|
Als we onderweg van het vliegveld naar het Hotel bij de gitaarshow rijden worden we al direct geconfronteerd met typisch Amerikaanse humor. Naast een motorbike winkel staat een enorm bord met grote letters: Wife called: says it's ok: you can buy the bike!
Alles wordt ingezet om tijdens deze financiële crisis nog wat te verkopen. Parkeerterreinen vol met SUF's staan glimmend niks te doen. Of ze ooit nog verkocht worden? Zouden dan eindelijk al die verdomde gitaren ook eens wat goedkoper worden?
Als ik de volgende dag de stapel 'Vintage priceguides' weer zie liggen die alle dealers gebruiken en kopen, vraag ik me af of die boeken zichzelf niet in stand houden. Als de prijzen niet zouden stijgen, hoeven ze ook niet ieder jaar een nieuwe priceguide te maken, en dan verkopen ze dus geen boeken meer. Dus wie bedenkt eigenlijk die prijsstijgingen? Daarom vraag ik zuchtend:"Wanneer gaan die prijzen nou eens omlaag?" , "Nou dan heb ik goed nieuws", zegt de verkoper. Hij pakt een boek en bladert ergens naar het begin waar een grafiekje staat en verdomd het buigt een beetje naar beneden. "Wil je er een?" vraagt ie, waarop ik, typisch Hollands zeg "Nee, dan gebruik ik die van 2006 wel". Maar dan laat hij me zien dat alleen de Les Paul standaard uit '59 van 250.000,- iets is gezakt in waarde. Hij zal nu wel slechts twee ton kosten. Hoofdschuddend en schouderophalend over zoveel onzin zet ik mijn weg voort op zoek naar nog enigszins normaal geprijsde gitaren. Hoewel de prijzen direct na de opening hoog zijn merk je dat ook hier mensen gevoeliger zijn voor onderhandelingen dan vroeger. Toen kochten de verzamelaars of vaak de Japanners de spullen toch wel. Dat wordt toch allemaal wat minder 'hijgerig'.
Een strat uit begin '60 zou eigenlijk $ 40.000,- moeten kosten maar dat zie je maar zelden. Ik koop eigenlijk wat ik altijd leuk vind om te kopen. Gibson Jazzgitaren, zoals de gewilde ES 125 uit de jaren vijftig, Guild Starfires V, veel gebruikte goedkopere Martins, een Fender Coronado2, een Epiphone solidboddie, een Gibson-SG uit 1974. De prijzen van die laatste twee gitaren gaan alle kanten uit, van 2400 dollar naar 1000 dollar. Mensen zijn er duidelijk nog niet uit.
Epiphone komt natuurlijk gewoon uit de Gibson fabriek en deze ook nog eens uit de jaren zestig... en nu van heerlijk uitgedroogd mahonie, dus toch een geweldige klank. Omdat SG's zo duur zijn moeten we het zoeken in gitaren met, bijvoorbeeld, een gerepareerde nekbreuk. Mits goed gedaan heb je nog steeds een geweldige gitaar voor heel wat minder dan de catalogus prijs. Van de Coronado moesten de pots nodig ingespoten worden en dat is een rotklusje bij die gitaar, en daarom 300 dollar goedkoper!
Een Gibson L-48 uit de 50-ies met een gat in zijn rug, gerepareerd en alweer verkocht hier in de winkel voor 850 euro. Onberispelijke stukken zijn praktisch onbetaalbaar ook al staat, eh, stond de dollar laag. De kracht van deze beurs is de bijna oneindige hoeveelheid gitaren, dus als je hard werkt en goed zoekt is er altijd wel iets te vinden. Dit jaar is er een hele groep Hollanders neergestreken, en, als altijd schrikken ze zich dood van de prijzen. Maar het weer is mooi, het zwembad lokt en het eten is lekker en goedkoop dus ze vermaken zich prima.
Op zondag koop ik nog een aantal Fender amps, Deluxe Reverb die voor onder de 1000 euro weg moeten kunnen, Princeton, Fender Champ amps voor 395,- euro en nog een aantal andere.
Ik weet niet hoelang dat nog kan voor die prijzen maar we proberen het. De grote angst van iedereen is dat langzamerhand de grote plas van vintage-instrumenten langzaam opraakt en stijl opgetrokken worden en bijna even duur of nog duurder zijn dan hun oudoompjes. De gitaren onbetaalbaar worden. Je ziet dan ook de trend van nieuwe gitaren die geheel in oude stijl zijn opgetrokken zoals de Customshopgitaren van Fender van 3000 tot 4000 euro's. Eerlijk gezegd: dat begrijp ik niet. Hoe kan een simpele gitaar zoveel geld kosten?
Tegelijkertijd maken de Chinezen angstwekkend goede gitaren, en, wat nog angstwekkender is, ook hele goede akoestische gitaren. Luister eens naar de Guild westerns, de Blueridge westerns, de Epiphone by Gibsons, allemaal door Farida in China gemaakt, en een Farida western kost wel heel erg weinig!
Toch zien we net als anders, ook nu weer een aantal gitaren op de beursvloer die ik nog nooit eerder heb gezien, kijk maar naar de foto's. Jammer genoeg zijn ze zo vreemd dat ik er mijn geld niet aan durf uit te geven. De meeste mensen willen juist iets charmants en herkenbaars waarvan ze weten of vermoeden dat het kwaliteit is voor niet al te veel geld. Iets met karakter en niet duurder dan 2000 euro. Nou: ik heb mijn best gedaan!
Met vriendelijke groeten,
Rienk Ageterek.
|
Direct zoeken op
