In November 1999 waren we met Doctor Rhythm in de studio (IJland Amsterdam) om de tweede CD op te nemen. Er hebben een paar gastmuzikanten op die CD meegedaan, één daarvan was Roel Spanjers, de Hammond wizzard uit Utrecht (Nu Sunset Travelers, vroeger o.a. JW Roy Band, heeft ook o.a getourd nog met Luther Allisson). Toen Roel zijn gear aan het uitproberen was en het geluid in de cabine van de studio over de speakers rolde kregen we spontaan allemaal kippevel en de een en de ander onder ons (ik in ieder geval wel) ook nog wel een erektie. Wat een sound, wat een muziek, geweldig.

Eén van de nummers die hij van ons inspeelde was 'Standing on the corner', een luie shuffle met een slepend ritme. Tot mijn grote verbazing begon Roel mee te spelen in de stijl van 'Rainy Day, Dream Away' van het Electric Ladyland album van Hendrix. Tussen de takes door vroeg ik aan Roel of hij dat nummer kende. Hij zei: 'ja natuurlijk, dat is Mike Finnegan op Hammond, een lekker stuk muziek'. Ik dacht dat alleen echte Henrdix-ianen dit soort informatie opsloegen in hun archief, maar gaandeweg begreep ik dat ook niet-gitaristen naar Hendrix muziek luisterden en daar dus door geinspireerd raken.

Ik vertelde Roel toen dat ik een droom had om ooit een Hendrix CD op te nemen, en of hij dan 'Rainy Day' wilde komen spelen, wat hij zonder enige aarzeling meteen toezegde.

Enkele weken later ging ik naar een bevriende band kijken, het trio van de in België levende Amerikaanse gitarist Bill Roseman. Ik zag op zijn setlijst 'Little Wing' staan en heb toen aan hem voorgesteld dat ik dat mee zou zingen. Hij zei: 'prima want we spelen de instrumentale SRV versie', dus 'be my guest'. Uiteraard heb ik Bill ook verteld over mijn plan en ook hij (en zijn band) stelde zich volledig ter beschikking voor de CD opnames.

Maanden verstreken zonder dat concreet mijn plan verder uitgewerkt werd. Tot op een gegeven moment op internet iemand een video van Hendrix te koop aanbood, die dezelfde achternaam had als ik. Het toeval bracht mij dus in kontakt met die man en ik was al geld aan het overmaken voor de video toen hij mij vertelde dat het een oud VCC systeem was, alleen geschikt voor oude Philips recorders. OK, dat vond ik sympathiek dat ie me niet tilde en gaandeweg kwamen we van daar op andere gesprekken. Hij bleek een echte verzamelaar die ook alle tributes en tentoonstellingen afstruinde (…unlike myself…). Hem de vraag stellende of hij nog goeie Hendrix achtige gitaristen kende in Nederland heeft hij mij weer in kontakt gebracht met een duitser die nog meer in die 'scene' vertoeft. Ene Eckhardt, die een Hendrix fansite bijhoudt in Duitsland. Helemaal geflipt van Hendrix die gast.

Uit het niets kreeg ik enkele dagen later een mailtje van ene Marcel uit Zwitserland. Hij had gehoord dat ik een Hendrix tribute CD ging opnemen. Ik begreep in eerste instantie niet hoe hij dat wist en vroeg hem een demo'tje te sturen van hem of zijn band en of ie al ervaring had met studio werk. Ja zeg, iedereen kan zich wel aanbieden en ik wilde toch wel een beetje niveau nastreven.

Dezelfde dag kreeg ik een mailtje met zijn website www.more-experience.com. OK, mijnheer had dus oa al in l'Olympia in Parijs met Noel Redding en Buddy Miles gespeeld en live optredens gedaan op enkele nationale TV zender in Frankrijk, Italië, Spanje en de UK. Goed dan, mijnheer wordt algemeen gerespecteerd in de scene als misschien wel dé beste Hendrix vertolker in de wereld, nou ja en wat zou het dat ik dan om een demootje vraag om te weten of ik hem goed zal keuren voor mijn projectje. Hij had mijn mailadres via Eckhard in Duitsland gekregen: de zegen van internet.

