Wat kun je verwachten?

Ondanks dat er elke avond een vast programma staat gepland, weet niemand van te voren hoe het gaat klinken en wat het gaat worden. Improvisatie staat hoog in het vaandel bij de heren. Dit is gelijk de extra charme van dit concert. Het houdt het tevens ook spannend voor de gitaristen.

Eric Vaarzon Morel zou onmogelijk tweemaal hetzelfde kunnen spelen, ook al zou hij dit willen. Hij speelt eenvoudigweg teveel noten op een avond. Eric laat (op zeer hoog niveau) zien hoe flamenco gespeeld dient te worden.

Digmon Roovers heeft een "feel" die niet voor veel gitaristen is weggelegd. Digmon neemt de baspartijen voor zijn rekening en tevens een (over het algemeen) funky slag begeleiding.

Jan Kuiper is een alleskunner. Van popgitarist tot aan jazz.... Jan zijn solo's doen denken aan die van Al di Meola, maar dan toch nog op zijn eigen manier.

Zou Diarra laat zien hoe de Afrikaanse gitaar gespeeld wordt. Zijn spel heeft veel weg van Blai da N'oufa (de gitarist van Paul Simon die o.a. deelnam aan de "Graceland tour"). Het Afrikaanse ritme swingt werkelijk enorm en de korte solo's van Zou hebben venijn en zijn over het algemeen goed geplaatst.

En "last but not least" Harry Sacksioni. Tjah, wat moeten we nog over deze gitarist/muzikant zeggen? De man die met zijn eigen akoestische fingerstyle zijn visitekaartje al 30 jaar geleden heeft afgegeven en Nederland op de "fingerpickingkaart" heeft gezet. Hij blijkt in dit programma met zijn uitgebreide rechterhand technieken nog meer te kunnen dan we al van hem wisten. Hij complementeert het 5-koppige gezelschap met een enorme passie in zijn spel.

Elke gitarist heeft ook zijn "eigen" mini-solostuk in het geheel. Eric Vaarzon Morel speelt uiteraard een stuk flamenco. De gelijkenis met Paco de Lucia ligt voor de hand. Ik denk dat je daarmee gelijk veel zo niet alles hebt gezegd. Als men je dan toch met een gitarist moet vergelijken ….. is dit toch wel een groot compliment.

Harry Sacksioni speelde in Rotterdam (het Oude Luxor theater) het swingende en opzwepende "I wish" van Stevie Wonder. Het publiek smulde van de walking bass van Harry. De mensen die achter mij zaten dachten dat Digmon Roovers al aan het begeleiden was... Toen Digmon het toneel op kwam, halverwege het stuk (!), voor een extra "jam"-ondersteuning, hoorde ik achter mij: "He?? Ik hoorde toch al twee gitaren?"

Zou Diarra speelde solo op een schitterende Kora. Een zelf gemaakt instrument met als klankkast een kalebas. Het geluid deed je in een sprookjeswereld belanden. De andere gitaristen ondersteunden hem in dit stuk. Het verklaarde voor mij direct de titel van het programma: "duizend en één snaren"……

Jan Kuiper bracht in zijn solo stuk een hommage aan zijn drie dochters ten gehore. Hij heeft drie stukken (voor elke dochter één) in één stuk verweven. Hij probeert hiermee de verschillende karakters van zijn dochters te vangen. Het neigt naar de jazz kant toe. De melodieën in dit stuk zijn totaal verschillend, maar het past wel in dit stuk.

Digmon Roovers is eigenlijk de enige die zijn solo stuk ten gehore brengt via de andere gitaristen. In het stuk "I wish" geeft Harry Sacksioni hem alle ruimte om zich muzikaal uit te leven. En dit is niet tegen "dovemansoren gezegd…"! Digmon trapt een soort wah wah pedaal in en gaat voor de zoveelste keer uit zijn dak.

De grote kracht van dit programma zit hem natuurlijk in het feit dat deze vijf topgitaristen, elk uit een andere discipline, er voor gekozen hebben juist mét elkaar muziek maken. Ze zouden namelijk ook hebben kunnen kiezen voor een programma waar iedere muzikant solo speelt met aan het eind één of een paar stukken samen. Voor die gemakkelijke weg is gelukkig niét gekozen. Het in de composities samensmelten van die totaal verschillende stijlen tilt deze voorstelling naar de hoogste hoogten, waarbij het publiek aan het eind van de avond niet meer op zijn stoel kan blijven zitten: De gitaristen worden ieder optreden dan ook terecht beloond met een oorverdovend ovationeel applaus.

Passie is op deze avond het juiste woord. Alle verschillende stijlen vallen precies op hun plaats in het totale geheel. In de maand december treden ze elf keer op in verschillende zalen door het land; grote kans dus dat ze bij je in de buurt spelen. Ik zou als ik Sinterklaas zou zijn maar goed uitkijken ... want het dak van één van die zalen kan er weleens af gaan……..

Check de website www.fivegreatguitars.com voor het complete touroverzicht van "The Five Great Guitars". Je kunt op de site van Harry Sacksioni ook alvast fragmenten van hun LIVE CD horen.

top

 Relevante links: