Steve Morse

Steve Morse is alweer bijna tien jaar de gitarist van Deep Purple. Nadat Ritchie Blackmore definitief de moeder van alle rockdinosaurïers vaarwel had gezegd, had Joe Satriani nog even de honneurs waargenomen. In de tussentijd werd er gezocht naar een permanente gitarist, die niet alleen muzikaal een stevige portie kon bijdragen maar het ook iets langer met de rest van de band kon uithouden in een stadion.

Hoe ben je nu eigenlijk bij Deep Purple terechtgekomen?
'Ik genoot met mijn band, de Dixie Dregs, een beetje bekendheid in Engeland doordat onder andere de BBC muziek van mij gebruikte. Toen ik met mijn andere band, de Steve Morse band, ook instrumentaal maar meer gitaargeorienteerd, in Orlando (Florida) speelde kwam Roger Glover kijken. Ze namen daar een album op (welke weet ik niet meer). En Roger heeft de neiging om alles op muzikaal gebied in een omgeving af te streunen. Toen Ritchie later stopte, en Joe Satriani hem tijdelijk verving, werd er gezocht naar een permanente gitarist, met eigen identiteit. Ze willen geen rechtlijnige rock 'n roll band zijn, en dat vind ik ook prettig aan Purple. We kunnen allemaal simpel spelen maar tegelijkertijd ook een andere, spannendere, richting induiken. Dat houdt het interessant.'

'Wat mij opviel altijd aan Purple was dat je 'chemistry' zag tussen de bandleden, en in latere interviews, als je goed kijkt, zie je nog steeds die ogen fonkelen. Het zijn nog steeds jongens. Dit in tegenstelling tot veel andere, oude, bands. Nu je er zelf al een tijd deel van uitmaakt, werkt dat nog steeds zo? Is 'chemistry' degene die de nummers schrijft in de oefenruimte? Schrijf je trouwens zelf ook mee?'
'Jazeker, niet tekstueel natuurlijk, maar de gitaarriffs komen vaak van mij. Dat is wat ik erg prettig vind aan het spelen bij Purple. Bijvoorbeeld op het laatste album staan een hoop nummers van mij. Misschien niet die nummers die "radio-georienteerd" zijn geschreven, maar wel een hoop.'

'Hoe werkt dat? Komt iemand enthousiast de oefenruimte binnen rennen met een nummer of een riff?'
'Natuurlijk, maar het prettigst is als er spontaan ideëen ontstaan in de oefenruimte (toch nog een antwoord op een eerdere vraag, red.). Iedereen draagt dan bij, dat werkt leuker dan dat er een compleet nummer wordt aangeleverd waar niemand meer zijn zegje over kan doen. Met het bedenken van ideëen in de oefenruimte kan iedereen meteen reageren; 'we gaan ermee door' of 'nee, dat is het niet'. De band maakt zo eigenlijk met zijn allen een compositie. In de basis zijn Ian Paice en ik gewoon wat aan het spelen. Roger haalt daar de ideëen uit. En daar werken we mee, het is nogal een risico om ideëen aan te dragen bij Deep Purple. Er volgen meteen weer vele ideëen daarop. Ook de producer, Michael Bradford, droeg op een gegeven moment weer ideëen op dié ideëen aan. Vooral Roger is erg "open-minded" als het aankomt op het schrijven en veranderen van nummers. Zo kreeg ik het toch voor elkaar om in het eerste nummer van het nieuwe album zaken te veranderen die mij niet aanstonden.'

'Over je nieuwe solo-album dat eraan komt; kunnen we veronderstellen dat je daar totale vrijheid geniet?'
'Jazeker, het nieuwe album bijvoorbeeld is een muzikaal concept-album. Ik speel nummers die klinken als nummers van bands die een grote invloed op mij hebben gehad. ZZ Top, the Who, Lynyrd Skynyrd, Crosby, Stills, Nash and Young. Op een eerder solo album haalde ik wat meer voor de hand liggende favorieten aan als Hendrix, Jeff Beck, Clapton.'

'We zijn hier nu op een 'classic rock' festival. En nu speelt bijvoorbeeld Status Quo. Ga je nog steeds kijken als er zo'n band speelt, in het publiek, voor de kick?'
'Ja hoor, als ik ervoor in de stemming ben. Als bijvoorbeeld de Beatles zouden spelen zou ik er staan. Maar je moet begrijpen dat niet alleen de muziek zo'n festival-ervaring bepaalt. Het is het publiek, dat met een bepaald doel voor ogen daar is, en ook het geluid, licht...'

