trouwens, je hebt nòg twee platen met John Scofield, Bill Frisell, Marc Johnson en Peter Erskine.
Bass Desires en Second Sight heten die.
Mooi werk!
Printable View
trouwens, je hebt nòg twee platen met John Scofield, Bill Frisell, Marc Johnson en Peter Erskine.
Bass Desires en Second Sight heten die.
Mooi werk!
Harald, stukken als So What (en Impressions) behoren natuurlijk wel tot de uitzonderingen in het Real Book, maar ook daar valt er met bijvoorbeeld quartale harmonie enorm veel te doen. Deze jongen geeft een lesje dat niet supermoeilijk is, maar toch al aangeeft dat er in zo'n stuk veel meer kan dan de liggingen van Dm7 en Ebm7... http://www.youtube.com/watch?v=NXnIqyyW0dA
Hancock gaat natuurlijk nog eens vijf stapjes verder:
http://www.youtube.com/watch?v=eIl1M49qvSU
Verder is het inderdaad een smakenverhaal, waarbij ik zelf persoonlijk juist die bebop-aanpak (het harmonisch rijker maken van een simpel popliedje) erg fraai vind. Je hebt gelijk dat het door de jaren heen een soort varieren met "standaardprocedures" is geworden met dingen als backcycling, tritoonsubstitutie, "regels" voor welke akkoorden gealtereerd worden etc. Maar die "procedures" roepen misschien ook wel door die herkenbaarheid een sound en sfeer op die ik enorm mooi vind.
Frisell... ik ken die oudere platen met o.a. Live To Tell inderdaad, en wat-ie met Scofield en Stern heeft gedaan, en ik vond de Floratone plaat van een paar jaar terug erg leuk. Heb 'm pas gezien met McCoy Tyner (over quartale harmonie gesproken!) en Scofield en ook dat was mooi en erg bescheiden en ingetogen. Wel een beetje hetzelfde als in dat filmpje: in die setting heeft hij niet echt ruimte om z'n atmosferische ding te doen en tegen het relatieve geweld van zo'n Bartz en de enorme power van Tyner steekt zijn telecaster dan toch wel heel fragiel af. Scofield hield zich ook erg in trouwens, maakte er zeker geen gitaarwedstrijdje van.
Over het algemeen vind ik dat vaak 'gezocht'. Kijk het is heel leuk om in een gitaarles 'altijd is kortjakje ziek' op die manier te begeleiden, maar voegt het muzikaal wat toe? Je kent vast wel van die sinterklaasliedjes begeleid door zo'n jazztrio.... doe mij dan maar de juf op een ukelele met 3 akkoorden....Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door EuroCinema
Het wordt zo gauw een truukje.. wel een truukje dat je moet beheersen uiteraard.
Je zou voor de gein eens van bartok de 44 duo's voor 2 violen moeten beluisteren. Simpele volksmelodietjes gespeeld door viool 1, viool 2 voegt er een contrapunt aan toe dat enerzijds net zo simpel is maar anderzijds door nootkeus en spanning/ontspanning modern, maar niet afleidt van de melodie.
Zeer fraai (ook bijv. met een goed glas whiskey) en raakvlakken met de Frisell-stijl.
In de beperking toont zich de meester.... en de meester van de beperking is wat mij betreft Frisell ;-).
Sodemieters.... dit gaat me mijn pet allemaal te boven. All that jazz....:)
Maar, ik als beperkte gitarist ben wel heel blij dat ik me enigszins heb verdiept in akkoorden en harmonieleer. Het helpt enorm als je weet hoe akkoordschema's zijn opgebouwd en welke toonladders er beschikbaar zijn.
Als je de grondbeginselen kent, kun je in principe 95% van de nummers binnen het rock/populaire idioom makkelijk spelen, omdat je gewoon weet hoe een nummer in elkaar steekt, in welke toonsoort het staat en welke toonladders en arpeggio's je kunt gebruiken om te soleren.
Ook het op de hoogte zijn van begrippen als transponeren en moduleren helpt enorm om nummers uit te zoeken.
Mijn notenleeskunst is ook heel beperkt (eigenlijk niet aanwezig...), maar ik kan in een partituur wel de da capo's en d'al segno's en zo onderscheiden, zo heb ik bv. een aantal jaren in een big band kunnen spelen. Heel leerzaam trouwens! Zo kwam ik er o.a. achter dat je van al die ingewikkelde akkoorden de grondtoon niet eens hoeft te spelen, omdat de bas dat al doet. Scheelt weer.....
Ik ben helaas niet dusdanig getalenteerd dat ik kan zeggen: Ach, ik doe maar wat.....;)
Tuurlijk kun je verschillende akkoorden spelen over zo'n vamp in 1 akkoord, op een of andere manier vind ik dat toch heel anders een aantal van de 2 5 1 subtituties die Joe Pass in dat filmpje met All the things you are gebruikt. Ik ben het nummer toch regelmatig kwijt, en dat heb ik bij zo'n akkoorden vamp niet zo snel.Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door EuroCinema
Wat Hancock doet... je zult het vast wel allemaal goed kunnen praten achteraf, maar ik zou inwendig behoorlijk vloeken als ik dat thema speel en hij er die akkoorden onder legt. Als je wanhopig op zoek bent naar vernieuwing vind je het misschien geweldig, maar het majeur akkoord wat hij gelijk in het begin onder het thema gooit kan daar gewoon niet, klinkt voor geen meter, net als een aantal andere akkoorden die hij gebruikt. Hij zal het trouwens ongetwijfeld precies zo bedoelen, blijkbaar vindt hij het wel kunnen, maar het vloekt gewoon met het thema. Luister maar eens naar de akkoordjes die hij de laatste keer voordat de blazers er met de goede akkoorden inkomen speelt. Gelukkig weet de bassist tenminste wel wat hij aan het doen is ;) Ga dan gewoon free jazz spelen :stop: (ben hier uiteraard bewust enigzins gechargeerd :hippie:) In de solo werkt het dan weer wel, maar daar speelt hij die onzin akkoorden dan weer niet. Je zou bijna denken dat hij de solist in het begin opzettelijk pootje wil lichten.