Schaamte, excuses en nogmaals sorry en ja natuurlijk wilde ik hem graag bij mijn project hebben, maar wat zal zo'n man wel niet willen vangen voor 4 dagen reizen en studio. Ik denk, dat zit niet in mijn budget. Niks is minder waar, ondanks dat hij niet wist wie ik was en hij dus ook niet kon weten of ik de eerste de beste amateur was, heeft hij mij later tijdens de opnames verteld dat de 'vibes' goed waren en hij zich daarom had aangeboden. Talkin' 'bout vibes, zou Jimi meegekeken hebben tijdens die eerste mailtjes? En als ik nou nooit die video op internet had willen kopen (die ik dus niet gekocht heb) en dus niet met Eckhard in contact was gekomen... Toeval bestaat toch niet, denk je dan. Alleen 'vibes'.

De opnamedagen in de 'Easy Touch' studio's in Maastricht (Hemelvaart weekend, mei 2001) behoren tot de absoluut leukste herinneringeren in mijn leven. De eigenaars van de studio hebben de studio opgedeeld in een geluidsdichte sectie en een soort kroeg (ze moeten toch ergens met dat geld van de coffeeshop heen…), met PA, licht en een fantastisch mooie bar, (een oude Harley stond er verloren bij). We hadden al snel besloten dat, hoewel niet geluidsdicht, we alles live gingen opnemen in die 'kroeg'. En zo geschiedde. Het is een wekenlange puzzel geweest om iedereen op de juiste tijd voor het juiste nummer te plannen, maar alles verliep volgens plan. Allemaal fantastische muzikanten, uit de blues en jazz wereld (één van de drummers Geert Roelofs, heeft in 2000 en 2001 met zijn trio op NorthSea gespeeld). Allemaal vrienden ook, geen sessie muzikanten die ik niet kende en effe inhuurde. Iedereen was hartstikke gemotiveerd en had duidelijk thuis veel geoefend (ik had iedereen een CD'tje met de originele versies gestuurd).

De 2 dagen dat mijnheer Marcel Aeby voor mijn neus stond te spelen, op zijn 64-er Strat, vintage effecten en vintage Marshall stack, hebben mij regelmatig geëmotioneerd, mogen jullie gerust weten. Wat mij opviel is dat hij echt niet hard speelde, maar het puur op gevoel ging. Eén nummer was echt speciaal. De bezetting bas/drum wisselde per dag. De 2e dag speelde Marcel met een andere ritme sectie als de eerste. Manic Depression stond als eerste op het programma die dag. Geen van drieën (gitaar/bas/drum) kenden elkaar. Ik was de enige gemeenschappelijk link op dat moment. Aftikken en weg. Bij de derde take stond Manic Depression er live op. Man, dat waren die 'vibes' die Marcel bedoelde, hij had gelijk gehad.

Via Marcel heb ik later het email adres en telefoonnummer gekregen van Noel Redding. Bellen durfde ik natuurlijk niet, (je gaat de rechterhand van God toch niet zomaar bellen, doe normaal…), maar ik mailde hem of hij misschien naar mijn CD wilde luisteren en er misschien iets over wilde schrijven als 'liner notes'. Ja en wat ik dus nooit gedacht had kreeg ik dus wel, een handgeschreven briefje. Bij de CD is een copie daarvan in het boekje afgedrukt.

Phil B met Noel Redding (© Sash)