'Je klinkt nog steeds als een jong jochie zoals je over muziek praat. Er zit passie in, zit dat ook nog steeds in het spelen bij Deep Purple?'
'Oh ja, het is fun! Het schijnt voor een band niet politiek correct te zijn dat je lacht op het podium, maar we kunnen dat nooit laten. Je schijnt boos te moeten zijn, maar dat heb ik alleen als mijn gitaar hapert.'

'Wij zelf spelen in black- en death metal bands. Hebben jullie eigenlijk enig idee van de aanwezigheid van zo'n scene binnen de rock?'
'Ik ben niet zo bezig met hokjes en categoriëen. Als ik iets hoor en het bevalt me dan is dat oké. In de stromingen die jij net omschreef hoor ik vaak wel goede dingen, maar die schijnen in de mix te moeten verzanden in een voornamelijk zwaar geluid ('huge bass drum'). Terwijl in het midden de goede dingen zitten. Maar dat wordt overstemd, niet alleen door dat zware geluid maar ook de onverstaanbare zangpartijen, maar, het is wel hard, haha.'

'Je speelt al heel lang met de Dixie Dregs, toen die hun eerste album (1972) uitbrachten was Purple zo'n beetje de hardste band van dat moment.'
'Dat komt natuurlijk omdat iemand iets op een bepaald moment meet. Die komt ergens binnen en stelt vast dat iets hard is.'

'Nu we het er toch over hebben, je speelt met je eigen band, de Steve Morse Band, de Dixie Dregs én Deep Purple. Hoe combineer je zoiets nu eigenlijk met een privé leven?'
'Tussen de laatste twee tours van Purple zat een hoop tijd, ook omdat de opnames lang duurden. En tijdens de opnames ben ik er natuurlijk niet altijd. En de eigenlijke opnames zelf duurde maar drie weken.'

Steve weet keurig dit kleine valkuiltje te ontwijken. Gelukkig krijgen we verderop in het interview meer inzicht in de mens Steve Morse. Het is vaak moeilijk om die bij vooral Amerikaanse artiesten bloot te leggen.

'Duurt zo'n compleet opnameproces nu lang voor een band als Purple?'
'Het lag wat lastig, Jon Lord had een knipperlicht relatie met de band. We namen zowieso wat meer vrij dan voorheen.'

Tijdens het interview speelt onze Steve continue op zijn gitaar. Een aanzet tot een antwoord wordt meestal met een arpeggio ingeluid. Interessant is de professionaliteit van de Amerikaanse gitaar-meester. Hij kan een antwoord zo buigen dat je de hele vraag bent vergeten wanneer hij klaar is met een compleet ander antwoord. En zoals met de meeste Amerikaanse artiesten krijg je nooit de wat pikantere dingen te horen die je eigenlijk wilt horen. Waren ze maar eens wat minder aardig, dan kon je nog eens wat extra er aan trekken.

'Hoe zat het nou precies met Jon? In de jaren zeventig wilde hij al niet meer, droeg toen al bijna het hele bandgebeuren op zijn schouders.'
'Hij is eigenlijk met pensioen gegaan. We hadden een bijzonder goede tijd gehad, Jon genoot er ook van, muzikaal en vriendschappelijke gezien, en hij besloot dat het zo goed was. We hadden een erg goede relatie samen. Ik vraag mij ook af of ik ooit nog zo'n keyboard-speler met zulke 'grote oren' tegen zal komen, haha.'