Tuurlijk is Hancock een uitstekende pianist en een VEEL betere jazzmuzikant dan ik ooit zal zijn, maar dit spreekt me echt niet aan. Als dit het resultaat is van wat je met al die theorie kunt doen, luister ik liever naar muzikanten die hun theorie iets minder goed beheersen, maar wel liefde voor de song zelf hebben. Dat geldt trouwens net zo goed voor een nummer als Giant Steps of atonale muziek die eerder aangehaald werden als argument voor het beheersen van de theorie. Vind beide eerder een argument tegen eigenlijk.
VInd die modale dingen dan bij Zappa eigenlijk leuker, de band speelt vrij net (harmonisch dan, ritmisch gebeurt er vaak wel van alles met de bas en drums in respons op de solist) een vamp van 1 of 2 akkoorden. De solist heeft dan een enorme vrijheid om van alles uit te halen.
Kan op youtube helaas weinig typische solos in die stijl vinden. Dit is Zappa's zoon Dweezil
http://www.youtube.com/watch?v=HIbecJO3Fug
Ik bedoelde met simple popliedjes eigenlijk gewoon de jazzstandards, die bijna allemaal uit de musical- en tin pan alley-sfeer kwamen, de pop van hun tijd. Dat kijk-ons-eens-iets-verjazzen kan inderdaad rotvervelend uitpakken (tenzij het zo grappig gebeurt als bij Richard Cheese bijvoorbeeld). Net als MTV unplugged langzame/"gevoelige" versies van stevige rocknummers trouwens -Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Jimi Hendrix
:ok: Dat is toch prachtig? Die Rooney is een wereldtrompettist en Hancock is hem vanaf de eerste tel aan het uitdagen om dat overbekende nummer opnieuw te interpreteren, alsof z'n piano zegt: "mooi, maar volgens mij kun je beter". Terwijl-ie bij een andere solist (Loueke bijvoorbeeld) vaak juist weer heel mellow en ondersteunend de ruimte geeft. Dit zijn grote jongens die aan het stoeien zijn.Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Harald
Je hebt gelijk: van respect/liefde voor een compositie is in jazz niet altijd sprake. Soms is het niet meer dan een springplank. Andere keren (bij de beboppers) waren ze een stuk dat ze als broodspeler in een orkest veel gespeeld hadden gewoon een beetje beu, en was de lol om het te verbouwen, er als het ware een snorretje op te tekenen. Kom ik weer met Grant Green, maar die kon wel heel mooi een melodie simpel en liefdevol spelen. Zijn versie van Round Midnight is gewoon de naakte essentie van die compositie, met veel van de slimmigheden uit andere versies achterwege gelaten.
Zappa is hier bekend en geliefd hoor, heb een flinke rij cd's van zeg maar Hot Rats t/m Guitar. Tja, dat vind ik dan ook gewoon te gek maar vergelijk ik niet zozeer met "echte" jazz. Kip is lekker en biefstuk ook, zeg maar.
vooral dit denk ik!!Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Jimi Hendrix
het lijkt wel trouwens heel moeilijk om op een simpele manier metheny als een kletsmeier te laten klinken in een bezettig. Dus die moet ik maar even zoeken.
Als metheny solo begint dan moet ik er ook nix meer van hebben:-)
trouwens ulf wakenius vond ik erg goed met Oscar peterson. verder was er nog een plaat die ik me herrinner met een zekere albers over iets dat giant steps ofzo heet.
Stoeien, kan wel, maar in dit geval is het niet echt zoals de componist het nummer bedoeld heeft. Die bedoelde toch echt mineur akkoorden. En als Hancock eerst majeur insinueert, en de blazers vervolgens gelijk mineur haal je de logica uit het schema. Dit gaat me teveel op oude countryblues lijken, toen details als majeur/mineur, en het wel of niet stemmen van de gitaar nog optioneel waren.
Ander nadeel is dat als de begeleider continu van die gealtereerde akkoorden speelt hij feitelijk de solist voorschrijft wat hij wel en niet mag doen. Noem me gerust ouderwets, maar wat mijn betreft luister je als begeleider juist naar de solist, en voorzover je stuurt dan toch iets subtieler dan al die toegevoegde valse noten die Hancock hier in het begin gebruikt. Kijk, als de club dan echt klinkt alsof iedereen op één lijn zit dan kan het best werken, maar dat is bij die eerste solo niet het geval. Hancock klinkt daar alsof hij op een eilandje zit en helemaal niet naar de solist luistert, en de rest van de band zit ergens anders. En het publiek vindt het allemaal geweldig... is dat omdat ze het 'snappen' of denken ze dat het raar klinkt maar toch echt moet kloppen omdat het toch wel de grote hancock is die dit speelt?
De Beboppers hadden tenminste nog het fatsoen om een nieuwe melodie op het volledig verbouwde akkoordenschema te verzinnen. Maar goed, dat was ook vooral om te voorkomen dat er royalties betaald moesten worden over de radiouitzending of opname :sssh:
Een stuk als ' So What' hoef je voor mij niet te reharmoniseren : IMO staat de enige èn definitieve èn nooit geëvenaarde versie op Kind of Blue. Idem voor de andere nummers op dat album trouwens.
Ik heb geen weet van een copie die beter is dan het originele.
Al was het maar voor de 'prestaties' van de muzikanten.
Mooi.