Ik werd al brutaler, ik mailde Noel november 2001 of hij ergens in april 2002 misschien zin had om naar Maastricht te komen en aan de CD presentatie mee te doen. Meer bedoeld als muzikanten party overigens, zodat iedereen elkaar zou zien die op de CD had meegedaan (18 man!) en we gewoon de nummers nog eens lekker zouden spelen. Noel voelde zich niet lekker en haakte af. OK, jammer. Via een bevriende muziekjournalist kreeg ik het nummer van Jan Akkerman. Ik wilde toch een headliner hebben voor de CD presentatie. Ondanks alle waarschuwingen (en ik had ook geen contract met Jan), van 'hij komt niet opdagen', 'als ie komt heeft ie er meestal geen zin in', 'wat heeft Jan nou met Hendrix, helemaal niks', had ik er alle vertrouwen in. Daarbij kwam nog dat Noel 2 weken voor de presentatie ineens zich kiplekker voelde (toen heb ik hem gewoon gebeld, 'Hi there Phil, how is it mate?') en het feest kon beginnen. De sfeer was broeierig, spannend. 700 kaarten waren in 2 weken uitverkocht en 's avonds hebben nog rijen mensen aan de kassa gewacht of er misschien reserveringen niet opgehaald werden en kaarten vrij kwamen.

Jan kwam om 4 uur 's middags. Niks arrogant, niks ongeinteresseerd, een hartstikke aardige vent die gewoon muziek wil maken. Heel open staat voor allerlei soorten muziek, dus ook Hendrix. 'Wat gaan we doen vanavond Jan, welke nummers?' 'Ach zien we zo wel tijdens de soundcheck'. En zo gebeurde, heel relaxed. Jan zet zijn gear neer en gaat zittend op het drumpodium effe 10 minuten los spelen. Kolere wat een techniek, wat een gevoel. 'OK Phil, zeg jij het maar, jij bent de baas vanavond', zei Jan. Haha, ik de baas over Jan Akkerman, 'yeah, that'll be the day'. En toch geschiedde zo, heel relaxed, heel vriendschappelijk. Daarom kan ik me ook ergeren aan de mensen die Jan nooit ontmoet hebben en een foute mening over hem hebben. Ja, Jan heeft een hekel aan mensen die belangrijk doen en in zijn kont kruipen, maar wie zou dat niet?

Phil B live met oa Jan Akkerman en Noel Redding

Maar het zou nog leuker worden. Om 6 uur 's avonds kwam Noel Redding. Ja en van hetzelfde laken een pak, 'Hi Noel', 'Hi Phil', koffie gedronken, beetje ouwehoeren, Marcel erbij, ouwe jongens krentebrood. Je hebt op dat ogenblik geen tijd om te realiseren met wie je daar staat, er moet gewerkt worden. Dus soundchecken met Noel en Marcel. Noel had er duidelijk zin in, Marcel vertelde de dag erna dat hij Noel nog nooit zo nuchter en alert had meegemaakt. 4 nummers van de eerste Experience albums zouden we spelen, waaronder Manic Depression. En zo geschiedde. 's Avonds ging het publiek letterlijk uit de bol. Wat een sfeer wat een feest. Er was een backstage café, waar alle artiesten met elkaar aan het ouwe hoeren waren, iedereen had een setlijst in zijn handen, popelend om de stage op te kunnen. Jan Akkerman heeft oa Red House (onze versie) en het gevoelige Villanova Junction gespeeld, hoezo ongeinteresseerd? Ik heb de opnames om het tegendeel te bewijzen. Wat een genie.

Kun je Hendrix spelen zonder geestelijke stimula? Ja, waar en niet waar. De geestelijke stimula was wel degelijk aanwezig, de 'vibes', zijn vanaf de soundcheck tot de laatste noot om half twee 's nachts aanwezig geweest. Die adrenaline was de sterkste geestelijke stimula die ik ooit gehad heb.

Van Noel kreeg ik een week later een handgeschreven kaartje als bedankje voor de geweldige avond. Hij mij bedanken? No way, ik sta eeuwig bij hem in het krijt, daarom is het zo intriest dat Noel op dit ogenblik teruggevallen is in zijn oude gewoonte, om het maar zo te noemen, en de tribute op 23 november a.s. niet doorgaat. Het is enkel uitstel, de 'vibes' zullen niet goed zijn geweest, we wachten op een betere golf en doen het dan gewoon in 2003.

Verder kan ik iedere muzikant aanraden die van plan is óf met zijn gespaarde geld een motor te kopen óf zijn muzikale droom werkelijkheid te laten worden altijd te kiezen voor het tweede. Dan maar geen motor.

top

 Relevante links: