van schilders die voor elke kleur een tubetje willen, maar hun werkt ligt later bij de Action?Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Duhsjaak
Ik zou zeggen:Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Eko
De kleuren zijn de snaren,
De kwasten zijn je gitaren,
De doeken zijn de versterkers,
Etc. etc. etc.
Maar ik dwaal af. Er bestaat wel iets als te veel gear, maar het is altijd een mening. Toen ik m'n 2e electrische gitaar ging kopen zei m'n moeder: "Je hebt toch al een electrische gitaar?" M'n vader daarentegen begreep het volkomen: Ander geluid, andere bespeelbaarheid, altijd handig om er iig 2 te hebben. Dus ja, perceptie maakt het verschil tussen: te veel gear, te weinig gear of genoeg gear (wat onmogelijk is).
Volgens mij is vaardigheid hier het uitgangspunt. Als je vaardig bent zou je kunnen volstaan met weinig, of kunnen excelleren op van alles. Misschien gaat het hier over breedte en diepte.
Er zijn heel wat grote gitaristen met mega collecties. Alleen zijn ze die pas gaan aanleggen nadat ze hun grootste successen hadden geboekt met behulp en één of enkele gitaartjes... Dus veel gitaren = absoluut niet nodig maar = absoluut heel plezant.
Ja, da's logisch, ik zou als ik rijk zou zijn zou ik er ook wel meer hebben....., ik wil nog graag een ES en een Firebird en een goede Telecaster en een mooie Gretsch en een D35 en een D28 en een J200 en een.......................... Lang verhaal kort: nodig, nee. Leuk, jazeker dus als je het geld hebt: waarom niet! (sparen kost tegenwoordig geld!)
Veel praktischer wordt het trouwens in de volgende situaties:
- Toen ik net een paar maanden mijn Indie had, was ze héél erg welkom. Ik was een beetje uitgekeken op mijn Jaguar, dus ik vond inspiratie in deze gitaar. Ik ging weer meer spelen. Een tijdje later echter herleefde mijn liefde voor de Jag. Gevolg: als ik ging spelen, had ik gewoon moeite te kiezen welke gitaar ik zou pakken. Soms ging het zelfs zover dat ik, terwijl ik op één gitaar stond te spelen, ik me afvroeg waarom ik de ander niet vast had. Erg frustrerend! Inmiddels vind ik de Indie niet meer zo interessant, maar gebruikt de zanger van mijn band hem voor nummers in open C.
- Ik heb het eigenlijk al genoemd, maar toen ik mijn Gretsch kocht, kon ik me amper voorstellen dat ik minder op mijn Jag zou willen spelen. Toen de Gretsch eenmaal in mijn bezit was, voelde ik ineens geen verbintenis meer met de Jag. Onlangs de Gretsch na laten kijken, was ik weer verliefd op de Jag. Intussen heb ik gewoon 4 gitaren waar ik enorm van houd, en sterker nog, waar ik wel degelijk zonder kan. Als ik na een periode weer eens wat meer op een andere gitaar speel dan normaal, betekent dat nieuwe inspiratie. En dat is precies waarom het nuttig is om veel spullen te hebben - de balans tussen verveling en inspiratie.
Het begint verdacht veel op een discussie over monogamie te lijken. Kun je teveel minaressen hebben?
Zo voelde het oprecht ook toen ik weer een weekje 'terug' was bij de Jaguar.Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Einzeln
Jazeker want jij mag geen custom shop gitaren kopen als je niet minstens op Hendrix niveau kan plukken aan je snaren. Henny Vrienten zou gewoon afgeschoten moeten worden. Zal eerdaags vast wel gebeuren door een diehard gitaarnetter die Hendrix les had kunnen geven :pCitaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Tunes