'We moeten dit vragen, want je zit hier nu met niet een bepaald goedkoop gitaar, ook nog eens je eigen 'signature', maar waarom speel je niet op een stoere BC Rich Mockingbird, haha. Je bent toch een kerel!'
'Haha, nee, alweer twintig jaar geleden vertelden de jongens van Ernie Ball mij dat ze een bepaald model, de Music Man, qua naam hadden aangekocht, en of ik er een gitaar omheen wilde ontwerpen. Normaal gebruikte ik allerlei verschillende Fender-onderdelen om een eigen gitaar te maken, dus ik vroeg wat de afspraak was. Ze beweerden dat als ik tevreden zou zijn, zij zouden stoppen met het ontwerp en het vervolgens te gaan produceren. Ik had zoiets al eerder gehoord, van Fender bijvoorbeeld of Gretsch, dus ik vroeg of ik de elementen kon uitkiezen? Of zelfs ontwerpen. En dat kon allemaal. Was er bijvoorbeeld een budget? Ik bleek totale vrijheid te hebben. De elementen heb ik met Steve Bluecher van DiMarzio ontworpen. Hij heeft een oude Fender humbucker die mij 90% beviel nagebouwd en voor mij aangepast . Na vele prototypen, en een hoop tijd, waren ze klaar. Onder de naam Steve Morse Model, notabene. Lang zelfs voor de gitaarzelf af was overigens. Ook daarin genoot ik complete vrijheid, we werden zelfs vrienden. Ernie Ball is een piloot, net zoals ik, en met sommige van die jongens, waaronder Albert Lee en Steve Lukather, speel ik weleens in een gelegenheidsband.'

'De zakelijke basis is dus een goed gevoel.'
'Inderdaad, er waren geen contracten, niets van dat alles. Nadat de gitaar een paar jaar op de markt was kreeg ik bijvoorbeeld ineens een cheque met royalties over het model. Ik vroeg Ernie of dat wel klopte, omdat we niet zoiets hadden afgesproken. 'Nu wel', zei hij.'

'Ik las dat je over een Digitech GSP 2101 speelde? Daar spelen we zelf ook mee.'
'Ik gebruik nog steeds een GSP 21, voornamelijk voor de delay. Ik heb er notabene al acht versleten. Ze zijn moeilijk te vinden tegenwoordig. Met deze omvang merkt het publiek sowieso niet waarover je speelt, die horen wat chorus en delay maar niet meer de fijne details.'

'Als ik over jouw stack zou spelen klinkt het waarschijnlijk 100% anders dan dat jij dat doet, elke gitarist heeft zijn eigen identiteit natuurlijk. En waarschijnlijk haal jij 100% meer uit mijn spullen dan ikzelf.' 'En dan natuurlijk de samenstelling van de elementen. Ik gebruik vele verschillende combinaties. Als ik de twee humbuckers tegelijktijd gebruik klinken ze nog steeds helder en niet 'out of phase'. Ik kan met deze elementen vele stijlen muziek afdekken. Met de andere elementen (op Steve's gitaar zitten zes verschillende elementen waarvan ook de ijzeren polen in hoogte verschillen, red.) kan ik een goed 'midrange crunch' geluid eruit halen, met een puntje hoog. Maar niet het "Joe Satriani geluid"; iets losser, wat meer Gibson-achtig. Het element dat op de plek van de 24e fret zit, mijn gitaar heeft er namelijk maar 22, gebruik ik weer voor een ander geluid.'

'En je speelt zonder tremelo.'
'Ik heb ook wel een model met tremelo, voor het spelen met Purple.'

'Veel voornamelijk oudere bands, hun gitaristen dan, spelen zonder, valt ons op.'
'Het buigt het geluid af natuurlijk, een distortion maakt het wat minder opvallend, maar het voegt vaak een wat sitar-achtig geluid toe. En dat moet je compenseren in je spel. Je sustain lijdt er niet zo onder, maar het geluid wordt wat meer 'metallic'. Doordat je snaren bij de brug anders zitten dan bij een normale gitaar. Daar vibreert een snaar bij een aanslag en met tremelo kan dat vervelende bijgeluiden opleveren.'

'Je Indiaase invloeden zijn dus daaraan toe te schrijven in plaats van aan je spel.' 'Haha, (vervolgt, red.) je ziet bij deze brug dat het veel helderder is.'

'Kon je je eigenlijk voorstellen, als jongen, dat je je eigen gitaarlijn er op na zou houden. En zou spelen met Kansas, Deep Purple.'
'Ik dacht dat ik bij de Allman Brothers terecht zou komen, hahaha! En dat het wel goed zou komen, ik zag mijzelf wel als gitarist brood verdienen. Maar met de golvende bewegingen van de mode is het goed uitkijken dat je de plank niet misslaat.'

'Wat vind je dan van zo'n festival als dit? Hoop mensen, beetje oud en grijs, niet zoals ons, hoop oude bands. Vind je zoiets ouderwets?'
'Als mensen iets leuk vinden, een clown, een show, ben ik al gelukkig. Als een 'entertainer' ben ik tevreden als iemand een goede tijd heeft.'

'Ben je dan eigenlijk een 'entertainer' of een 'artiest', iemand die kunst bedrijft? Wil je iets toevoegen aan de wereld van muziek, wat je in het verleden zeker gedaan hebt.'
'Goede vraag, ik zie mijzelf ten eerste als een componist en in de tweede plaats als een leraar voor jongere generaties, door mijn clinics, boeken en columns. En dan als live-artiest. Iemands optreden is een 'snapshot' van zijn carriere. Nee, ik zie het schrijven van muziek als mijn belangrijkste bezigheid. Alleen wat ik als het meest essentiele zie van mijn werk, is vaak moeilijk te vinden in de platenzaak, haha.'

'Een waarschijnlijker vaker gestelde vraag, maar hoe voelt het om nummers als Highway Star of Child in Time te spelen? Denk je dan, 'hoe is het mogelijk dat ik dit speel', of, 'ik speel nu iemand anders nummers'. Het zou op mijzelf overweldigend overkomen.'
'Het is te gek, het is altijd te gek. Als we elke avond 10 keer Smoke on the Water zouden spelen, dan zou het wat saai worden. Maar, laten we eerlijk zijn, als je een knop had, in dit geval de riff van Smoke, en die zou je iedere avond kunnen indrukken en duizenden mensen gaan dan juichen, dat zou je op zijn tijd toch te gek vinden?'

'Heb je eigenlijk van de oude en de nieuwe nummers expliciete favorieten?'
'Van de nieuwe is dat 'Well Dressed Guitar' (Steve speelt het complete intro razendsnel voor, red.). Hoop arpeggio's, klassieke rock. Muziek maken is een krachtige manier van communicatie, daarom wordt het in de reclame ook gebruikt. Het is een machtige manier om mensen te beinvloeden op een positieve manier. Ik vertel graag wat het mooie is aan muzikant zijn. Het zit in je.'

'Muziek is de enige taal die iedereen verstaat, en het brengt uitsluitend een positieve boodschap. De taal van vrede!'
'Dat is een goede manier om het te zien.'

'Maar het levert ook problemen op aan het thuisfront, met de kinderen of de vrouw.'
'Natuurlijk, ik ben twee keer gescheiden door de muziek. Ze wisten het, de vrouwen, maar, net zoals met een kind, je zegt bijvoorbeeld: 'weet je zeker dat je geen speelgoed meewilt want we gaan een lang stuk rijden', 'neenee, het is goed' zegt zo'n kind dan. Totdat je twee uur aan het rijden bent, dan gaan ze zeuren.'

'Rock 'n roll is altijd nummer één!'
'Nou, één keer heb ik mijn carriere een andere wending gegeven. Ik werd piloot in de burgerluchtvaart, maar ook dat was eigenlijk meer voor mezelf. De muziek-industrie op dat moment verstikte mij.'

'Je zat in je "Peter Green periode".'
'Wat er gebeurde was dat de muziek-industrie mijn ziel langszaam opvrat. De 'fuck you, ik pak wat ik kan' mentaliteit. Het competitie-element was én is erg ongezond voor mij. Ik haat dat, maar het zit in elk soort werk natuurlijk. Niet alleen muziek, het is de aard van het beestje.'

'Wijzelf zijn ook door schade en schande wijs geworden door aan alle kanten genaaid te worden, maar de liefde voor muziek blijft. Bedankt voor het interview!'
'Het gebeurt overal. Nonstop. Jullie ook bedankt!'

Kenmerkend voor de artiest Steve Morse was zijn voortreffelijke gave om diverse antwoorden niet los te laten. Maar toen hij ons na het interview achterna rende met één van onze zonnebrillen die hij geleend had, smolten we alweer voor deze zachte rock 'n roll-ster. Later die avond maakte hij volledig zijn reputatie waar door schandalig vlekkeloos de gitaar te gebruiken waar het voor bedoeld is; vermaak en als bron van inspiratie voor toekomstige rockers.

Dennis Jak is als gitarist/componist momenteel actief in de death metal band Cardinal en heeft daarnaast in metalbands als Consolation, Nembrionic, Unlord en Fuckface gezeten.

Marco Westenbrink is als zanger/gitarist/componist momenteel non-actief maar heeft in het verleden in metalbands als Nembrionic, Unlord en Fuckface gezeten. Sindskort werkt hij aan zijn solo-project Charger.

Met dank aan Mascot Records: www.mascotrecords.com

top

 Relevante links: